VRAAG EN ANTWOORD

Waarom die AP kerke?

Die AP kerke is gereformeerde kerke (dit is: Bybelgetroue kerke) en binne die gereformeerde kerkefamilie is dit ’n beginsel dat jy jou moet voeg by dié kerkverband waarvan jy glo dat dit suiwerste kerkverband is (N.Gb. Art. 28). Dit beteken dat jy lidmaat moet wees by dié kerk waar jy glo die Here die Skrifgetrouste gedien word. 

In die Nederlandse Geloofsbelydenis (Art. 29) word duidelik uitgespel wat die drie merktekens van die ware kerk is: 

  • die suiwere verkondiging van die Woord
  • die suiwere bediening van die sakramente
  • die handhawing van die kerklike tug.
Wat is belydenisskrifte?

’n Belydenisskrif is ’n kort, kernagtige samevatting van wat in die Bybel geleer word.

Die AP kerke het ses belydenisskrifte: die Algemene belydenisskrifte: Die Apostoliese Geloofsbelydenis of die Twaalf Artikels, die Geloofs- belydenis van Nicéa en die Geloofsbelydenis van Athanasius, en die besondere belydenisskrifte: Die Nederlandse Geloofsbelydenis, die Heidelbergse Kategismus en die Dordtse Leerreëls.

Waarom het ons belydenisskrifte nodig?
  • Sodat die gelowiges presies kan weet wat hulle glo.
  • Dit vorm ’n eenheid tussen die gereformeerde kerke en tussen die gelowiges.
  • n Belydenisskrif is ’n wapen teen dwaalleraars.
  • Deur die belydenisskrifte word die suiwer leer aan die nageslag oorgedra.
Wat is die gesag van die belydenisskrifte?

Ons belydenisskrifte het geen gesag vanuit hulself nie, maar ontvang hulle gesag vanuit die Woord, juis omdat dit met die Woord ooreenstem. Daarom is die belydenisskrifte bindend en moet u die inhoud daarvan onderskryf as u ’n lidmaat van ‘n gemeente wil word.

Wat word met ‘gereformeerd’ bedoel?

Gereformeerd word in HAT soos volg beskryf: “Hervorm volgens die beginsels van die kerkhervorming van die 16de eeu; Protestants, volgens die Calvinistiese beginsels”. Om gereformeerd te wees, beteken dus om konsekwent Bybels te glo en te lewe.

Wat is 'n Gereformeerde Skrifbeskouing?

Die AP Kerkverband handhaaf die beskouing dat God Drie-enig Homself en sy wil, in soverre dit Hom behaag, in die Skriftuur en natuur openbaar. Die Heilige Skrif bevat die wil van God volkome en dat dit wat daarin geleer word, genoegsaam is vir die mens se saligheid. Die Heilige Skrif is deur die Heilige Gees geïnspireer en die Gees van God het mense vir hierdie doel gebruik. Die Skrif het onfeilbare Goddelike gesag. Al sou alles nie vir die gelowige duidelik wees nie, moet die Heilige Skrif verstaan word in die lig van die herstelde verhouding van God in Jesus Christus met die mens. Alhoewel die boeke van die Ou en Nuwe Testament op verskillende tye geskryf is, vorm die 39 boeke van die Ou Testament en die 27 boeke van die Nuwe Testament ‘n onverbreekbare eenheid en volg ‘n groeiende openbaringslyn van Génesis tot Openbaring, waarin Christus sentraal staan.

Wat is die kerkregeringstelsel van die AP kerkverband?

Die AP kerkverband word ingerig en regeer  volgens  die  Presbiteriale of gereformeerde kerkregeringstelsel. Jesus Christus is  die Hoof van sy kerk en regeer die kerk deur sy Gees en met sy Woord en in die plaaslike kerk deur die ouderlinge amp. Elke plaaslike kerk (gemeente) is ‘n volledige kerk en het drie plaaslike vergaderings te wete die kerkraad, ouderlingeraad en diakonie. Die plaaslike kerke leef in kerkverband met mekaar saam. In die kerkverband konstitueer die volgende meerdere vergaderings wanneer nodig, nl. ringe en sinodes. In die kerkverband word elke plaaslike kerk deur die belydenisskrifte en kerkorde, as die gemeenskaplike akkoord, en sinodebesluite gebind

Wat is die Uitverkiesing?

Met die sondeval in die paradys, het Adam en Eva  hulself  en  die ganse menslike geslag in die sonde gedompel (Rom. 5:12). Die verskriklike gevolg daarvan word beskryf in Rom. 3:10-12. Die mens het nou vyand van God geword en verdien die hel. Sy hart het vir die Here doodgegaan. Dit is daarom  vir  die  mens  onmoontlik  om God uit sy eie vrye wil te dien. Om ons tot geloof te bring, werk die Here nou self die geloof en bekering in die hart van die uitverkorene. Volgens die Bybel het God, nog voordat Hy die aarde gemaak het, sekere mense as sy kinders gekies en hulle name in die boek van die lewe opgeskryf. Hierdie verkiesende genade gaan egter nie tot alle mense uit nie, want volgens Openb. 21:27 kan net die mense wie se name in God se boek geskryf staan, gered word. So leer die Here ons in Hand. 13:48 dat net diegene wat Hy tot die ewige lewe bestem het, gelowig word. Die uitverkiesing beteken dus dat God vir Hom kinders kies en dan net hulle red.

Wat is die Genadeverbond?

Die Here het ‘n paar keer met die mens ‘n verbond gesluit, maar elke keer het die mens die verbond verbreek. Die verbond waaroor dit in hierdie dokument gaan, is die genadeverbond ná die sondeval. Adam en Eva moes as gevolg van hulle sonde vir ewig verlore gaan, maar toe kom God genadiglik met sy genadeverbond.

Die verbond behels dat die Here aan Adam en aan elke mens wat in die geloofskring gebore word of later daarin intree, heerlike beloftes gee, byvoorbeeld dat Hy hulle God sal wees, hulle sal red, die ewige lewe sal gee. Maar Hy stel ook eise. As die mens dan nie die eise in die krag van die Heilige Gees nakom nie, trek hy ‘n streep deur God se beloftes. God se beloftes bly staan, al kom die mens nie die eise na nie. Maar daardie beloftes realiseer nie vir so ‘n mens nie. God se verbond kan met ‘n testament vergelyk word: Hy laat in Christus wonderlike skatte aan ons na: byvoorbeeld dat Hy ons God sal wees en ons die ewige lewe sal gee. Maar Hy eis ook: byvoorbeeld dat ons Hom moet liefhê en dien. As ons nie die eise nakom nie, is ons soos mense wat nie die bemakings van die testament wil hê nie.

Omdat ons nie in staat is om hierdie eise na te kom nie, het God uit sy genade sy Seun, Jesus Christus, gestuur om die straf wat Adam se verbondsbreuk meegebring het (kyk Gén. 15:9-21), te kom dra en om in die plek van God se kinders die wet te vervul.

Dit beteken dat God die mens wel aan die verbond hou, maar dat Hy sy verbondskind nie noodwendig vernietig as laasgenoemde se voete gly nie.

So het die Here die mens in ‘n verbondsverhouding gestel. So eenvoudig! So wonderlik.

Wat is die Sakramente?

Sakramente is tekens en seels. Dit beeld die verlossingswerk  van Jesus Christus op sigbare wyse uit sodat gelowiges in hul geloof versterk kan word. Die doop is ‘n teken van ons reiniging deur die bloed van Christus en bewerk nie outomaties sondevergifnis nie. Dit geskied in die Naam van die Drie-enige God (vgl. Mt. 28:19). Die AP kerke pas die kinderdoop toe (en die grootdoop toe waar volwassenes tot geloof gekom het en nog nie op korrekte Bybelse wyse gedoop is nie). Ons herhaal nie  die  doophandeling  nie.  Ons  doop  kinders van verbondsouers  omdat die  doop in  die plek  van die  besnydenis gekom het en hierdie kindertjies ook deur God in sy verbond met die ouers ingesluit word. Daarom ontvang hulle die doop as teken van die verbond. Die AP kerke handhaaf ‘n geslote nagmaalsviering. Dit beteken dat net lidmate van die plaaslike gemeente nagmaal mag gebruik. Persone  uit  ander  AP  gemeentes  en  ander  gereformeerde kerke met dieselfde belydenisgrondslag as ons, wat nie onder sensuur is nie en toestemming by die plaaslike ouderlingeraad verkry het, mag ook saam nagmaal gebruik. Die plaaslike ouderlingeraad moet waak oor die tafel van die Here om sover menslik moontlik toe te sien dat die verbond van God nie ontheilig word en die toorn van God oor die hele gemeente verwek word nie. Daarom is dit nodig dat gelowiges met verantwoordelikheid voorberei vir die nagmaal. Slegs belydende lidmate word tot die nagmaalstafel toegelaat. Kinders het nog nie ‘n ware begrip van die nagmaal se diepere betekenis  nie  en  daarom word hulle nie in die AP kerke toegelaat om nagmaal te gebruik nie.

Wat is die basiese verskille tussen die gereformeerde kerke en die charismatiese groepe?

Die charismatiese groepe verwerp die kinderdoop en die verbond en eis dat daar eers ’n bewuste belewing van die wedergeboorte moet plaasvind voordat ’n mens gedoop word. Ook die uitverkiesing word verwerp en die redding van die mens word hoofsaaklik aan homself toegeskryf en nie aan God nie. Die werk van die Heilige Gees word oorbeklemtoon ten koste van die ander twee Persone in die Drie-eenheid. By die charismatiese groepe is belydenisskrifte nie belangrik nie omdat hulle beweer dat dit die Heilige Gees aan bande lê. Daarteenoor stel ons dat die belydenisskrifte juis in ooreenstemming met die Skrif is en daarom nooit die Heilige Gees aan bande kan lê nie.

