Wat die afknyper laat oorbly het, het die treksprinkaan verslind … het die voetganger verslind … het die kaalvreter verslind (Joël 1:4).

Hoe hanteer ’n mens krississe in die lewe? Wanneer ek my werk verloor, of langs die siekbed of graf van my kind moet staan, word ek dalk opstandig en vra hoe God so iets kan toelaat of wat het ek gedoen om dit te verdien?

Dit was die situasie in Juda waaroor die profeet Joël skryf. ’n Ver­nie­tigende sprinkaanplaag het deur Juda getrek. Dit het alles beïnvloed: mense se persoonlike lewe, die tempeldiens, die boerdery en landbou. Die volk het probeer om hierdie ellende in terme van hulle godsdiens te verklaar, nl. dat dit wys na die oordeel van God aan die einde van die tyd en dat dit verskriklik sal wees – dit sal gelowige en ongelowige raak: … Versamel die oudstes, alle inwoners van die land in die huis van die Here julle God, en roep tot die Here (v. 14).

Hierdie gedeelte wil ons leer dat niks met ons sal gebeur as dit nie God se wil is nie. Niks gebeur ooit buite sy wil nie. Ons leer ook dat alles ten goede meewerk vir hulle wat God liefhet. Hy laat reën oor goeies en slegtes, daarom kan ons nie altyd sê dat teenspoed die gevolg is van sonde in my lewe nie. Jakobus 1:2 e.v. leer dat die beproewinge ons nader aan God kan bring – of dat dit ons in ongeloof kan wegdryf van Hom af. Wat het dit met u gedoen?

Die Here wil dat wat ook al met ons gebeur, ons sal roep tot ver­ootmoediging, berou, skuldbelydenis en ons daaraan sal herinner dat niks ons kan skei van die liefde van God wat daar in Christus Jesus is nie.

(Joël 2:1).

Deur die profeet waarsku die Here sy volk: Kom terug na My toe (v. 1:13-15)! Die oordeel van God gaan verskriklik wees; ’n ramp gaan sy volk tref soos die verskrikking van ’n sprinkaanplaag – niks gaan oorbly nie! ’n Plek wat eers soos die paradys gelyk het, lyk nou soos ’n woestyn. En hierdie dag van die Here is nie meer ver nie.

Daar is egter redding vir die wat gehoor gee: … bekeer julle tot My met julle hele hart, met vas en geween en rouklag. En skeur julle hart en nie julle klere nie … (2:12-13). Soos hierdie volk troos ons onsself dat die Here tevrede is met hoe ons leef: Ons het mos belydenis van geloof afgelê, ons is mos so een maal per maand in die kerk; ek gee mos ’n bydaetjie indien die diaken my besoek; tussen my besige program probeer ek darem nog ’n tydjie vir God inruim.

Jy moet die Here jou God liefhê met jou hele hart, siel en verstand – met alles en in alles! Die offers wat God vra, is ’n gebroke gees en verslae hart – dit sal Hy nie verag nie (Ps. 51:19). Hy stel belang in gehoorsaamheid – nie offerandes nie (1 Sam. 15:22). Dan sal die Here luister en die ramp in redding verander.

God self gee die grootste uitkoms voordat hierdie vreeslike dag aan­breek: Hy het sy eniggebore Seun gestuur as Redder vir hier­die verloregaande wêreld. Die Here Jesus belowe die Heilige Gees om ge­lo­wiges te leer en te herinner aan alles wat Hy gesê het. Ons moet Hom gehoorsaam anders gaan die grootste ramp ooit ons tref: God se ewige oordeel!

Hoor u die basuin blaas?

Toe het Ek vir hulle soos ’n leeu geword, soos ’n luiperd … soos ’n beer … soos … die wilde diere van die veld … (Hos. 13:7, 8).

Om slegs te bely dat jy ’n Christen is, beteken niks. Dit gaan oor ’n onwrikbare, roekelose geloof in die Here Jesus Christus en dade van dankbaarheid wat voortspruit uit jou geloof en liefde vir jou Verlosser.

Baie wil God aan die wêreld voorhou as net die God van liefde wat nooit die sonde sal straf nie en nooit iemand na die ewige dood sal stuur nie. God is egter ook die God van geregtigheid wat die sonde haat en geen sonde ongestraf laat nie. Hy eis van gelowiges onverdeelde trou en gehoorsaamheid aan sy Woord.

Dit het Israel besef, en tog moes hulle hierdie boodskap uit die mond van die profeet Hoséa verneem: Vir hierdie volk is die byl reeds aan die wortel – die doodsvonnis is gevel: Geen redding uit die mag van die dood nie.

En ons? Die betekenis van die Here Jesus se waarskuwing is baie duidelik: Wie sy Woord ongehoorsaam is en Hom nie glo wat Hom gestuur het nie, het nie die ewige lewe nie en word veroordeel tot die ewige dood (vgl. Joh. 5:24).

Maar daar is nog genade vir berouvolle sondaars. Jesus Christus het die mag van die dood verbreek en uit genade aan gelowiges die ewige lewe kom gee. Daarom kan ons saam met Paulus juig: Dood, waar is jou angel, doderyk, waar is jou oorwinning? Die dood is verslind in die oorwinning van die Here Jesus Christus (vgl. 1 Kor. 15:54, 55).

