VRAAG EN ANTWOORD

Waarom die AP kerke?

Die AP kerke is gereformeerde kerke (dit is: Bybelgetroue kerke) en binne die gereformeerde kerkefamilie is dit ’n beginsel dat jy jou moet voeg by dié kerkverband waarvan jy glo dat dit suiwerste kerkverband is (N.Gb. Art. 28). Dit beteken dat jy lidmaat moet wees by dié kerk waar jy glo die Here die Skrifgetrouste gedien word. 

In die Nederlandse Geloofsbelydenis (Art. 29) word duidelik uitgespel wat die drie merktekens van die ware kerk is: 

  • die suiwere verkondiging van die Woord
  • die suiwere bediening van die sakramente
  • die handhawing van die kerklike tug.
Wat is belydenisskrifte?

’n Belydenisskrif is ’n kort, kernagtige samevatting van wat in die Bybel geleer word.

Die AP kerke het ses belydenisskrifte: die Algemene belydenisskrifte: Die Apostoliese Geloofsbelydenis of die Twaalf Artikels, die Geloofs- belydenis van Nicéa en die Geloofsbelydenis van Athanasius, en die besondere belydenisskrifte: Die Nederlandse Geloofsbelydenis, die Heidelbergse Kategismus en die Dordtse Leerreëls.

Waarom het ons belydenisskrifte nodig?
  • Sodat die gelowiges presies kan weet wat hulle glo.
  • Dit vorm ’n eenheid tussen die gereformeerde kerke en tussen die gelowiges.
  • n Belydenisskrif is ’n wapen teen dwaalleraars.
  • Deur die belydenisskrifte word die suiwer leer aan die nageslag oorgedra.
Wat is die gesag van die belydenisskrifte?

Ons belydenisskrifte het geen gesag vanuit hulself nie, maar ontvang hulle gesag vanuit die Woord, juis omdat dit met die Woord ooreenstem. Daarom is die belydenisskrifte bindend en moet u die inhoud daarvan onderskryf as u ’n lidmaat van ‘n gemeente wil word.

Wat word met ‘gereformeerd’ bedoel?

Gereformeerd word in HAT soos volg beskryf: “Hervorm volgens die beginsels van die kerkhervorming van die 16de eeu; Protestants, volgens die Calvinistiese beginsels”. Om gereformeerd te wees, beteken dus om konsekwent Bybels te glo en te lewe.

Wat is 'n Gereformeerde Skrifbeskouing?

Die AP Kerkverband handhaaf die beskouing dat God Drie-enig Homself en sy wil, in soverre dit Hom behaag, in die Skriftuur en natuur openbaar. Die Heilige Skrif bevat die wil van God volkome en dat dit wat daarin geleer word, genoegsaam is vir die mens se saligheid. Die Heilige Skrif is deur die Heilige Gees geïnspireer en die Gees van God het mense vir hierdie doel gebruik. Die Skrif het onfeilbare Goddelike gesag. Al sou alles nie vir die gelowige duidelik wees nie, moet die Heilige Skrif verstaan word in die lig van die herstelde verhouding van God in Jesus Christus met die mens. Alhoewel die boeke van die Ou en Nuwe Testament op verskillende tye geskryf is, vorm die 39 boeke van die Ou Testament en die 27 boeke van die Nuwe Testament ‘n onverbreekbare eenheid en volg ‘n groeiende openbaringslyn van Génesis tot Openbaring, waarin Christus sentraal staan.

Wat is die kerkregeringstelsel van die AP kerkverband?

Die AP kerkverband word ingerig en regeer  volgens  die  Presbiteriale of gereformeerde kerkregeringstelsel. Jesus Christus is  die Hoof van sy kerk en regeer die kerk deur sy Gees en met sy Woord en in die plaaslike kerk deur die ouderlinge amp. Elke plaaslike kerk (gemeente) is ‘n volledige kerk en het drie plaaslike vergaderings te wete die kerkraad, ouderlingeraad en diakonie. Die plaaslike kerke leef in kerkverband met mekaar saam. In die kerkverband konstitueer die volgende meerdere vergaderings wanneer nodig, nl. ringe en sinodes. In die kerkverband word elke plaaslike kerk deur die belydenisskrifte en kerkorde, as die gemeenskaplike akkoord, en sinodebesluite gebind

Wat is die Uitverkiesing?

Met die sondeval in die paradys, het Adam en Eva  hulself  en  die ganse menslike geslag in die sonde gedompel (Rom. 5:12). Die verskriklike gevolg daarvan word beskryf in Rom. 3:10-12. Die mens het nou vyand van God geword en verdien die hel. Sy hart het vir die Here doodgegaan. Dit is daarom  vir  die  mens  onmoontlik  om God uit sy eie vrye wil te dien. Om ons tot geloof te bring, werk die Here nou self die geloof en bekering in die hart van die uitverkorene. Volgens die Bybel het God, nog voordat Hy die aarde gemaak het, sekere mense as sy kinders gekies en hulle name in die boek van die lewe opgeskryf. Hierdie verkiesende genade gaan egter nie tot alle mense uit nie, want volgens Openb. 21:27 kan net die mense wie se name in God se boek geskryf staan, gered word. So leer die Here ons in Hand. 13:48 dat net diegene wat Hy tot die ewige lewe bestem het, gelowig word. Die uitverkiesing beteken dus dat God vir Hom kinders kies en dan net hulle red.

Wat is die Genadeverbond?

Die Here het ‘n paar keer met die mens ‘n verbond gesluit, maar elke keer het die mens die verbond verbreek. Die verbond waaroor dit in hierdie dokument gaan, is die genadeverbond ná die sondeval. Adam en Eva moes as gevolg van hulle sonde vir ewig verlore gaan, maar toe kom God genadiglik met sy genadeverbond.