Wat is die Christelike Sondagsviering?

Toe God sy skepping voltooi het, het Hy op die sewende dag gerus. Later het Hy dit in die Tien Gebooie laat opteken dat ons ook ses dae moet werk en dan op die sewende dag moet rus. In die Ou Testament is die rusdag op die sewende dag van die week gevier (Saterdag). Ná Christus se opstanding, het die Here dit só beskik dat die kerk die opstandingsdag (Sondag) as rusdag begin hou het.

Hierdie rus hou in dat ons liggame ‘n dag van herstel kan hê. Maar daar is ook ‘n dieper betekenis: ons moet die rusdag gebruik om spesiaal tyd met God te bestee. Dit doen ons deur persoonlike gebed en Bybelstudie, en deur as gemeente saam die Here in die erediens te ontmoet waar Hy met ons praat, met ons ‘n besonderse gemeenskap beoefen en ons saam in aanbidding voor Hom kan verkeer. Hy werk, op hierdie wyse veral, in ons harte sodat ons in geloof kan groei, in ons liefde kan verdiep en in ons geestelike gemeenskap kan verinnig.

As enige van die Tien Gebooie oortree word, is dit ‘n sonde. So ge- sien, is wegbly van die erediens sonder ‘n baie ernstige rede, voor die Here ‘n sonde (lees Hebr. 10:25; Ps. 68:27) – ook wanneer onnodig gewerk word, en wanneer besigheid bedryf of sport beoefen word.

Wat van die vrou in die amp?

In die AP kerke dien die susters in ander hoedanighede as in die besonder ampte. Die Kerk handhaaf die beginsel van die Heilige Skrif wat manne aanwys om in die besondere ampte te dien.

Wat van die Vrymesselary?

Die Vrymesselary is in sy wese ‘n geheime, humanistiese en antichristelike organisasie waarin geen toegewyde lidmaat van ‘n Christelike kerk tuishoort nie. Met die opneem van lidmaatskap in ‘n plaaslike AP kerk gee die voornemende lidmaat te kenne dat hy nie ‘n lid van die Vrymesselary is nie.

Wat van die Chiliasme?

Die Chiliasme glo aan ‘n tweërlei wederkoms van Christus. Met sy eerste wederkoms  sal  Hy  die  antichristelike  magte  oorwin  en  vir ‘n periode van ‘n duisend jaar oor die wêreld heers. Aan die einde van die duisend jaar keer Christus terug na die hemel en die satan word ontbind. Dan beleef diegene wat op die aarde is, die tyd van die laaste en groot verdrukking wat beëindig word met die tweede wederkoms van Christus.

Hierdie dwaling vertolk die Skrifgegewens oor die wederkoms van Christus verkeerd en het daarom geen staanplek binne die gereformeerde oortuiging nie.

Wat is die Israelhipotese in Suid-Afrika?

Hierdie mense glo dat God wit mense, en nie swart mense nie, as sy kinders uitverkies. Dié blankes word op grond van hulle Israelitiese (tien stamme) (bloed-) herkoms gered. Hulle glo wit mense, en ver- al wit Afrikaners, is die uitverkore volk van God. Hulle maak daarop aanspraak dat God altyd aan hulle kant is in hulle stryd teen swart mense. Hiermee word die genade-karakter van die uitverkiesing en die geloof in die soenverdienste van Jesus Christus, as  die  enigste grond van ons saligheid, tot niet gemaak.

Wat is die AP kerke se standpunt oor homoseksualisme?

Die AP kerke handhaaf die Skrifbeskouing dat die huwelik ‘n instelling van God is tussen een man en een vrou. Die sg. “burgerlike verbintenisse” word daarom op grond van Skrifgegewens verwerp. Die Bybel is baie duidelik in sy verwerping van homoseksualisme. God het die mens nie homoseksueel geskape nie. Die Woord veroordeel dit as sonde. God sal nie sonde maak en dit dan straf nie. Die huwelik moet tot eer van God dien. ‘n “Huwelik” tussen twee persone van dieselfde geslag is sonde en daarom nie tot eer van God nie. Die menslike ge- slag kan ook nie deur sodanige “huwelik” gebou word nie (Gén. 1:28; 9:1-7).

Is die Bybel vertaal?

Die Bybel was oorspronklik in Hebreeus, Aramees en Grieks geskryf. Ongelukkig het ons nie vandag meer die oorspronklike manuskripte van die Bybel nie. Verder is die ou tale nie meer algemeen toeganklik vir die gelowige nie. Omdat ons van oordeel is dat ons graag die Woord van God wil hoor soos Hy dit aan ons gegee het, is dit noodsaaklik dat die Bybel vertaal word om verstaanbaar te wees vir gelowiges vandag. Tans is die amptelike vertaling wat deur die AP kerke gebruik word, die 1933/53-vertaling van die Bybel in Afrikaans.

Wat is die volkseie karakter van die AP kerke?

In sy skepping van alle dinge het God voorsiening gemaak vir verskeidenheid. As deel van hierdie verskeidenheid, het Hy ook verskillende volkere geskep – elk met ‘n unieke karakter. Nêrens in die Skrif word die volkskap van mense opgehef wanneer hulle tot geloof in Jesus Christus kom nie. Inteendeel, Jesus Christus het juis dit wat uniek is aan elke volk en nie in stryd met sy Woord is nie, geheilig, sodat dit tot sy eer benut kan word. Hierdie verskeidenheid van volkere sal voort- bestaan tot aan die voleinding van die wêreld. In  die  liefdesgebod maak Christus ruimte dat die unieke karakter van elke volk bewaar word. Daarom handhaaf die AP kerke die volkseie karakter van die kerk. Die handhawing van hierdie beginsel bedreig nie die eenheid van die kerk nie, aangesien die eenheid van die Kerk geestelik van aard is en daarom nie deur verskeidenheid ingeperk kan word nie.

Red God net wit mense?

Daar is baie mense wat glo dat net wit mense gered kan word. Hulle glo byvoorbeeld dat swart mense nie regtig mense is nie, maar diere. Omdat hulle diere is, reken hulle, besit swart mense nie siele nie en daarom kan hulle nie glo en uiteindelik gered word nie. Hulle reken verder dat jy net gered kan word as jy kan aantoon dat jy ’n direkte afstammeling van Abraham (die volk Israel) is. Volgens hulle is al die blanke volke van die wêreld direkte afstammelinge van Abraham, maar geen swart volk nie. Die mense wat hierdie dinge verkondig, staan bekend as die Israelvisie. Hulle verkondig ’n dwaalleer wat nie ooreenstem met die boodskap van die Bybel nie. In die AP Kerk stem ons glad nie saam met hierdie standpunte van die Israelvisie nie, omdat dit nie met die boodskap van die Bybel ooreenstem nie. Tydens meer as een van ons sinodes het ons aangedui dat ons nie met hulle saamstem nie en dat ons hulle as dwaalleraars beskou wat ’n valse evangelie verkondig. Die AP Kerk is nie ’n politieke kerk nie. Ons laat ons deur niks anders as die Bybel voorskryf nie, want in die AP Kerk is Jesus Christus Koning. Hy regeer sy kerk, ook die AP Kerk, deur sy Woord en sy Gees. Dit beteken dat ons altyd al ons standpunte oor verskillende sake aan die Bybel moet toets om seker te maak dat dit daarmee ooreenkom.

Wat ons dus in die AP Kerk oor hierdie dinge glo, is dit wat die Bybel daaroor leer:

  • Ons glo dat God alle mense, wit en swart, na sy beeld geskep het (Gén. 1:26-27).
  • Ons glo dat alle volke uit Adam en Eva stam en daarom kan geen volk as “diere” beskryf word nie (Hand. 17:26).
  • Ons glo dat elke mens ewe veel waarde in God se oë het, want by Hom is daar geen aanneming van die person nie (Rom. 2:11). Dit beteken dat geen mens (of volk) vir Hom belangriker as ’n ander is nie.
  • Ons glo dat God vir Hom ’n volk (sy kerk/kinders) uit elke volk en taal en stam en nasie bymekaarmaak. Hy wil hê dat die geslagte van die volke aan Hom eer en sterkte sal gee (Ps. 96:7).
  • Daarom glo ons dat die Here Jesus sy volgelinge uitstuur om die evangelie aan alle mense te verkondig en dissipels van al die nasies te maak (Mt. 28:19).
  • Ons glo dat elkeen wat in Jesus Christus glo, deel van God se volk, die ware Israel, is (Gal. 3:26-29).
  • Ons glo dat daar ook Christene uit die swart volke is wat eendag saam met ons in die hemel sal wees. Die Bybel leer ons dat God sy kinders met die bloed van Jesus Christus uit elke stam en taal en volk en nasie gekoop het (Openb. 5:9).
  • Ons glo ook dat wanneer iemand ’n Christen word, so ’n persoon nie ophou om te wees wat God hom/haar gemaak het nie. ’n Gelowige wat uit ’n spesifi eke volk kom, kan dus steeds ’n Afrikaner, Zoeloe, Engelsman of Duitser bly en mag ook saam met sy eie mense en volgens sy volk se gebruike en gewoontes die Here aanbid (Hand. 2:6-11). Die AP Kerk is nie ’n rassistiese kerk nie. Ons verwerp mense soos die Israelvisie met hulle rassistiese sienings. As jy weer aangevat word oor ons kerk, herinner jou teenstanders dan daaraan dat die AP Kerk ’n kerk van Jesus Christus is wat by die Woord staan!
Hoe is 'n Skrifbeskouing van die Israelvisie as aanloop tot die vraag wat van die tien noordelike stamme van Israel geword het?