God belowe vergifnis aan Israel – nie omdat hulle ewe skielik sondeloos geword het nie. God se genade is net onverstaanbaar: Ek sal hulle afkerigheid genees, hulle vrywillig liefhê, want my toorn is van hulle afgewend (v. 5). In die vorige hoofstuk het ons gelees hoedat Israel sy eie doodsvonnis geteken het. Nou kom God se opdrag: Bekeer jou, bely jou sonde, noem elkeen voor God by die naam. God leer self sy volk wat om te doen om weer sy guns te verwerf. Dit is asof Hy in vers 10 vir Israel sê: Luister na wat Ek vir jou sê!

Hierdie hoofstuk weerklink in 1 Johannes 1:9: As ons ons sondes bely, Hy is getrou en regverdig om ons die sondes te vergewe en ons van alle ongeregtigheid te reinig. Ons almal het gesondig en dit ontbreek ons aan die geregtigheid van God!

Ons het ’n Verlosser broodnodig. Ek kan myself nie red van die ewige verderf nie. In die volheid van die tyd het God reeds voorsiening gemaak: Die Here Jesus Christus, gebore uit ’n vrou, onder die wet, om ons van die vloek van die wet los te koop.

Hy roep elke sondaar: Kom na My toe, draai om van jou sondepad, bely jou sonde elkeen by die naam, vra om deur Jesus Christus se bloed gereinig te word, neem Hom aan as jou persoonlike Verlosser en Saligmaker – en smaak sy vergiffenis.

Dan gebeur die wonder: Elkeen wat Hom aangeneem het, het Hy mag gegee om kinders van God genoem te word. Nie meer weeskind nie – nou kind van God deur sy genade in Jesus Christus. By Hom alleen vind die sondaar genade.

Hulle het baie, baie verkeerd gehandel … Hy sal … besoeking doen oor hulle sondes (Hos. 9:9).

’n Mens kan nie in die voorregte van die verbond wil deel, maar die ieise daarvan wil ontduik nie. Israel het gedink hulle is die Verbondsvolk en is onaantasbaar en kan maar leef soos hulle wil! Hierdie siening was nie vir God aanvaarbaar nie: Wie nie wil leef volgens die eis van sy Woord nie, sondig en moet die straf op die sonde dra. Wie homself selfs in die kleinste besonderheid van God se Woord losmaak, het homself van God se genade ontneem.

Wie dit doen, kom onder die toorn van God. Al het die Here sy volk hoe lief, moet hulle gestraf word, want Hy haat die sonde. Tug beteken terugbring, al is dit ook deur ballingskap.

Sonde lyk altyd lekker en die vrugte daarvan lyk altyd soet. Om onder die streng wette van God te leef, is skynbaar nie lekker nie. Ek wil leef en maak soos ek wil, ek is mos ’n kind van God, Hy sal my mos nooit straf nie. Hy is mos die God van liefde wat nooit sy kind in die hel laat beland nie! So dink ons, maar God dink anders: Wie nie wil hoor nie, moet voel! Hebreërs 10:26-27 leer ons: Want as ons opsetlik sondig, nadat ons die kennis van die waarheid ontvang het, bly daar geen offer vir die sondes meer oor nie, maar ’n verskriklike verwagting van oordeel …

Ons weet wat God wil hê, maar is ons gehoorsaam? Nou is nog genadetyd in Jesus Christus. Sy gehoorsaamheid het gelowiges se ongehoorsaamheid weggewas. Begin nou om sy wil te soek in alles. Netnou mag te laat wees.

As ons terugkyk oor ons eie lewe en oor die lewe van ons volk, sien ons hoe waar hierdie spreekwoord is. Israel het goddeloosheid in hulle volkslewe ingeploeg; hulle het slegtigheid gemaai en die vrug van leuens geëet. Omdat hulle op hulleself en op hulle eie krag vertrou het, is daar sprake van oorlog in die land en is die land besig om tot puinhoop verwoes te word. Daarom het die volk geen koning nie en kan ’n koning ook vir hulle niks beteken nie.

En ons? Is die chaotiese toestand in ons land nie om dieselfde rede nie? Gebroke huwelike, morele en sedelike verval omdat ons die hand van God gelos het? Hy is nie meer ons fondamentsteen nie. Sy Woord en gebed speel nie meer ’n rol nie. Het ons God se straf nie gemaai omdat ons van Hom afvallig geword het nie?

In liefde spreek God sy volk (en ons) aan: Braak ’n braakland – “ploeg ’n nuwe land” in jou persoonlike lewe, gesinslewe, kerklike le­we, volkslewe. Druk die ploeg van God se Woord diep in die grond so­dat die saad van God kan wortelskiet en groei.

Saai volgens die eis van geregtigheid – saai volgens die wil van God. Maai in ooreenstemming met die liefde – saai ’n lewe wat strook met julle verbintenis met My; nou is dit die tyd om die Here te soek: Kyk, nou is dit die tyd van welbehae … nou is die dag van heil (2 Kor. 6:2). Nou is genadetyd.