Die verbond behels dat die Here aan Adam en aan elke mens wat in die geloofskring gebore word of later daarin intree, heerlike beloftes gee, byvoorbeeld dat Hy hulle God sal wees, hulle sal red, die ewige lewe sal gee. Maar Hy stel ook eise. As die mens dan nie die eise in die krag van die Heilige Gees nakom nie, trek hy ‘n streep deur God se beloftes. God se beloftes bly staan, al kom die mens nie die eise na nie. Maar daardie beloftes realiseer nie vir so ‘n mens nie. God se verbond kan met ‘n testament vergelyk word: Hy laat in Christus wonderlike skatte aan ons na: byvoorbeeld dat Hy ons God sal wees en ons die ewige lewe sal gee. Maar Hy eis ook: byvoorbeeld dat ons Hom moet liefhê en dien. As ons nie die eise nakom nie, is ons soos mense wat nie die bemakings van die testament wil hê nie.

Omdat ons nie in staat is om hierdie eise na te kom nie, het God uit sy genade sy Seun, Jesus Christus, gestuur om die straf wat Adam se verbondsbreuk meegebring het (kyk Gén. 15:9-21), te kom dra en om in die plek van God se kinders die wet te vervul.

Dit beteken dat God die mens wel aan die verbond hou, maar dat Hy sy verbondskind nie noodwendig vernietig as laasgenoemde se voete gly nie.

So het die Here die mens in ‘n verbondsverhouding gestel. So eenvoudig! So wonderlik.

Wat is die Sakramente?

Sakramente is tekens en seels. Dit beeld die verlossingswerk  van Jesus Christus op sigbare wyse uit sodat gelowiges in hul geloof versterk kan word. Die doop is ‘n teken van ons reiniging deur die bloed van Christus en bewerk nie outomaties sondevergifnis nie. Dit geskied in die Naam van die Drie-enige God (vgl. Mt. 28:19). Die AP kerke pas die kinderdoop toe (en die grootdoop toe waar volwassenes tot geloof gekom het en nog nie op korrekte Bybelse wyse gedoop is nie). Ons herhaal nie  die  doophandeling  nie.  Ons  doop  kinders van verbondsouers  omdat die  doop in  die plek  van die  besnydenis gekom het en hierdie kindertjies ook deur God in sy verbond met die ouers ingesluit word. Daarom ontvang hulle die doop as teken van die verbond. Die AP kerke handhaaf ‘n geslote nagmaalsviering. Dit beteken dat net lidmate van die plaaslike gemeente nagmaal mag gebruik. Persone  uit  ander  AP  gemeentes  en  ander  gereformeerde kerke met dieselfde belydenisgrondslag as ons, wat nie onder sensuur is nie en toestemming by die plaaslike ouderlingeraad verkry het, mag ook saam nagmaal gebruik. Die plaaslike ouderlingeraad moet waak oor die tafel van die Here om sover menslik moontlik toe te sien dat die verbond van God nie ontheilig word en die toorn van God oor die hele gemeente verwek word nie. Daarom is dit nodig dat gelowiges met verantwoordelikheid voorberei vir die nagmaal. Slegs belydende lidmate word tot die nagmaalstafel toegelaat. Kinders het nog nie ‘n ware begrip van die nagmaal se diepere betekenis  nie  en  daarom word hulle nie in die AP kerke toegelaat om nagmaal te gebruik nie.

Wat is die basiese verskille tussen die gereformeerde kerke en die charismatiese groepe?

Die charismatiese groepe verwerp die kinderdoop en die verbond en eis dat daar eers ’n bewuste belewing van die wedergeboorte moet plaasvind voordat ’n mens gedoop word. Ook die uitverkiesing word verwerp en die redding van die mens word hoofsaaklik aan homself toegeskryf en nie aan God nie. Die werk van die Heilige Gees word oorbeklemtoon ten koste van die ander twee Persone in die Drie-eenheid. By die charismatiese groepe is belydenisskrifte nie belangrik nie omdat hulle beweer dat dit die Heilige Gees aan bande lê. Daarteenoor stel ons dat die belydenisskrifte juis in ooreenstemming met die Skrif is en daarom nooit die Heilige Gees aan bande kan lê nie.

Wat is die Christelike Sondagsviering?

Toe God sy skepping voltooi het, het Hy op die sewende dag gerus. Later het Hy dit in die Tien Gebooie laat opteken dat ons ook ses dae moet werk en dan op die sewende dag moet rus. In die Ou Testament is die rusdag op die sewende dag van die week gevier (Saterdag). Ná Christus se opstanding, het die Here dit só beskik dat die kerk die opstandingsdag (Sondag) as rusdag begin hou het.

Hierdie rus hou in dat ons liggame ‘n dag van herstel kan hê. Maar daar is ook ‘n dieper betekenis: ons moet die rusdag gebruik om spesiaal tyd met God te bestee. Dit doen ons deur persoonlike gebed en Bybelstudie, en deur as gemeente saam die Here in die erediens te ontmoet waar Hy met ons praat, met ons ‘n besonderse gemeenskap beoefen en ons saam in aanbidding voor Hom kan verkeer. Hy werk, op hierdie wyse veral, in ons harte sodat ons in geloof kan groei, in ons liefde kan verdiep en in ons geestelike gemeenskap kan verinnig.

As enige van die Tien Gebooie oortree word, is dit ‘n sonde. So ge- sien, is wegbly van die erediens sonder ‘n baie ernstige rede, voor die Here ‘n sonde (lees Hebr. 10:25; Ps. 68:27) – ook wanneer onnodig gewerk word, en wanneer besigheid bedryf of sport beoefen word.

Wat van die vrou in die amp?

In die AP kerke dien die susters in ander hoedanighede as in die besonder ampte. Die Kerk handhaaf die beginsel van die Heilige Skrif wat manne aanwys om in die besondere ampte te dien.