Inleiding

In tye van swaarkry en moedeloosheid is mense geneig om by dwalings en valse gerusstellings aanklank te vind, omdat daardie groepe meestal die Bybel so interpreter dat dit belangegroepe” naderlok. Hulle fokus gewoonlik op die dinge wat vir mense sensitief is en na aan die hart lê, omdat die behoud van ons volk en ons land vir baie van ons Afrikaners uiters belangrik is. Daarom is die huidige politieke klimaat in Suid-Afrika die ideale broeiplek vir die leer van die Israelvisie onder ’n groeiende deel van die Afrikanervolk. 

Skrifvreemde uitverkiesingsleer

Die verskynsel dat verskillende mense na dieselfde gedeeltes van die Bybel kyk en verskillende interpretasies daaruit haal, noem ons hulle Skrifbeskouing. Die Skrifbeskouing van die Israelvisie is egter twyfelagtig, omdat hulle net sekere verse met ander vergelyk om uiteindelik ’n teorie oor die uitverkiesing van volke te ontwikkel wat vreemd aan die Bybel is.

Die hoeksteen van die dwaling is die opvatting dat die Ou Testamentiese volk Israel in die blanke volke (oorspronklik van Europa en vandag oor die wêreld versprei) voortleef en daarom spesiaal deur God uitverkies is.

Die AP Kerk het alreeds tydens sy derde sinode in 1989 sy kommer oor die Skrifbeskouing van die Israelvisie soos volg uitgespreek: “Die sinode wys die Israelvisie se Skrifhantering af, omdat vanuit ’n vooropgestelde fundamentalistiese wyse van die Bybel vir ’n biblisistiese bewysvoering gebruik gemaak word onder ’n skyn van vroomheid en Skrifgetrouheid.” Die aanhangers van die Israelvisie word bitter moeilik oortuig van hulle dwaling, omdat hulle oortuig is dat hulle interpretasie van die Bybel die waarheid is. Daar kan ook baie moeilik op grond van die Bybelse wetenskap en teologie met hulle geredeneer word, “want”, sê hulle “die Gees lei alle kinders van die Here en nie net teoloë nie”.

Dit is waar dat elkeen wat die Here liefhet, die Bybel kan verstaan. Dit is mos een van die belangrike grondslae van die Reformasie. Ons moet egter nie so eiewys wees dat ons dink ons altyd reg is, sonder om ons standpunt aan die Bybel en dié van ander opregte gelowiges deur die eeue, asook ons belydenisskrifte, te toets nie. Daarom is die belydenisskrifte van ons kerk so ’n kosbare skat. Hierin kan ons ons standpunt toets aan dié van ware gelowiges wat ons voorgegaan het.

Die Skrifbeskouing van die Israelvisie is voorwaar verdag wanneer dit aan ons belydenisskrifte gemeet word, aangesien ons belydenisskrifte die waarheid van die Bybel bevestig, naamlik dat ’n mens gered word op grond van die volkome soenverdienste van ons Here Jesus Christus alleen, uit genade alleen en alleen deur die Heilige Gees wat die wedergeboorte bewerkstellig (vgl. bv. HK So. 20,V/A 53; NGb Art. 16; 22).

Die Skrifverklaring van die Israelvisie maak die genade-karakter van die uitverkiesing en die geloof in die soenverdienste van Jesus Christus as die enigste grond van ons saligheid, tot niet. Die bewys hiervoor is dat God se uitverkiesing reeds in die Ou Testament op ’n daad van genade gegrond was. In Deuteronómium 7:7 lees ons dat God vir Israel gesê het:

Die Here het ’n welgevalle aan julle gehad en julle uitverkies, nie omdat julle meer was as al die ander volke nie, want julle was die geringste van al die volke.

Paulus sluit hierby aan as hy sê dat Abraham nie deur enige natuurlike verkiesing of verdienste uitverkies is nie, maar deur die geloof in die geregtigheid van God (Rom. 4:13). Dit is ook deur die geloof en nie  deur afkoms of herkoms nie, dat ons toegang kry tot hierdie genade waarin ons staan (Rom. 5:2). 

Wat het van die tien stamme van Israel geword?

In die lig van bogenoemde maak die Israelvisie in hulle Skrifverstaan afleidings oor die tien “verlore” stamme van Israel.

Wanneer mense na die “verlore stamme van Israel” verwys, het hulle gewoonlik die tien stamme van die Noordelike Ryk wat ongeveer 722 v.C. onder Assirië geval het, in gedagte. Hierdie stamme is Ruben, Simeon, Levi, Dan, Náftali, Gad, Aser, Issaskar, Sébulon en Josef (wie se stam verdeel was in die stamme van Efraim en Manasse).

Dit is bekend dat die meeste van die mense van die Noordelike Ryk deur die Assiriërs na die ou Assiriese gebied in ballingskap weggevoer is (2 Kon. 17: 6). Hulle is toegelaat om in Halag en aan die Habor, die rivier van Gosan en in die stede van Medië te woon. Baie van die Jode wat in die land agtergebly het, het ondertrou met die volke wat ná die ballingskap in Samaría gaan vestig het (2 Kon. 17:24; Esra 4: 2-11).

Die verlof om terug te keer na Israel is eers in 537 v.C. deur Kores van Persië gegee, sodat die Israeliete wat ná afloop van die Assiries-Babiloniese ballingskap na Israel wou terugkeer, vry was om dit te doen (2 Kron.36:22-23; Esra 1:3; 2:70; Eség. 47:13). Die tien stamme (Noordryk) was dus reeds 200 jaar lank weg uit hulle land voordat hulle weer kon terugkeer, terwyl Juda (Suidryk) hoogstens 60-70 jaar weg was. Daar was nog mense onder dié van Juda wat kon onthou hoe die tempel gelyk het (Esra 3:12).

Esra 2:64 en Nehemía 7:66 stel die getal teruggekeerdes op 42 360, wat baie meer was as wat net die stam van Juda op daardie stadium kon wees en het dus ander stamme ook ingesluit. Die teruggekeerdes word almal aangespreek as die “huis van Israel” (Neh. 9:1). Ná die ballingskap is 12 bokke volgens die getal van die stamme van Israel geoffer (Esra 6:17). In Openbaring 7:7 word die geslag van Levi onder die geslagte van Israel gereken, wat geen erfenis in die land Kanaän gehad het nie en die geslag van Dan word weggelaat. Die rede hiervoor is omdat hulle die eerstes was wat hulle tot die afgodsdiens begewe het (Rig. 18) en die kalwers van Jeróbeam in Dan aangehou het (vgl. 1 Kon. 12). 2 Konings 15 meld dat hulle om hierdie rede van die eerstes was wat deur die heidene weggevoer was en verstrooid onder hulle gebly het. Die stam van Dan word ook in die terugkeer van die Israeliete, ná die ballingskap van Babel, nie meer onder die Israelitiese stamme in die eerste boek van die Kronieke gereken nie, maar wel Levi.

Dit is onlogies om te dink dat almal na Jerusalem sou wou terugkeer ná 200 jaar van ballingskap, nadat etlike geslagte al in Assirië gebore is. Hulle het reeds daar wortel geskiet en gevestig. Volgens die Israelvisie sou hierdie stamme van Israel ná die Assiriese ballingskap na Europa gemigreer het. Hulle meen byvoorbeeld die Donau-rivier kry sy naam van die stam van Dan. Ander meen dat hierdie stamme al die pad na Brittanje getrek het. Ons het nie al die bewyse waar die tien stamme van Israel vandag is nie, maar die opmerkings hierbo toon genoegsaam aan dat hulle nie “verlore” is nie en dat hulle bes moontlik ná die ballingskap deel van die Joodse volk gebly het. Daar is dus histories en Bybels geen bewys dat die tien stamme van Israel vandag in die Afrikaner voortleef nie. 

Samevatting

Die Israelvisie verkondig ’n valse idee van die uitverkiesing van Westerse volke wat in stryd is met die leer van die Bybel dat God die mens nie op grond van die persoon nie, maar op grond van sy genade verkies (Rom. 2:11). Die Israelvisie is ’n valse godsdiens wat die genade van ons Here Jesus Christus en die verlossing deur sy soenverdienste alleen, verwerp.

Wie is die ware Israel van God?

Op hierdie vraag kan geantwoord word dat daar ’n aanname is dat slegs Israel die erfdeel van God is. Hierdie aanname word op grond van Bybeltekste soos Jesaja 19:25 gemaak waar die Here van Israel praat as “my erfdeel Israel” en ook Psalm 147:19, 20 waar daar staan: Hy maak sy woord aan Jakob bekend, sy voorskrifte en bepalings aan Israel. Dit het Hy vir geeneen van die ander nasies gedoen nie; hulle ken sy bepalings nie. Daar word ook daarop gewys dat die Here Jesus self aan die Kananése vrou gesê het: Ek is net gestuur na die verlore skape van die huis van Israel (Mt. 15:24). Verder word ook beklemtoon dat die Here Jesus toe Hy die apostels op hul sending uitgestuur het, aan hulle gesê het: Moenie gaan op pad na die heidene nie, … maar gaan liewer na die verlore skape van die huis van Israel (Mt. 10:5, 6).

Hierdie woorde van Jesus moet egter gesien word as ’n tydelike beperking wat later opgehef word. Wanneer Hy van sy dissipels afskeid neem, sê hy in Matthéüs 28:19: Gaan dan heen, maak dissipels van al die nasies … Ook in Handelinge 1:8 lees ons: … maar julle sal krag ontvang wanneer die Heilige Gees oor julle kom, en julle sal My getuies wees in Jerusalem sowel as in die hele Judéa en Samaría en tot aan die uiterstes van die aarde. Hier is dus ’n duidelike opdrag van die Here dat die evangelie nie net aan die Israeliete verkondig moet word nie, maar aan die hele wêreld wat ook nie-Israeliete insluit. Petrus se gesig van die laken in Handelinge 10 is ’n verdere bewys daarvan. Hy sê self in verse 34 en 35: Ek sien waarlik dat God geen aannemer van die persoon is nie, maar dat in elke nasie die een wat Hom vrees en geregtigheid doen, Hom welgevallig is.

Die Here sou vir Paulus veral gebruik om die werk onder die heidene te doen. Toe die Jode van Antiochië aan wie hulle die evangelie verkondig het, hulle met lasterlike woorde weerspreek het, het Paulus en Bárnabas aan hulle gesê: Dit was noodsaaklik dat die Woord van God aan julle eers verkondig moes word. Aangesien julle dit egter verwerp en julleself die ewige lewe nie waardig ag nie – kyk, ons wend ons tot die heidene (Hand. 13:46). Met sy roeping op die Damaskuspad het die Here Jesus dit vir Paulus duidelik gemaak dat hy die apostel van die heidene sal wees. As hy voor Agríppa getuig oor sy roeping, sê Paulus vir hom dat die stem vir hom gesê het: Maar rig jou op en staan op jou voete want hiertoe het Ek aan jou verskyn om jou te bestem tot ’n dienaar en getuie van die dinge wat jy gesien het en van die dinge waarin Ek nog aan jou sal verskyn, terwyl Ek jou verlos uit die volk en die heidene na wie Ek jou stuur, om hulle oë te open … (Hand. 26:16-18).

Dat die apostels nie aan die heidene as verstrooide Israeliete gedink het nie, maar as nie-Israeliete, is duidelik waar Paulus aan die Galásiërs skryf: Daarna, veertien jaar later, het ek weer na Jerusalem opgegaan met Bárnabas, en Titus ook saamgeneem. Maar ek het opgegaan op grond van ’n openbaring en hulle die evangelie voorgelê wat ek onder die heidene verkondig, en afsonderlik aan die wat in aansien was, dat ek nie miskien tevergeefs sou loop of geloop het nie. Maar selfs is Titus, wat by my was, nie gedwing om besny te word nie, alhoewel hy ’n Griek is. Maar dié wat in aansien was … het my niks meer opgelê nie. Maar, inteendeel, toe hulle sien dat aan my die evangelie vir die onbesnedenes toevertrou is, net soos aan Petrus dié vir die besnedenes – want Hy wat Petrus bekragtig het met die oog op die apostelskap vir die besnedenes, het my ook bekragtig met die oog op die heidene – en toe hulle merk die genade wat aan my gegee is, het Jakobus en Céfas en Johannes, wat as pilare geag is, aan my en Bárnabas die regterhand van gemeenskap gegee, sodat ons na die heidene en hulle na die besnedenes kon gaan (Gal. 2:1-9).

In Handelinge 15 lees ons van Paulus en Bárnabas en nog ’n paar ander wat na die apostels en ouderlinge in Jerusalem gegaan het oor die vraagstuk rakende die besnydenis. Dit was toe sekere persone uit Judéa geleer het dat die gelowiges uit die heidene nie gered kan word as hulle nie besny word nie. Tydens dié vergadering het Jakobus opgestaan en gesê: Daarom oordeel ek dat ons dié wat uit die heidene hulle tot God bekeer, nie moet bemoeilik nie, maar aan hulle skrywe dat hulle hul moet onthou van die dinge wat deur die afgode besoedel is en van hoerery en van wat verwurg is en van bloed (Hand. 15:19, 20). Die vergadering het toe eenparig met hom saamgestem en hulle het dit so in briewe vervat en dit deurgestuur na die gelowiges onder die heidene. Judas en Silas is ook afgevaardig om mondelings die boodskap aan hulle oor te dra (Hand. 15:25-27).

Wanneer Johannes ’n kykie in die hemel kry, staan daar in Openbaring 7:9, 10: Ná hierdie dinge het ek gesien, en kyk, daar was ’n groot menigte wat niemand kon tel nie, uit alle nasies en stamme en volke en tale, hulle het gestaan voor die troon en voor die Lam, bekleed met wit klere en met palmtakke in hulle hande en hulle het met ’n groot stem geroep en gesê: “Heil aan onse God wat op die troon sit en aan die Lam.” Dit is dus duidelik dat nie net een volk of nasie gered sal word nie, maar dat die genade van God oor almal sal wees wat in Hom glo.

Dit is dan ook wat Paulus aan die Romeine skryf naamlik dat die Israeliete wat nie geglo het nie, se takke afgebreek word. Die heidene, of dan liewer dié uit ander bevolkingsgroepe wat wel in Christus glo, word op die afgesnyde takke se oorblyfsels ingeënt. Waar hy praat van ’n mak olyfboom (Israel), word dit nou ’n veelkleurige boom waarop ander volke (takke) se gelowiges ingeënt word. Die beeld wat hier na vore kom, is dat die wortels (dit is die verbond) en die stam (Abraham), dieselfde bly. Dit het nog nooit verander nie, want die Here het aan Abraham belowe dat al die nasies van die aarde in sy nageslag geseën sal word (Gén. 12:2-3).

Die vraag is nou: Hoe kry die ander volke, stamme, nasies en tale deel aan die verbond wat God met Abraham gesluit het? Hoe word dit moontlik dat hulle takke op die mak olyfboom (Israel) ingeënt word? Die antwoord kry ons in Galásiërs 3:6, 7, 9: Net soos Abraham in God geglo het, en dit is hom tot geregtigheid gereken. Julle verstaan dan dat dié wat uit die geloof is, hulle is kinders van Abraham. Sodat dié wat uit die geloof is, geseën word saam met die gelowige Abraham. Dit kom ooreen met Romeine 4:3: Abraham het in God geglo, en dit is hom tot geregtigheid gereken. 

Dit is dan baie duidelik dat diegene wat in God glo soos Abraham in Hom geglo het, kinders van Abraham is en dus deel het aan die verbond wat God met Abraham gesluit het. Sodoende word óns takke ook op die olyfboom ingeënt.

Daar is baie wat roem dat hulle die nageslag van Abraham is. Die Fariseërs het dit ook gedoen (Joh. 8:39). As redding vir die natuurlike kinders van Abraham bestem is, dan sluit dit ook Moslems in. Hulle roem ook daarop dat hulle die kinders van Abraham is. Hulle stam egter van Ismael af. Hulle is natuurlike kinders van Abraham. Romeine 9:6-8 sê dat nie net die natuurlike kinders van Abraham tot sy nageslag gereken word nie, maar diegene wat glo soos wat Abraham geglo het, dié is sy kinders en nageslag.

As iemand nie glo soos wat Abraham geglo het nie, is hy nie ’n geredde persoon nie. Wie egter in God en sy verlossing glo soos wat Abraham geglo het, sal gered word omdat sy geloof in Jesus Christus hom tot geregtigheid gereken sal word.

Hoe is Israel-isme 'n skeefgetrekte en verskraalde verbondsbeskouing?

Wie die waarheid ken, sal die leuen herken. In ons earlike beoordeling van enige leerstelling, is dit noodsaaklik dat ons die Bybelse leer oor die saak goed ken en verstaan. Alreeds 400 jaar gelede is een van die die belangrikste sake wat in die kerk se geskiedenis kop uitgesteek het, hanteer. Toe die Arminiane in die Nederlande deur hulle leer en die verwerping van Nederlandse Geloofsbelydenis (NGb) Artikel 16 oor die ewige verkiesing van God, onmin in die kerk veroorsaak het, was dit noodsaaklik geag dat die kerke in Europa moes vergader om vanuit God se Woord te bepaal wat die waarheid oor die uitverkiesing is. Tydens daardie waterskeidingsinode is die Dordtse Leerreëls opgestel om hulle dwaalleer te bestry en is die Nederlandse Geloofsbelydenis in sy geheel goedgekeur en is artikel 16 dus gehandhaaf.

Die Skrif oor die verbond

Wanneer ons die verbondsbeskouing en uitverkiesingsleer van die Israelisme beoordeel, doen ons dit aan die hand van die Woord. Deur bloot hulle basiese seining oor die uitverkiesing met N.Gb Artikel 16 en die Dordtse Leerreëls te vergelyk, is dit reeds duidelik dat ons hier met ’n dwaling te doen het. Om egter te verstaan waarom hierdie dwaling ontstaan het, moet ons begin by hulle verbondsbeskouing, aangesien hul uitverkiesingsleer op hulle verbondsbeskouing gebaseer is.