Wat van die Vrymesselary?

Die Vrymesselary is in sy wese ‘n geheime, humanistiese en antichristelike organisasie waarin geen toegewyde lidmaat van ‘n Christelike kerk tuishoort nie. Met die opneem van lidmaatskap in ‘n plaaslike AP kerk gee die voornemende lidmaat te kenne dat hy nie ‘n lid van die Vrymesselary is nie.

Wat van die Chiliasme?

Die Chiliasme glo aan ‘n tweërlei wederkoms van Christus. Met sy eerste wederkoms  sal  Hy  die  antichristelike  magte  oorwin  en  vir ‘n periode van ‘n duisend jaar oor die wêreld heers. Aan die einde van die duisend jaar keer Christus terug na die hemel en die satan word ontbind. Dan beleef diegene wat op die aarde is, die tyd van die laaste en groot verdrukking wat beëindig word met die tweede wederkoms van Christus.

Hierdie dwaling vertolk die Skrifgegewens oor die wederkoms van Christus verkeerd en het daarom geen staanplek binne die gereformeerde oortuiging nie.

Wat is die Israelhipotese in Suid-Afrika?

Hierdie mense glo dat God wit mense, en nie swart mense nie, as sy kinders uitverkies. Dié blankes word op grond van hulle Israelitiese (tien stamme) (bloed-) herkoms gered. Hulle glo wit mense, en ver- al wit Afrikaners, is die uitverkore volk van God. Hulle maak daarop aanspraak dat God altyd aan hulle kant is in hulle stryd teen swart mense. Hiermee word die genade-karakter van die uitverkiesing en die geloof in die soenverdienste van Jesus Christus, as  die  enigste grond van ons saligheid, tot niet gemaak.

Wat is die AP kerke se standpunt oor homoseksualisme?

Die AP kerke handhaaf die Skrifbeskouing dat die huwelik ‘n instelling van God is tussen een man en een vrou. Die sg. “burgerlike verbintenisse” word daarom op grond van Skrifgegewens verwerp. Die Bybel is baie duidelik in sy verwerping van homoseksualisme. God het die mens nie homoseksueel geskape nie. Die Woord veroordeel dit as sonde. God sal nie sonde maak en dit dan straf nie. Die huwelik moet tot eer van God dien. ‘n “Huwelik” tussen twee persone van dieselfde geslag is sonde en daarom nie tot eer van God nie. Die menslike ge- slag kan ook nie deur sodanige “huwelik” gebou word nie (Gén. 1:28; 9:1-7).

Is die Bybel vertaal?

Die Bybel was oorspronklik in Hebreeus, Aramees en Grieks geskryf. Ongelukkig het ons nie vandag meer die oorspronklike manuskripte van die Bybel nie. Verder is die ou tale nie meer algemeen toeganklik vir die gelowige nie. Omdat ons van oordeel is dat ons graag die Woord van God wil hoor soos Hy dit aan ons gegee het, is dit noodsaaklik dat die Bybel vertaal word om verstaanbaar te wees vir gelowiges vandag. Tans is die amptelike vertaling wat deur die AP kerke gebruik word, die 1933/53-vertaling van die Bybel in Afrikaans.

Wat is die volkseie karakter van die AP kerke?

In sy skepping van alle dinge het God voorsiening gemaak vir verskeidenheid. As deel van hierdie verskeidenheid, het Hy ook verskillende volkere geskep – elk met ‘n unieke karakter. Nêrens in die Skrif word die volkskap van mense opgehef wanneer hulle tot geloof in Jesus Christus kom nie. Inteendeel, Jesus Christus het juis dit wat uniek is aan elke volk en nie in stryd met sy Woord is nie, geheilig, sodat dit tot sy eer benut kan word. Hierdie verskeidenheid van volkere sal voort- bestaan tot aan die voleinding van die wêreld. In  die  liefdesgebod maak Christus ruimte dat die unieke karakter van elke volk bewaar word. Daarom handhaaf die AP kerke die volkseie karakter van die kerk. Die handhawing van hierdie beginsel bedreig nie die eenheid van die kerk nie, aangesien die eenheid van die Kerk geestelik van aard is en daarom nie deur verskeidenheid ingeperk kan word nie.

Red God net wit mense?

Daar is baie mense wat glo dat net wit mense gered kan word. Hulle glo byvoorbeeld dat swart mense nie regtig mense is nie, maar diere. Omdat hulle diere is, reken hulle, besit swart mense nie siele nie en daarom kan hulle nie glo en uiteindelik gered word nie. Hulle reken verder dat jy net gered kan word as jy kan aantoon dat jy ’n direkte afstammeling van Abraham (die volk Israel) is. Volgens hulle is al die blanke volke van die wêreld direkte afstammelinge van Abraham, maar geen swart volk nie. Die mense wat hierdie dinge verkondig, staan bekend as die Israelvisie. Hulle verkondig ’n dwaalleer wat nie ooreenstem met die boodskap van die Bybel nie. In die AP Kerk stem ons glad nie saam met hierdie standpunte van die Israelvisie nie, omdat dit nie met die boodskap van die Bybel ooreenstem nie. Tydens meer as een van ons sinodes het ons aangedui dat ons nie met hulle saamstem nie en dat ons hulle as dwaalleraars beskou wat ’n valse evangelie verkondig. Die AP Kerk is nie ’n politieke kerk nie. Ons laat ons deur niks anders as die Bybel voorskryf nie, want in die AP Kerk is Jesus Christus Koning. Hy regeer sy kerk, ook die AP Kerk, deur sy Woord en sy Gees. Dit beteken dat ons altyd al ons standpunte oor verskillende sake aan die Bybel moet toets om seker te maak dat dit daarmee ooreenkom.