Die Bybelse verbondsteologie word duidelik uiteengesit in O Palmer Robertson se boek The Christ of the Covenants. Hy sluit by die eeue-oue gereformeerde leer oor die verbond aan en maak dit duidelik dat die verskillende verbonde in die Bybel verskillende fasette van dieselfde verbond behels. Prof. L Floor sluit hierby aan: … in die verbond kom veral die innige verhouding wat daar tussen die Koning en sy onderdane is, tot uitdrukking. Ons sluit ook by Bartholomew en Goheen aan wat in hulle boek The Drama of Scripture stel dat die Bybel een groot verhaal vertel en dat die onderlinge verband wat tussen die verbonde bestaan, duidelik sigbaar is. Die verbonde, met Adam, Noag, Abraham, Moses en Dawid, is almal aspekte van dieselfde koninklike verbond tussen God as Koning en sy onderdane, die mense. Hierdie verbond word in die Nuwe Verbond vervul en deur Christus bekragtig en staan ook as die Genadeverbond bekend.

Bavinck stel dit soos volg: Ten eerste is het genadeverbond overal en ten alle tijde in zijn wezen een, maar treedt het toch telkens in nieuwe vormen op en doorloopt het verschillende bedeelingen. Wezenlijk en zakelik blijft het één, voor en onder en na de wet. Het is altyjd genadeverbond; het heet zoo, omdat het uit genade Gods voortvloeit, genade tot inhoud heeft, en in de verheerliking van Gods genade zijn einddoel vindt. 

Hiervolgens is die eerste binding in bloed reeds die verbond met Adam, oftewel die Aanvangsverbond,  wanneer God ná die sondeval die mens genadig is en die belofte aan Eva gee dat haar saad die slang se kop sal vermorsel. Volgens Galásiërs 3:16 is dit ’n belofte van die oorwinning deur Jesus Christus oor die Satan. Om die verbond te sluit, lees ons in Génesis 3:21 van die eerste bloedoffer toe God self vir die mens rokke van vel gemaak het. Al die daaropvolgende verbonde word met bloed verseël as voorskou van die finale verbond wat met die bloed van Jesus Christus verseël word.

Verbondsbeskouing van die Israelisme

As ons nou na die verbondsbeskouing van die Israelisme kyk, sien ons duidelik dat hulle die verbond met Abraham van die res van die verbonde losmaak en die Abrahamitiese verbond as hoofsaak beskou. Al wat hulle van die verbond met Adam af wil weet, is die valse idee dat daar uit Eva twee fisiese bloedlyne voortgekom het: een wat in ’n verhouding met God kan staan en een wat vervloek is. Daarna volg verskillende kunsgrepe met die Skrif om te probeer bewys dat daar twee geneties-verskillende geslagte op aarde is, terwyl die Skrif dit duidelik maak dat almal deur die sondeval in ellende gedompel is (vgl. Rom. 3:9-20). Daarom het die AP Kerk reeds tydens die 1989-sinode die Israelvisie of eerder Israelisme verwerp en onder meer besluit:

Die Israelhipotese verskraal die uitverkiesing strydig met wat die Skrif leer asook die Dordtse Kerkorde en die Heidelbergse Kategismus.

In die pamflet Bied die Israelvisie die antwoord? stel dr. Hennie Smith dit soos volg: Hierdie leer beweer dat die Wes-Europese blanke nasies en hulle spruite (waaronder die Boere-Afrikanervolk) die direkte afstammelinge is van Israel – die volk met wie die Here in die Ou Testament die verbond gesluit het. Dié verbond is dan vir altyd en eksklusief met Israel gesluit sodat slegs die biologiese afstammelinge van Israel (en daarom die blanke afstammelinge van die Wes-Europese volke) op ewige redding aanspraak kan maak. 

Die aard van die verbond

Dr. Smith verduidelik die deurslaggewende rol wat die verbond in die Israelvisie speel, soos volg:

Volgens dié leer is slegs die historiese Israel as volk uitverkies, en dit bly so ook deur die Nuwe Testament heen. Voorstanders van die leer bly hang dan ook aan die Ou Testamentiese vorme (soos hulle dit vertolk) van die Godsname soos Yahweh (Here) en Yashua (Jesus). Die verbond is slegs met Abraham en sy nageslag; dus met Israel gesluit. Die verbond is dus die verwerkliking van die verkiesing in die tyd. Daarom is die verbond en die ewige heil slegs vir die fisiese nageslag van Abraham. Dié nageslag beërf die ewige heil dus “outomaties”; bloot kragtens die toebehoort tot die verbond. Die belang van die geloof in die verbond kry dus nie die klem wat die Bybel daaraan toeken nie. Ds. GJ Steenkamp, wie se uiteensetting onder hierdie punt in breë trekke gevolg is, sê: ’n Mens kan glo sonder om verkore te wees. ’n Mens kan glo en dan is dit blote indoktrinasie (Die Wonder van die Uitverkiesing, p. 25). 

Met 1 Petrus 2:9 as vertrekpunt, kom Steenkamp tot die gevolgtrekking dat die “uitverkore geslag” waarvan Petrus skryf, op die saad dui en skryf hy voorts: “… die hele Bybel hanteer die woord  uitverkiesing in dié konteks.”

Hy maak dan ook die bewering dat God sy vrou wil terugneem hoewel Israel volgens Jeremia 3:20 troueloos teen haar man gehandel het en gevolglik van hulle kant die verbond verbreek het en dat die enigste manier hoe Hy dit kon doen, was dat Christus Jesus moes sterf sodat die vrou vry kon wees om weer te trou en dat Hy haar kon terugneem nadat Hy uit die dood opgestaan het. Daarom maak Steenkamp die aanspraak: Ons moet tog die verbond behou en dan is dit tog duidelik dat die nuwe verbond met die huis van Israel is en nie met die kerk nie – maar die verbond is met die fisiese nageslag van Abraham …

Hierop antwoord dr. Smith soos volg:

Die verbond is op die heil in Christus afgestem

Dat die Ou Verbond in die kanaal van die fisiese nageslag van Abraham gevloei het, is gedeeltelik waar, maar dit was nooit bedoel as ’n ewige en absolute begrensing nie. Die Here het hierdie kanaal verkies, nie om die ewige heil hiertoe te beperk nie, maar om Jesus Christus na die vlees hieruit gebore te laat word ten einde (hoewel ook deur sy oordeel heen) sy ganse geskape wêreld uiteindelik in Hom te vernuwe. Daarom bring die geredde verteenwoordigers uit die nasies hul heerlikheid in die nuwe stad  (Openb. 21:24). Ds. Steenkamp glo wel dat die Bybelse woorde wat met “nasie” en “heiden” vertaal word op die verstrooide en onbesnede Israeliete dui en nie op die heidene en nasies volgens die hedendaagse begrip nie. Let egter daarop dat God reeds vir Abraham, reg aan die begin van die verbond en nog voordat daar histories sprake van afgedwaalde Israeliete was, beloof dat die nasies in hom geseën sal word.

Die verbond eis geloof

Die verbond was nooit bedoel om as ’t ware outomaties tot die ewige heil te lei nie. ’n Mens kan nie sonder meer aanvaar dat elkeen wat die verbondsteken ontvang het of binne die verbondsgeslag gebore is, die ewige heil op grond daarvan ontvang nie. Die verbond bied die sfeer waarbinne God normaalweg reddend werk en gee ons, vanuit dié sfeer, ’n sterker aanspraak daarop, maar sowel in die Ou as die Nuwe Testament word die redding primer en onlosmaaklik aan die dringende oproep tot geloof gekoppel. Nadat Jesus Christus gekom het, word alles bepaal deur die vraag hoe ek op Hom reageer. Hý is die nageslag van Abraham. In die lig van bogenoemde pleit ek by ons lidmate om die ware leer van die Bybel, soos uiteengesit in die belydenisskrifte, te bestudeer en te leer ken. Sodoende kan ons die dwaalleer weer en ons kinders in die suiwer leer opvoed sodat hulle kan staande bly teen die valse leerstelling van die dwaalleraars en kultusse wat hulle as gelowiges voorhou.

Is alle gelowiges die fisiese afstammelinge van Abraham?

Wie is die Israel van God waarna die Nuwe Testament in Galásiërs 6:16 verwys? Om hierdie vraag na behore te beantwoord, vereis ’n openbaringshistoriese aanslag.

 

Was Abraham ’n Jood?

Nee, tegnies het die term “Jood” eers later na vore gekom. Abraham was ’n afgodsaanbidder (vgl. Jos. 24:15), ’n heiden wat in Ur van die Chaldeërs gebore is en grootgeword het. Abraham was die belangrikste vader wat van oorkant die Eufraat gekom het. Sy verkiesing is aan God se genade alleen toe te skryf en nie een of ander besondere eienskap(e) nie.

 

Eiendomsvolk

Die uitverkiesing van Abraham en die verbond wat die Here met hom en sy nageslag gesluit het, het sy nageslag in die Ou Testamentiese bedeling as besondere eiendomsvolk van God gestempel. Tog is ander volke of rasse van die begin af nie uitgesluit van God se genade nie. Inteendeel, reg aan die begin het die Here dit duidelik gestel dat almal wat in Abraham se huis was, dié wat daar gebore is asook dié wat van ’n vreemdeling gekoop is, die teken van die verbond (die besnydenis) moes ontvang (Gén. 17:17, 23). Ook Ismael, die seun van die slavin Hagar, het die verbondsteken ontvang. Later sou Ragab (’n Kanaänitiese vrou) en Rut (’n Moabitiese vrou) deel van die verbondsvolk word. Die besnydenis het ’n nie-Israeliet in ’n Israeliet verander.

 

Rassuiwerheid?

Dat God deur Abraham en sy nageslag in ’n besondere verhouding met die mens getree het (Gén. 12), het dus nooit suiwer oor ras gegaan nie. Selfs die verbod teen huwelike met die inwoners van Kanaän (Deut. 7:3), het niks daarmee te doen nie, maar het ’n godsdienstige oogmerk gehad: Jy mag jou ook nie met hulle verswaer nie – jy mag jou dogter nie gee aan sy seun, en sy dogter nie neem vir jou seun nie; want hy sal jou seun van My afvallig maak, sodat hulle ander gode dien en die toorn van die Here teen julle ontvlam en Hy jou gou verdelg (Deut. 7:3-4). Dit het dan ook inderdaad gebeur. Dink maar aan Salomo met sy baie vreemde vrouens (vgl. 1 Kon. 11:4).

 

Ballingskap

Die aanbidding van die afgode het die Here se toorn opgewek. Hul volhardende ongehoorsaamheid het uiteindelik op ballingskap uitgeloop. Die noordelike tien stamme is in 722 v.C. deur die Assiriërs in ballingskap weggevoer en die suidelike Juda in 586 v.C. deur die Babiloniërs. Die tien noordelike stamme het nooit as ’n volkseenheid teruggekeer nie.1 ’n Oorblyfsel van die stam van Juda het na Judéa teruggekeer en voortgeleef as volk aan wie die Here sy besondere guns betoon het.

 

Herstel in die vooruitsig

Die profete wat voor, tydens en ná die ballingskap opgetree het, het die herstel van Israel in die vooruitsig gestel, maar ’n nuwe dimensie het bygekom. Heidene sou nou deel van God se volk word. Die profeet Amos het aangedui dat God nie net met Israel op ’n besondere manier gewerk het nie. Hy het sy belangstelling in die ander volke van die aarde behou (vgl. Amos 9:7). Hy kon net so goed ’n ander volk as Israel gekies het. Sy Naam is egter ook oor Edom uitgeroep (Amos 9:12). Dit is ’n verrassende uitspraak. In Génesis 25:23 het die Here verklaar dat Hy Jakob (d.w.s. Israel) bo Esau (d.w.s. Edom) verkies het. Dinge gaan egter verander. Die een wat deur God verwerp is, sal nou deur Hom verkies word. Tog sal God nie die volk Israel verlaat nie. In Jesaja vind ons nog ’n verrassende uitspraak in die Godspraak oor Egipte: En die Here sal Hom aan die Egiptenaars bekend maak, en die Egiptenaars sal die Here ken in dié dag; en hulle sal Hom dien met slagoffers en spysoffers en geloftes doen aan die Here en dit betaal (Jes. 19:21). Die profeet gaan self verder en sluit Assirië in God se genadige werking in (Jes. 19:23-25). In Jesaja 57:6-7 vind ons ’n verdere profetiese uitspraak aangaande die insluiting van heidenvolke in die Godsvolk: En die uitlanders wat hulle by die Here aangesluit het, om Hom te dien en om die Naam van die Here lief te hê deur sy knegte te wees – elkeen wat die sabbat hou, sodat hy dit nie ontheilig nie, en hulle wat vashou aan my verbond, hulle sal Ek bring na my heilige berg, en Ek sal hulle vreugde laat smaak in my huis van gebed; hulle brandoffers en hulle slagoffers sal welgevallig wees op my altaar; want my huis sal ’n huis van gebed genoem word vir al die volke. Ook Jeremia skryf hieroor: So sê die Here: Aangaande al my goddelose bure wat die erfenis aantas wat Ek my volk Israel laat erf het – kyk, Ek ruk hulle uit hul land uit, en die huis van Juda sal Ek uit hulle midde wegruk. Maar nadat Ek hulle uitgeruk het, sal Ek My weer oor hulle ontferm; en Ek sal hulle terugbring, elkeen na sy erfenis en elkeen na sy land. En as hulle ywerig die weë van my volk leer om te sweer by my Naam … dan sal hulle onder my volk gebou word (Jer. 12:14-16).

 

Vervulling

Hierdie profetiese uitsprake is met die koms van Christus vervul. Hoewel Hy sy bediening hoofsaaklik op Israel gerig het en selfs vir die Kananése vrou gesê het: Ek is net gestuur na die verlore skape van die huis van Israel (Mt. 15:24), maak Hy positiewe uitsprake oor die geloof van nie-Israeliete (Mt. 8:10). Meer as een keer sinspeel Hy op die toestroming van die volke, byvoorbeeld in Matthéüs 8:11: Maar Ek sê vir julle dat baie sal kom van ooste en weste en saam met Abraham en Isak en Jakob sal aansit in die koninkryk van die hemele. Tydens die profetiese rede sê Hy uitdruklik dat die evangelie eers aan al die nasies verkondig moet word voordat die einde sal kom (Mk. 13:10). En uiteindelik stuur Hy sy dissipels uit met die opdrag: Gaan dan heen, maak dissipels van al die nasies (Mt. 28:19). In die boek Handelinge word dit klinkklaar uitgespel dat die apostels inderdaad na die nasies gegaan het en dat mense uit alle volke tot geloof in die Here Jesus gekom het en so deel van God se Nuwe Testamentiese verbondsvolk geword het. Handelinge 13 vertel dat Paulus en Bárnabas in Antiochië die evangelie in die sinagoge verkondig. ’n Week later het hy dit weer gedoen, maar dié keer was daar ook ’n groot skare uit die stad wat gekom het om na hom te luister, waarvan baie nie-Jode was. Die Jode was jaloers toe hulle die skare sien en het Paulus probeer weerspreek. En dan lees ons: Maar Paulus en Bárnabas het vry-uit gespreek en gesê: Dit was noodsaaklik dat die woord van God aan julle eers verkondig moes word. Aangesien julle dit egter verwerp en julleself die ewige lewe nie waardig ag nie – kyk, ons wend ons tot die heidene (Hand. 13:46). ’n Groot deel van die briewe van die Nuwe Testament is aan nie-Joodse gelowiges gerig. Paulus skryf bvoorbeeld aan die gemeentes in Galasië waar Judaïste gepoog het om die gelowiges uit die heidendom te oorreed om hulle te laat besny. Dan sê hy in Galásiërs 5:2: Kyk, ek, Paulus, sê vir julle dat as julle julle laat besny, Christus vir julle tot geen nut sal wees nie. Uit sy woorde lei ons af dat die lesers op daardie stadium onbesnedenes was, met ander woorde nie Jode nie. Ook in sy brief aan die Efésiërs wys hy op Christus wat die middelmuur van skeiding tussen Jode en heidene afgebreek het (vgl. Efés. 2:14-16).

 

’n Nuwe mensheid

Uit die Bybelse gegewens is dit duidelik dat Christus as tweede Adam die middelpunt van ’n nuwe mensheid geword het. Hierdie nuwe mensheid bestaan uit Jode wat tot geloof in Christus gekom het (soos die apostels) sowel as nie-Jode wat Christus as hulle Verlosser aanvaar het. Die Ou Testamentiese profesieë aangaande die toestroming van die heidene het dus in die Nuwe Testamentiese kerk waar geword. Die nasionale volk Israel van die Ou Testament was dus, net soos die tempel en die land Kanaän, ’n afbeelding of skadu van die volle werklikheid wat in Christus sou kom.

 

Is Israel steeds die uitverkore volk?

In die gelykenis van die landbouers (Mt. 21:33-46) werp Christus lig hierop. Hy wys daarop dat die Jode Hom as hulle Messias verwerp het. Daarom sal die koninkryk van hulle weggeneem en aan ’n ander volk gegee word wat vrug sal dra. Hierdie nuwe volk is nóg Israel, nóg die heidense volke, maar ’n nuwe formasie, die kerk (“Israel van God” genoem) wat nie deur etniese oorsprong gekenmerk word nie, maar deur geloof in Christus.

 

Wat van God se beloftes aan Israel?

Hy vervul dit in die kerk. Jode wat tot geloof in Christus kom, is die kern van die Nuwe Testamentiese kerk. Dit is immers die Joodse apostels wat saam met die profete die fondament van die kerk gelê het. Die kerk is dus meer as ou Israel. Nie-Jode is nou medeburgers van die heiliges en huisgenote van God (Efés. 2:19). Die Israel van God is dus diegene na wie Paulus in Galásiërs 3:29 verwys: En as julle aan Christus behoort, dan is julle die nageslag van Abraham en volgens die belofte erfgename.

Etnisiteit – Bybels of duiwels?

In sy boek Black and Reformed skryf dr. Alan Boesak dat demokraties-denkende mense enige vorm van etnisiteit (volksbewussyn) behoort te verwerp as strydig met die Bybel. Volgens hom is dit veral die groot liefdesgebod van Matthéüs 22 en die opdrag in Johannes 13:34-35 wat onder skoot kom.

In aggressiewe trant gaan hy voort en beweer dat mense vandag al meer besef dat etnisiteit nie probleme oplos nie, maar eerder veroorsaak. Etnisiteit aksentueer verskille en kweek etniese nasionalisme; iets wat volgens dr. Boesak eerder met wortel en tak uitgeroei moet word. Hy sluit af en sê dat etnisiteit onlosmaaklik aan rassisme verbind is en derhalwe as duiwels verwerp en bestry moet word.

 

Drie basiese opsies

Die behoudende gelowige kom vandag toenemend onder liberale skoot as gevolg van sy weiering om in te val by ’n verdraaide evangelie met ’n vreemde verlossingsboodskap en gepaardgaande verlosser. Maar hoe moet hy oordeel oor etnisiteit? Wat leer die Bybel? Daar is drie basiese opsies in die verband.