Wat ons dus in die AP Kerk oor hierdie dinge glo, is dit wat die Bybel daaroor leer:

  • Ons glo dat God alle mense, wit en swart, na sy beeld geskep het (Gén. 1:26-27).
  • Ons glo dat alle volke uit Adam en Eva stam en daarom kan geen volk as “diere” beskryf word nie (Hand. 17:26).
  • Ons glo dat elke mens ewe veel waarde in God se oë het, want by Hom is daar geen aanneming van die person nie (Rom. 2:11). Dit beteken dat geen mens (of volk) vir Hom belangriker as ’n ander is nie.
  • Ons glo dat God vir Hom ’n volk (sy kerk/kinders) uit elke volk en taal en stam en nasie bymekaarmaak. Hy wil hê dat die geslagte van die volke aan Hom eer en sterkte sal gee (Ps. 96:7).
  • Daarom glo ons dat die Here Jesus sy volgelinge uitstuur om die evangelie aan alle mense te verkondig en dissipels van al die nasies te maak (Mt. 28:19).
  • Ons glo dat elkeen wat in Jesus Christus glo, deel van God se volk, die ware Israel, is (Gal. 3:26-29).
  • Ons glo dat daar ook Christene uit die swart volke is wat eendag saam met ons in die hemel sal wees. Die Bybel leer ons dat God sy kinders met die bloed van Jesus Christus uit elke stam en taal en volk en nasie gekoop het (Openb. 5:9).
  • Ons glo ook dat wanneer iemand ’n Christen word, so ’n persoon nie ophou om te wees wat God hom/haar gemaak het nie. ’n Gelowige wat uit ’n spesifi eke volk kom, kan dus steeds ’n Afrikaner, Zoeloe, Engelsman of Duitser bly en mag ook saam met sy eie mense en volgens sy volk se gebruike en gewoontes die Here aanbid (Hand. 2:6-11). Die AP Kerk is nie ’n rassistiese kerk nie. Ons verwerp mense soos die Israelvisie met hulle rassistiese sienings. As jy weer aangevat word oor ons kerk, herinner jou teenstanders dan daaraan dat die AP Kerk ’n kerk van Jesus Christus is wat by die Woord staan!
Hoe is 'n Skrifbeskouing van die Israelvisie as aanloop tot die vraag wat van die tien noordelike stamme van Israel geword het?

Inleiding

In tye van swaarkry en moedeloosheid is mense geneig om by dwalings en valse gerusstellings aanklank te vind, omdat daardie groepe meestal die Bybel so interpreter dat dit belangegroepe” naderlok. Hulle fokus gewoonlik op die dinge wat vir mense sensitief is en na aan die hart lê, omdat die behoud van ons volk en ons land vir baie van ons Afrikaners uiters belangrik is. Daarom is die huidige politieke klimaat in Suid-Afrika die ideale broeiplek vir die leer van die Israelvisie onder ’n groeiende deel van die Afrikanervolk. 

Skrifvreemde uitverkiesingsleer

Die verskynsel dat verskillende mense na dieselfde gedeeltes van die Bybel kyk en verskillende interpretasies daaruit haal, noem ons hulle Skrifbeskouing. Die Skrifbeskouing van die Israelvisie is egter twyfelagtig, omdat hulle net sekere verse met ander vergelyk om uiteindelik ’n teorie oor die uitverkiesing van volke te ontwikkel wat vreemd aan die Bybel is. Die hoeksteen van die dwaling is die opvatting dat die Ou Testamentiese volk Israel in die blanke volke (oorspronklik van Europa en vandag oor die wêreld versprei) voortleef en daarom spesiaal deur God uitverkies is. Die AP Kerk het alreeds tydens sy derde sinode in 1989 sy kommer oor die Skrifbeskouing van die Israelvisie soos volg uitgespreek: “Die sinode wys die Israelvisie se Skrifhantering af, omdat vanuit ’n vooropgestelde fundamentalistiese wyse van die Bybel vir ’n biblisistiese bewysvoering gebruik gemaak word onder ’n skyn van vroomheid en Skrifgetrouheid.” Die aanhangers van die Israelvisie word bitter moeilik oortuig van hulle dwaling, omdat hulle oortuig is dat hulle interpretasie van die Bybel die waarheid is. Daar kan ook baie moeilik op grond van die Bybelse wetenskap en teologie met hulle geredeneer word, “want”, sê hulle “die Gees lei alle kinders van die Here en nie net teoloë nie”. Dit is waar dat elkeen wat die Here liefhet, die Bybel kan verstaan. Dit is mos een van die belangrike grondslae van die Reformasie. Ons moet egter nie so eiewys wees dat ons dink ons altyd reg is, sonder om ons standpunt aan die Bybel en dié van ander opregte gelowiges deur die eeue, asook ons belydenisskrifte, te toets nie. Daarom is die belydenisskrifte van ons kerk so ’n kosbare skat. Hierin kan ons ons standpunt toets aan dié van ware gelowiges wat ons voorgegaan het. Die Skrifbeskouing van die Israelvisie is voorwaar verdag wanneer dit aan ons belydenisskrifte gemeet word, aangesien ons belydenisskrifte die waarheid van die Bybel bevestig, naamlik dat ’n mens gered word op grond van die volkome soenverdienste van ons Here Jesus Christus alleen, uit genade alleen en alleen deur die Heilige Gees wat die wedergeboorte bewerkstellig (vgl. bv. HK So. 20,V/A 53; NGb Art. 16; 22). Die Skrifverklaring van die Israelvisie maak die genade-karakter van die uitverkiesing en die geloof in die soenverdienste van Jesus Christus as die enigste grond van ons saligheid, tot niet. Die bewys hiervoor is dat God se uitverkiesing reeds in die Ou Testament op ’n daad van genade gegrond was. In Deuteronómium 7:7 lees ons dat God vir Israel gesê het: Die Here het ’n welgevalle aan julle gehad en julle uitverkies, nie omdat julle meer was as al die ander volke nie, want julle was die geringste van al die volke. Paulus sluit hierby aan as hy sê dat Abraham nie deur enige natuurlike verkiesing of verdienste uitverkies is nie, maar deur die geloof in die geregtigheid van God (Rom. 4:13). Dit is ook deur die geloof en nie  deur afkoms of herkoms nie, dat ons toegang kry tot hierdie genade waarin ons staan (Rom. 5:2). 