Ten eerste is daar diegene wat alle onderskeid as uit die bose beskou, of dit nou apartheid, skeiding, ongelykheid of watter vorm van onderskeiding ook al is. Volgens hulle is alle etniese onderskeid sonde en die voorstanders daarvan verdoemenswaardig. Maar wat dan van Génesis 11? Hulle sien die skeiding by Babel as ’n straf van God wat net vir daardie spesifieke geval bedoel was. Daaruit mag geen beginsel afgelei word nie. Die mens behoort eerder te streef na ’n holistiese wêreldeenheid2 waarin daar geen sprake van skeiding is nie. Die voorstanders van hierdie opsie maak veral baie van Pinksterdag. Omdat Christus sonde en dood oorwin het, het Hy volgens hulle ook die geskeie mens deur die wonder van Pinkster kom verlos van etnisiteit, klasbewustheid en ander skeidings.

Tweedens is daar weer diegene wat glo dat eenheid sonde is. Hulle gaan van die standpunt uit dat God spesifieke etniese onderskeid daargestel het en gevolglik is skeiding en verdeling die Godgewilde weg vir die mensdom. Alle onderskeibare mense en groepe moet so ver moontlik uitmekaar gehou word.

Derdens is daar diegene wat glo dat die beginsels van eenheid en verskeidenheid, soos by die drie-enige God, nie teen mekaar afgespeel mag word nie omdat die mens na die beeld van die drie-enige God geskape is. Net soos eenheid en onderskeiding in ewige harmonie in God bestaan, so bestaan die mens, gered of ongered, ook in ’n staat van ware-onderskeiding-in-ware-eenheid. Die gevalle mens word nie tydens sy bekering van sy godgegewe onderskeidinge onthef nie. Hy word gered met al sy etniese en ander groepsonderskeidinge nog staande. Tog vind die mense ware eenheid onder mekaar in hulle geloof in die een Here sonder dat etniese en ander groepsonderskeidinge eers opgehef moet word om vir God aanvaarbaar te wees. Anders as wat die bevrydingsteoloë leer, bestaan sonde nie in die beginsel van onderskeid of etnisiteit nie, maar in die opstand teen God (vgl. 1 Joh. 3:4). Dit is gevolglik nie moeilik om in te sien dat die laaste opsie die Bybelse maatstaf vir die vraag na die wenslikheid van etnisiteit is.

 

Etnisiteit in die humanisties-sekulêre wêreld

Diegene wat die Bybelse beginsel van etniese selfbeskikking verwerp en ’n eenheidstaat vir Suid-Afrika voorstaan, stap baie duidelik af van die Bybelse teologie. In plaas daarvan dat hulle suiwer na die Woord van God luister, kom hulle met ’n totaal ander godsdiens na vore wat sy uitgangspunt vind in die stelreëls van die Humanisme: ’n afgodiese, Drie-eenheid-ontkennende burgergodsdiens. Die verenigde mensheid word tot voorwerp van aanbidding verhef en word die verlosser, wetgewer en finale regter van die individuele mens. Met hierdie siening word ’n streep getrek deur Jesaja 33:22: Want die Here is ons Regter, die Here is ons Aanvoerder, die Here is ons Koning: Hy sal ons verlos. Die Humanistiese Manifes (1973) stel dit reguit: “Ons betreur die skeiding van die mensdom op nasionalistiese gronde. Die wêreld moet bo die grense van nasionale oppergesag uitstyg en in die rigting beweeg waar ’n wêreldgemeenskap tot stand gebring kan word (beginsel 12). Ons betreur die skeidings wat groepe teen mekaar opmaak en stel vir ons ’n geïntegreerde gemeenskap ten doel met maksimum geleentheid vir vrye en vrywillige assosiasie (beginsel 11).” En in die slotbeginsel sê die manifes: “Ons dring aan op die erkenning van die algemene menslikheid van alle mense en maak dit ons hoogste prioriteit. Elke persoon moet net een versugting hê en dit is om ’n burger te word van die wêreldgemeenskap” (vry vertaal uit Engels).

 

Etnisiteit en rassediskriminasie

Die Bybel leer dat alle mense afstammelinge van Adam en Eva is. Almal is geskape na die beeld van God en besit gevolglik dieselfde waardigheid. Alle mense het ook deel aan die sondeval (1 Joh. 1:8) en almal word uitgenooi om deel te hê aan die herstel in Christus (Mt. 11:28). Tog vertoon die mensdom nie ’n eenheid nie, maar eerder ’n ryke verskeidenheid van volke en nasies – ’n definitiewe onderskeid wat tot en met die wederkoms van Christus sal bly bestaan (vgl. Openb. 5:9; 7:9; 21:24). ’n Volk is ’n magdom van families wat ondertrou het. Hulle woon in dieselfde geografiese gebied, praat dieselfde taal, handhaaf dieselfde beskawingswette, deel in dieselfde kultuur en word heg verbind deur hulle geloof in dieselfde God. Die basis van etnisiteit is gevolglik nie velkleur soos wat die eenheidsdrywers as verwerplik wil voorgee nie, maar die taal, kultuur, beskawing en geloof wat hulle met mekaar deel. Om in ’n land gebore te wees, impliseer nie outomaties burgerskap van daardie land nie. ’n Goeie voorbeeld hiervan is die Israeliete wat vir ongeveer 400 jaar in Egipte was en steeds nie as Egiptenare beskou is nie. Daar in die vreemde het hulle hul eie identiteit bly behou en word nooit anders as “die kinders van Israel” aangespreek nie. Toe Israel op pad na die beloofde land was, was daar ook nie-Israeliete onder hulle wat aangespreek is as “vreemdelinge”. Alhoewel hierdie nie-Israeliete selfs die godsdiens van Israel aangeneem het (Lev. 17:8-15), het hulle nog steeds ’n aparte, identifiseerbare groep gebly. Israel het altyd ’n afstand tussen hulle en die vreemdelinge bly behou. Nêrens in die Bybel veroordeel God hierdie “apartheid” nie. Volle burgerskap was gewoonlik slegs toegestaan wanneer daar ten minste drie geslagte van immigrant-inwoners was. Dit het natuurlik ook volle deelname aan die godsdiens, taal en kultuur geïmpliseer.

 

God en die volke

Die Bybel stel dit duidelik dat God al die nasies gemaak het (Ps. 86:9). Hy is nie net die Skepper van al die nasies nie, maar ook God, Redder, Heerser, Gids en Regter van die nasies. God het dus daarmee ook etnies-taalkundige verskeidenheid geskep en verlustig Hom daarin. Elke stam, volk en nasie se tyd en verblyfplek is deur God vasgestel (Hand. 17:27). God handel dus nie net met die enkeling nie, maar met hele volke. God seën en verdoem volke en stamme wat van Hom afvallig raak (Jer. 18:7-10). God roep volke as geheel op om Hom as Koning van alle konings te dien (Ps. 96:2-5). Die moderne neiging is dat volke doelbewus van hul groepsidentiteit gestroop moet word. Daarvoor word veral kansels en teologiese opleidingsentrums deur oortuigde liberaliste gruwelik misbruik om hierdie ideaal by mense en kerkleiers tuis te bring. Mense word toenemend vanaf kansels bestook met ’n valse evangelie en aangemoedig om op te gaan in ’n sekulêre menslike eenheid. Gelukkig vind dit nie oral byval nie. Ironies genoeg is daar vandag in die VSA ’n duidelik groeiende afkeur in integrasionisme en daarmee gepaardgaande ’n verblydende terugkeer na ware etnisiteit en pluraliteit. Daar is basies drie groot teologiese gedagteskole in die VSA wat, soos die Afrikaanse Protestantse Kerk in Suid-Afrika, etnisiteit en pluraliteit voorstaan. Hierdie skole is: die Christian Reconstructionists van RJ Rushdooney, G North en ander; Church Growth Missiology van D McGavran, CP Wagner en ander; en die Theology of Pluralism van A Greenley, M Novak en ander. Hierdie geleerdes erken openlik dat slegs die suiwere eksegese van gedeeltes soos Génesis 1:26 e.v. en Génesis 10-11 hulle tot hierdie siening gebring het. Die eenheidsteoloeë vermy gewoonlik genoemde Skrifgedeeltes omdat dit lynreg indruis teen hulle dwaalleringe en politieke sieninge. Hulle maak die eienaardigste eksegetiese spronge wanneer met hierdie waarhede gekonfronteer word.

 

Is etnisiteit kettery?