Wat het van die tien stamme van Israel geword?

In die lig van bogenoemde maak die Israelvisie in hulle Skrifverstaan afleidings oor die tien “verlore” stamme van Israel. Wanneer mense na die “verlore stamme van Israel” verwys, het hulle gewoonlik die tien stamme van die Noordelike Ryk wat ongeveer 722 v.C. onder Assirië geval het, in gedagte. Hierdie stamme is Ruben, Simeon, Levi, Dan, Náftali, Gad, Aser, Issaskar, Sébulon en Josef (wie se stam verdeel was in die stamme van Efraim en Manasse). Dit is bekend dat die meeste van die mense van die Noordelike Ryk deur die Assiriërs na die ou Assiriese gebied in ballingskap weggevoer is (2 Kon. 17: 6). Hulle is toegelaat om in Halag en aan die Habor, die rivier van Gosan en in die stede van Medië te woon. Baie van die Jode wat in die land agtergebly het, het ondertrou met die volke wat ná die ballingskap in Samaría gaan vestig het (2 Kon. 17:24; Esra 4: 2-11). Die verlof om terug te keer na Israel is eers in 537 v.C. deur Kores van Persië gegee, sodat die Israeliete wat ná afloop van die Assiries-Babiloniese ballingskap na Israel wou terugkeer, vry was om dit te doen (2 Kron.36:22-23; Esra 1:3; 2:70; Eség. 47:13). Die tien stamme (Noordryk) was dus reeds 200 jaar lank weg uit hulle land voordat hulle weer kon terugkeer, terwyl Juda (Suidryk) hoogstens 60-70 jaar weg was. Daar was nog mense onder dié van Juda wat kon onthou hoe die tempel gelyk het (Esra 3:12). Esra 2:64 en Nehemía 7:66 stel die getal teruggekeerdes op 42 360, wat baie meer was as wat net die stam van Juda op daardie stadium kon wees en het dus ander stamme ook ingesluit. Die teruggekeerdes word almal aangespreek as die “huis van Israel” (Neh. 9:1). Ná die ballingskap is 12 bokke volgens die getal van die stamme van Israel geoffer (Esra 6:17). In Openbaring 7:7 word die geslag van Levi onder die geslagte van Israel gereken, wat geen erfenis in die land Kanaän gehad het nie en die geslag van Dan word weggelaat. Die rede hiervoor is omdat hulle die eerstes was wat hulle tot die afgodsdiens begewe het (Rig. 18) en die kalwers van Jeróbeam in Dan aangehou het (vgl. 1 Kon. 12). 2 Konings 15 meld dat hulle om hierdie rede van die eerstes was wat deur die heidene weggevoer was en verstrooid onder hulle gebly het. Die stam van Dan word ook in die terugkeer van die Israeliete, ná die ballingskap van Babel, nie meer onder die Israelitiese stamme in die eerste boek van die Kronieke gereken nie, maar wel Levi. Dit is onlogies om te dink dat almal na Jerusalem sou wou terugkeer ná 200 jaar van ballingskap, nadat etlike geslagte al in Assirië gebore is. Hulle het reeds daar wortel geskiet en gevestig. Volgens die Israelvisie sou hierdie stamme van Israel ná die Assiriese ballingskap na Europa gemigreer het. Hulle meen byvoorbeeld die Donau-rivier kry sy naam van die stam van Dan. Ander meen dat hierdie stamme al die pad na Brittanje getrek het. Ons het nie al die bewyse waar die tien stamme van Israel vandag is nie, maar die opmerkings hierbo toon genoegsaam aan dat hulle nie “verlore” is nie en dat hulle bes moontlik ná die ballingskap deel van die Joodse volk gebly het. Daar is dus histories en Bybels geen bewys dat die tien stamme van Israel vandag in die Afrikaner voortleef nie. 

Samevatting

Die Israelvisie verkondig ’n valse idee van die uitverkiesing van Westerse volke wat in stryd is met die leer van die Bybel dat God die mens nie op grond van die persoon nie, maar op grond van sy genade verkies (Rom. 2:11). Die Israelvisie is ’n valse godsdiens wat die genade van ons Here Jesus Christus en die verlossing deur sy soenverdienste alleen, verwerp.

Wie is die ware Israel van God?

Op hierdie vraag kan geantwoord word dat daar ’n aanname is dat slegs Israel die erfdeel van God is. Hierdie aanname word op grond van Bybeltekste soos Jesaja 19:25 gemaak waar die Here van Israel praat as “my erfdeel Israel” en ook Psalm 147:19, 20 waar daar staan: Hy maak sy woord aan Jakob bekend, sy voorskrifte en bepalings aan Israel. Dit het Hy vir geeneen van die ander nasies gedoen nie; hulle ken sy bepalings nie. Daar word ook daarop gewys dat die Here Jesus self aan die Kananése vrou gesê het: Ek is net gestuur na die verlore skape van die huis van Israel (Mt. 15:24). Verder word ook beklemtoon dat die Here Jesus toe Hy die apostels op hul sending uitgestuur het, aan hulle gesê het: Moenie gaan op pad na die heidene nie, … maar gaan liewer na die verlore skape van die huis van Israel (Mt. 10:5, 6). Hierdie woorde van Jesus moet egter gesien word as ’n tydelike beperking wat later opgehef word. Wanneer Hy van sy dissipels afskeid neem, sê hy in Matthéüs 28:19: Gaan dan heen, maak dissipels van al die nasies … Ook in Handelinge 1:8 lees ons: … maar julle sal krag ontvang wanneer die Heilige Gees oor julle kom, en julle sal My getuies wees in Jerusalem sowel as in die hele Judéa en Samaría en tot aan die uiterstes van die aarde. Hier is dus ’n duidelike opdrag van die Here dat die evangelie nie net aan die Israeliete verkondig moet word nie, maar aan die hele wêreld wat ook nie-Israeliete insluit. Petrus se gesig van die laken in Handelinge 10 is ’n verdere bewys daarvan. Hy sê self in verse 34 en 35: Ek sien waarlik dat God geen aannemer van die persoon is nie, maar dat in elke nasie die een wat Hom vrees en geregtigheid doen, Hom welgevallig is. Die Here sou vir Paulus veral gebruik om die werk onder die heidene te doen. Toe die Jode van Antiochië aan wie hulle die evangelie verkondig het, hulle met lasterlike woorde weerspreek het, het Paulus en Bárnabas aan hulle gesê: Dit was noodsaaklik dat die Woord van God aan julle eers verkondig moes word. Aangesien julle dit egter verwerp en julleself die ewige lewe nie waardig ag nie – kyk, ons wend ons tot die heidene (Hand. 13:46). Met sy roeping op die Damaskuspad het die Here Jesus dit vir Paulus duidelik gemaak dat hy die apostel van die heidene sal wees. As hy voor Agríppa getuig oor sy roeping, sê Paulus vir hom dat die stem vir hom gesê het: Maar rig jou op en staan op jou voete want hiertoe het Ek aan jou verskyn om jou te bestem tot ’n dienaar en getuie van die dinge wat jy gesien het en van die dinge waarin Ek nog aan jou sal verskyn, terwyl Ek jou verlos uit die volk en die heidene na wie Ek jou stuur, om hulle oë te open … (Hand. 26:16-18). Dat die apostels nie aan die heidene as verstrooide Israeliete gedink het nie, maar as nie-Israeliete, is duidelik waar Paulus aan die Galásiërs skryf: Daarna, veertien jaar later, het ek weer na Jerusalem opgegaan met Bárnabas, en Titus ook saamgeneem. Maar ek het opgegaan op grond van ’n openbaring en hulle die evangelie voorgelê wat ek onder die heidene verkondig, en afsonderlik aan die wat in aansien was, dat ek nie miskien tevergeefs sou loop of geloop het nie. Maar selfs is Titus, wat by my was, nie gedwing om besny te word nie, alhoewel hy ’n Griek is. Maar dié wat in aansien was … het my niks meer opgelê nie. Maar, inteendeel, toe hulle sien dat aan my die evangelie vir die onbesnedenes toevertrou is, net soos aan Petrus dié vir die besnedenes – want Hy wat Petrus bekragtig het met die oog op die apostelskap vir die besnedenes, het my ook bekragtig met die oog op die heidene – en toe hulle merk die genade wat aan my gegee is, het Jakobus en Céfas en Johannes, wat as pilare geag is, aan my en Bárnabas die regterhand van gemeenskap gegee, sodat ons na die heidene en hulle na die besnedenes kon gaan (Gal. 2:1-9). In Handelinge 15 lees ons van Paulus en Bárnabas en nog ’n paar ander wat na die apostels en ouderlinge in Jerusalem gegaan het oor die vraagstuk rakende die besnydenis. Dit was toe sekere persone uit Judéa geleer het dat die gelowiges uit die heidene nie gered kan word as hulle nie besny word nie. Tydens dié vergadering het Jakobus opgestaan en gesê: Daarom oordeel ek dat ons dié wat uit die heidene hulle tot God bekeer, nie moet bemoeilik nie, maar aan hulle skrywe dat hulle hul moet onthou van die dinge wat deur die afgode besoedel is en van hoerery en van wat verwurg is en van bloed (Hand. 15:19, 20). Die vergadering het toe eenparig met hom saamgestem en hulle het dit so in briewe vervat en dit deurgestuur na die gelowiges onder die heidene. Judas en Silas is ook afgevaardig om mondelings die boodskap aan hulle oor te dra (Hand. 15:25-27). Wanneer Johannes ’n kykie in die hemel kry, staan daar in Openbaring 7:9, 10: Ná hierdie dinge het ek gesien, en kyk, daar was ’n groot menigte wat niemand kon tel nie, uit alle nasies en stamme en volke en tale, hulle het gestaan voor die troon en voor die Lam, bekleed met wit klere en met palmtakke in hulle hande en hulle het met ’n groot stem geroep en gesê: “Heil aan onse God wat op die troon sit en aan die Lam.” Dit is dus duidelik dat nie net een volk of nasie gered sal word nie, maar dat die genade van God oor almal sal wees wat in Hom glo. Dit is dan ook wat Paulus aan die Romeine skryf naamlik dat die Israeliete wat nie geglo het nie, se takke afgebreek word. Die heidene, of dan liewer dié uit ander bevolkingsgroepe wat wel in Christus glo, word op die afgesnyde takke se oorblyfsels ingeënt. Waar hy praat van ’n mak olyfboom (Israel), word dit nou ’n veelkleurige boom waarop ander volke (takke) se gelowiges ingeënt word. Die beeld wat hier na vore kom, is dat die wortels (dit is die verbond) en die stam (Abraham), dieselfde bly. Dit het nog nooit verander nie, want die Here het aan Abraham belowe dat al die nasies van die aarde in sy nageslag geseën sal word (Gén. 12:2-3). Die vraag is nou: Hoe kry die ander volke, stamme, nasies en tale deel aan die verbond wat God met Abraham gesluit het? Hoe word dit moontlik dat hulle takke op die mak olyfboom (Israel) ingeënt word? Die antwoord kry ons in Galásiërs 3:6, 7, 9: Net soos Abraham in God geglo het, en dit is hom tot geregtigheid gereken. Julle verstaan dan dat dié wat uit die geloof is, hulle is kinders van Abraham. Sodat dié wat uit die geloof is, geseën word saam met die gelowige Abraham. Dit kom ooreen met Romeine 4:3: Abraham het in God geglo, en dit is hom tot geregtigheid gereken. Dit is dan baie duidelik dat diegene wat in God glo soos Abraham in Hom geglo het, kinders van Abraham is en dus deel het aan die verbond wat God met Abraham gesluit het. Sodoende word óns takke ook op die olyfboom ingeënt. Daar is baie wat roem dat hulle die nageslag van Abraham

  1. Die Fariseërs het dit ook gedoen (Joh. 8:39). As redding vir die natuurlike kinders van Abraham bestem is, dan sluit dit ook Moslems in. Hulle roem ook daarop dat hulle die kinders van Abraham is. Hulle stam egter van Ismael af. Hulle is natuurlike kinders van Abraham. Romeine 9:6-8 sê dat nie net die natuurlike kinders van Abraham tot sy nageslag gereken word nie, maar diegene wat glo soos wat Abraham geglo het, dié is sy kinders en nageslag. As iemand nie glo soos wat Abraham geglo het nie, is hy nie ’n geredde persoon nie. Wie egter in God en sy verlossing glo soos wat Abraham geglo het, sal gered word omdat sy geloof in Jesus Christus hom tot geregtigheid gereken sal word.
Hoe is Israel-isme 'n skeefgetrekte en verskraalde verbondsbeskouing?

Wie die waarheid ken, sal die leuen herken. In ons earlike beoordeling van enige leerstelling, is dit noodsaaklik dat ons die Bybelse leer oor die saak goed ken en verstaan. Alreeds 400 jaar gelede is een van die die belangrikste sake wat in die kerk se geskiedenis kop uitgesteek het, hanteer. Toe die Arminiane in die Nederlande deur hulle leer en die verwerping van Nederlandse Geloofsbelydenis (NGb) Artikel 16 oor die ewige verkiesing van God, onmin in die kerk veroorsaak het, was dit noodsaaklik geag dat die kerke in Europa moes vergader om vanuit God se Woord te bepaal wat die waarheid oor die uitverkiesing is. Tydens daardie waterskeidingsinode is die Dordtse Leerreëls opgestel om hulle dwaalleer te bestry en is die Nederlandse Geloofsbelydenis in sy geheel goedgekeur en is artikel 16 dus gehandhaaf. Die Skrif oor die verbond Wanneer ons die verbondsbeskouing en uitverkiesingsleer van die Israelisme beoordeel, doen ons dit aan die hand van die Woord. Deur bloot hulle basiese seining oor die uitverkiesing met N.Gb Artikel 16 en die Dordtse Leerreëls te vergelyk, is dit reeds duidelik dat ons hier met ’n dwaling te doen het. Om egter te verstaan waarom hierdie dwaling ontstaan het, moet ons begin by hulle verbondsbeskouing, aangesien hul uitverkiesingsleer op hulle verbondsbeskouing gebaseer is. Die Bybelse verbondsteologie word duidelik uiteengesit in O Palmer Robertson se boek The Christ of the Covenants. Hy sluit by die eeue-oue gereformeerde leer oor die verbond aan en maak dit duidelik dat die verskillende verbonde in die Bybel verskillende fasette van dieselfde verbond behels. Prof. L Floor sluit hierby aan: … in die verbond kom veral die innige verhouding wat daar tussen die Koning en sy onderdane is, tot uitdrukking. Ons sluit ook by Bartholomew en Goheen aan wat in hulle boek The Drama of Scripture stel dat die Bybel een groot verhaal vertel en dat die onderlinge verband wat tussen die verbonde bestaan, duidelik sigbaar is. Die verbonde, met Adam, Noag, Abraham, Moses en Dawid, is almal aspekte van dieselfde koninklike verbond tussen God as Koning en sy onderdane, die mense. Hierdie verbond word in die Nuwe Verbond vervul en deur Christus bekragtig en staan ook as die Genadeverbond bekend. Bavinck stel dit soos volg: Ten eerste is het genadeverbond overal en ten alle tijde in zijn wezen een, maar treedt het toch telkens in nieuwe vormen op en doorloopt het verschillende bedeelingen. Wezenlijk en zakelik blijft het één, voor en onder en na de wet. Het is altyjd genadeverbond; het heet zoo, omdat het uit genade Gods voortvloeit, genade tot inhoud heeft, en in de verheerliking van Gods genade zijn einddoel vindt. Hiervolgens is die eerste binding in bloed reeds die verbond met Adam, oftewel die Aanvangsverbond,  wanneer God ná die sondeval die mens genadig is en die belofte aan Eva gee dat haar saad die slang se kop sal vermorsel. Volgens Galásiërs 3:16 is dit ’n belofte van die oorwinning deur Jesus Christus oor die Satan. Om die verbond te sluit, lees ons in Génesis 3:21 van die eerste bloedoffer toe God self vir die mens rokke van vel gemaak het. Al die daaropvolgende verbonde word met bloed verseël as voorskou van die finale verbond wat met die bloed van Jesus Christus verseël word.

 Verbondsbeskouing van die Israelisme

As ons nou na die verbondsbeskouing van die Israelisme kyk, sien ons duidelik dat hulle die verbond met Abraham van die res van die verbonde losmaak en die Abrahamitiese verbond as hoofsaak beskou. Al wat hulle van die verbond met Adam af wil weet, is die valse idee dat daar uit Eva twee fisiese bloedlyne voortgekom het: een wat in ’n verhouding met God kan staan en een wat vervloek

  1. Daarna volg verskillende kunsgrepe met die Skrif om te probeer bewys dat daar twee geneties-verskillende geslagte op aarde is, terwyl die Skrif dit duidelik maak dat almal deur die sondeval in ellende gedompel is (vgl. Rom. 3:9-20). Daarom het die AP Kerk reeds tydens die 1989-sinode die Israelvisie of eerder Israelisme verwerp en onder meer besluit: Die Israelhipotese verskraal die uitverkiesing strydig met wat die Skrif leer asook die Dordtse Kerkorde en die Heidelbergse Kategismus.

In die pamflet Bied die Israelvisie die antwoord? stel dr. Hennie Smith dit soos volg: Hierdie leer beweer dat die Wes-Europese blanke nasies en hulle spruite (waaronder die Boere-Afrikanervolk) die direkte afstammelinge is van Israel – die volk met wie die Here in die Ou Testament die verbond gesluit het. Dié verbond is dan vir altyd en eksklusief met Israel gesluit sodat slegs die biologiese afstammelinge van Israel (en daarom die blanke afstammelinge van die Wes-Europese volke) op ewige redding aanspraak kan maak. 

Die aard van die verbond

Dr. Smith verduidelik die deurslaggewende rol wat die verbond in die Israelvisie speel, soos volg:

Volgens dié leer is slegs die historiese Israel as volk uitverkies, en dit bly so ook deur die Nuwe Testament heen. Voorstanders van die leer bly hang dan ook aan die Ou Testamentiese vorme (soos hulle dit vertolk) van die Godsname soos Yahweh (Here) en Yashua (Jesus). Die verbond is slegs met Abraham en sy nageslag; dus met Israel gesluit. Die verbond is dus die verwerkliking van die verkiesing in die tyd. Daarom is die verbond en die ewige heil slegs vir die fisiese nageslag van Abraham. Dié nageslag beërf die ewige heil dus “outomaties”; bloot kragtens die toebehoort tot die verbond. Die belang van die geloof in die verbond kry dus nie die klem wat die Bybel daaraan toeken nie. Ds. GJ Steenkamp, wie se uiteensetting onder hierdie punt in breë trekke gevolg is, sê: ’n Mens kan glo sonder om verkore te wees. ’n Mens kan glo en dan is dit blote indoktrinasie (Die Wonder van die Uitverkiesing, p. 25). Met 1 Petrus 2:9 as vertrekpunt, kom Steenkamp tot die gevolgtrekking dat die “uitverkore geslag” waarvan Petrus skryf, op die saad dui en skryf hy voorts: “… die hele Bybel hanteer die woord  uitverkiesing in dié konteks.” Hy maak dan ook die bewering dat God sy vrou wil terugneem hoewel Israel volgens Jeremia 3:20 troueloos teen haar man gehandel het en gevolglik van hulle kant die verbond verbreek het en dat die enigste manier hoe Hy dit kon doen, was dat Christus Jesus moes sterf sodat die vrou vry kon wees om weer te trou en dat Hy haar kon terugneem nadat Hy uit die dood opgestaan het. Daarom maak Steenkamp die aanspraak: Ons moet tog die verbond behou en dan is dit tog duidelik dat die nuwe verbond met die huis van Israel is en nie met die kerk nie – maar die verbond is met die fisiese nageslag van Abraham … Hierop antwoord dr. Smith soos volg:

Die verbond is op die heil in Christus afgestem

Dat die Ou Verbond in die kanaal van die fisiese nageslag van Abraham gevloei het, is gedeeltelik waar, maar dit was nooit bedoel as ’n ewige en absolute begrensing nie. Die Here het hierdie kanaal verkies, nie om die ewige heil hiertoe te beperk nie, maar om Jesus Christus na die vlees hieruit gebore te laat word ten einde (hoewel ook deur sy oordeel heen) sy ganse geskape wêreld uiteindelik in Hom te vernuwe. Daarom bring die geredde verteenwoordigers uit die nasies hul heerlikheid in die nuwe stad  (Openb. 21:24). Ds. Steenkamp glo wel dat die Bybelse woorde wat met “nasie” en “heiden” vertaal word op die verstrooide en onbesnede Israeliete dui en nie op die heidene en nasies volgens die hedendaagse begrip nie. Let egter daarop dat God reeds vir Abraham, reg aan die begin van die verbond en nog voordat daar histories sprake van afgedwaalde Israeliete was, beloof dat die nasies in hom geseën sal word.

Die verbond eis geloof

Die verbond was nooit bedoel om as ’t ware outomaties tot die ewige heil te lei nie. ’n Mens kan nie sonder meer aanvaar dat elkeen wat die verbondsteken ontvang het of binne die verbondsgeslag gebore is, die ewige heil op grond daarvan ontvang nie. Die verbond bied die sfeer waarbinne God normaalweg reddend werk en gee ons, vanuit dié sfeer, ’n sterker aanspraak daarop, maar sowel in die Ou as die Nuwe Testament word die redding primer en onlosmaaklik aan die dringende oproep tot geloof gekoppel. Nadat Jesus Christus gekom het, word alles bepaal deur die vraag hoe ek op Hom reageer. Hý is die nageslag van Abraham. In die lig van bogenoemde pleit ek by ons lidmate om die ware leer van die Bybel, soos uiteengesit in die belydenisskrifte, te bestudeer en te leer ken. Sodoende kan ons die dwaalleer weer en ons kinders in die suiwer leer opvoed sodat hulle kan staande bly teen die valse leerstelling van die dwaalleraars en kultusse wat hulle as gelowiges voorhou.

Social media & sharing icons powered by UltimatelySocial