Wanneer daarop gewys word dat God die mensdom by Babel met ’n spraakverwarring uiteengedryf en etnisiteit daargestel het, beskou eenheidsteoloë dit slegs as ’n straf op die mensdom vir daardie tyd met geen waarskuwingsboodskap aan die mens vir die toekoms nie. Selfs al sou dit ’n mate van waarskuwing inhou, breek die “Eeu van die Gees” volgens hulle met Pinkster aan wat die straf van Babel onmiddellik ongedaan maak. Mense begin ná Pinkster weer in die Gees na mekaar toe beweeg in plaas van weg van mekaar soos by Babel. Wat ’n gruwelike verdraaiing van Bybelwaarhede vind ’n mens nie wanneer holisme in hierdie konteks ingelees word nie! Behoudende teoloë het geen probleem daarmee om Pinkster as die begin van die vervulling van die “laaste dae” van die Ou Testamentiese profesie te sien nie. Die belofte dat in Abraham se saad al die geslagte van die aarde geseën [sal] word (Gén. 12:3), word onder meer ook met die uitstorting van die Heilige Gees bewaarheid. Indien Pinkster as die opskorting van Babel beskou word, moes die mense, streng gesproke, ná Pinksterdag weer almal een taal gepraat het, iets wat die Bybel nie leer nie. Die teendeel is eerder waar. Elkeen getuig oor die “groot dade van God” in sy eie taal. Etniese onderskeid word steeds gehandhaaf. Om Pinkster as die verbreker van etniese onderskeiding asook nasionale selfbeslissing te wil sien, getuig geensins van ’n besondere teologiese insig nie, maar eerder van ’n verdraaide wil. Etnies-taalkundige onderskeiding was alreeds inbegrepe in die opdrag van die Here aan Adam en Eva sowel as Noag. Maar julle, wees vrugbaar en vermeerder; wemel op die aarde en vermeerder daarop (Gén. 9:7). Geografiese of sosiale isolasie bring altyd etniese, taalkundige en kulturele onderskeid en daarmee is niks verkeerd nie. Die Babelgebeure verwys na ’n sodanige mensdom wat hierdie opdrag van God willens en wetens wou dwarsboom. In hulle opstand wou hulle in selfverheffing ’n eenheidstaat skep om doelbewustelik verspreiding oor die aarde teen te werk. God se reaksie op hierdie trots-vervulde opstand was om die mensdom te dwing om kultureel en taalkundig te versprei. Die straf op die vergrype van Babel was nie etniese verspreiding in die eerste plek nie, maar die afskaling van die mens se trots asook die verwoesting van sy eenheidstaat.

 

Die Goddelike seën van etnisiteit

Dit is interessant om daarop te let dat Moses baie geïnteresseerd was in die “verspreidingstema” van die tyd ná die sondvloed (vgl. Gén. 9:9-18; 10:18; 32). Hy dui aan dat etniese onderskeiding die direkte resultaat van Goddelike seën is en heenlei tot die roeping van Abraham in wie se saad al die volke geseën sou word. Baie duidelik sal die mense nie geseën kan word indien hulle hul etniese onderskeiding vaarwel roep nie. Etniese onderskeiding is nie duiwels nie, maar Bybels verantwoordbaar. Die seën van Abraham kom deurdat mense, alhoewel onderskeie, hul eenheid vind in die verlossende doel van God wat in die verskeidenheid van sy skepping Hom verheug. Dus is die Babelverhaal, wanneer dit in konteks gelees word, geen basis vir ’n negatiewe opvatting oor pluralisme as sou dit God se straf wees nie. Die verstrooiing was nie ’n straf nie maar eerder, soos Calvyn dit ook in sy kommentaar op Génesis sien, ’n seën en genade van God. God maak ook in sy Woord die motief bekend vir die vernietiging van die mens se bose werke. En die Here sê … nou sal niks meer vir hulle onmoontlik wees van wat hulle van plan is om te doen nie (Gén. 11:6). God as die Skepper en kenner van die mens se hart, het geweet dat die mens ten spyte van sy boosheid nogtans baie slim is. Die Heidelbergse Kategismus stel dit dan ook treffend dat die mens in sy wese van nature in opstand teen God is. Daarom sal boosheid oral volg waar die mens, en nie God nie, die septer swaai. Sonder etniese onderskeiding in die mensdom sou God die hele mensdom moes vernietig indien hulle gestraf moes word. God het egter in sy groot liefde die ganse mensdom verdeel in verskillende etnies-taalkundige groepe sodat hulle individueel geseën of gestraf kon word. Let ook op dat wanneer die profete na die laaste dae verwys, hulle nie ’n groot geheel van mense sien wat van hul etniese verskeidenheid gestroop is nie. Diegene wat die nuwe Jerusalem ingaan, gaan dit in as volke, nasies, stamme en tale (Jes. 2; 61-66; Openb. 20-21). 

Kinderloosheid in die Bybel en wat ons daaruit kan leer

Die saak van kinderloosheid is ’n sensitiewe en hoogs emosionele saak. Egpare wat kinderloos is, ervaar baie pyn wat ander mense nie altyd verstaan of genoeg begrip voor toon nie. Die verlange na ’n eie kindjie is altyd daar. Spreuke 30:15-16 sê nie verniet dat die toegesluite moederskoot nooit “Genoeg!” sê nie.

Met betrekking tot hierdie saak moet gelowiges ook hul toevlug tot die Here neem met die vraag: Wat leer die Bybel ons hieroor?

 

Bedeling vóór die sondeval

Wat die onderwerp van gesinsvorming betref, moet ons ons vertrekpunt in die tydperk vóór die sondeval neem. Die Bybel leer ons in Génesis 1 dat God alles goed geskape het, ook die mens as sy beelddraer. Nadat Hy sy skeppingswerk afgehandel het, het Hy verklaar dat dit baie goed is. Dit beteken die skeppingswerk was volmaak, daar was geen gebrek nie. Alles in God se goeie skepping was in volkome harmonie met mekaar.

God het met die skepping van die mens ’n duidelike doel gehad, naamlik om oor sy skepping te heers en dit te bewerk en te bewaak. Hierdie opdrag sluit alle menslike aktiwiteite in. Die mens moes dit wat God in die skepping ingeskape het, deur sy arbeid en op verantwoordelike wyse tot eer van God en tot voordeel van die ganse mensdom ontgin en ontwikkel. Op dié wyse moes die mens God se heerlikheid en heerskappy in die wêreld sigbaar maak.

Hierdie grootse taak sou die eerste mensepaar nie alleen kon verrig nie. Om dus uitvoering aan hierdie doelwit te gee, ontvang die mens die vermoë en opdrag om te vermeerder (Gén. 1:28). Die voortplantingsvermoë is ’n seën. Daarom is kinders in Israel as ’n besondere seën van die Here beskou (vgl. Deut. 7:14; Ps. 127:3-5; 128:3-4). Maar dit is ook as ’n heilige plig beskou. Dit was ’n taak waarvoor God die mens aanspreeklik sou hou. So word gesinsvorming dan ’n gawe én roeping.

Hierdie roeping tot ouerskap sny selfsug in die vorming van die gesin by die wortel af. Hierdie selfsug kan tot uiting kom in die keuse van egpare om geen kinders te hê nie. So ’n besluit, anders as in die geval van geregverdigde redes soos genetiese afwyking, kan die gevolg wees van verskeie faktore, soos byvoorbeeld die selfsugtige najaag van genot en gemak, vrees vir die toekoms of die klem op materiële voorspoed. Watter selfsugtige motivering die mens ook al vir so ’n besluit mag hê, die Bybelse boodskap is duidelik: Die verbondsmens het nie ’n keuse of hy kinders wil hê of nie. Slegs God het daardie keuse – net Hy kan ’n egpaar tot kinderloosheid roep.

 

Bedeling ná die sondeval

Die sondeval het verwoestende gevolge vir die mens en die skepping gehad. Die harmonie is versteur. Dood, in al sy vorms, het in die mens se lewe gekom. Dit het ook sy effek op die mens se voortplantingsvermoë gehad. Daarom kan ons weet dat kinderloosheid een van die tragiese gevolge van die sondeval is. Wat meer is, die Bybel noem onvrugbaarheid een van die strawwe wat die Here oor sondige en ongehoorsame mense kan bring. In Génesis 20:18 straf die Here Abiméleg se huis met kinderloosheid, omdat hy Abraham se vrou Sara by sy harem gevoeg het. 2 Samuel 6:23 toon aan dat Migal kinderloos gebly het omdat sy haar man, koning Dawid, verag het terwyl hy voor die ark van die Here gehuppel en gedans het. In Hoséa 9:14 vra die profeet die Here om Israel, wat op die afgod Baäl vertrou het vir vrugbaarheid, met ’n kinderlose moederskoot te straf.

Nie elke geval van kinderloosheid is egter ’n straf van die Here nie. Ons moet daarteen waak om sommer ’n direkte lyn te trek tussen ’n kinderlose egpaar en hulle persoonlike sonde. Anders gestel, kinderloosheid is nie (noodwendig) ’n straf vir die sondes van ’n kinderlose egpaar nie. In hierdie verband is dit veelseggend dat ’n vrou nêrens in die Bybel vir haar onvrugbaarheid veroordeel word nie. Met die ontwikkeling van die mediese wetenskap weet ons vandag dat die man ook die oorsaak vir kinderloosheid kan wees. In sommige gevalle in die Bybel kon manlike infertiliteit dus ook die oorsaak van die kinderloosheid gewees het (vgl. Deut. 7:14).

 

Bybelse voorbeelde van kinderloosheid

In die Bybel is daar bekende gevalle van kinderloosheid. Sara, Abraham se vrou, was aanvanklik kinderloos en moes baie jare wag op die vervulling van God se belofte aangaande ’n eie kind (Gén. 11:30). Isak, die seun wat uiteindelik vir Abraham en Sara gebore is, se vrou Rebekka was ook lank kinderloos (Gén. 25:21). Ragel, een van Jakob se twee vrouens, het met kinderloosheid geworstel (Gén. 29:31). Manóag se vrou (Rigt. 13:2) en Élkana se vrou, Hanna (1 Sam. 1:5), word ook as kinderloos beskryf. In die Nuwe Testament is dit Sagaría se vrou, Elizabeth, wat kinderloos was (Lk. 1:7, 36). Die Bybelse beskrywing van elk van bogenoemde vrouens se omstandighede en reaksie op hulle onvrugbaarheid, is insiggewend en gee waardevolle geloofslesse vir egpare wat met hulle kinderloosheid worstel. Die feit dat die Here bogenoemde vroue se lot verander en uiteindelik aan hulle kinders gegee het, verander nie aan die waarde van die lesse nie.

 

Onderwerping aan God se plan

Sara het ná vele jare se vrugtelose wag op die vervulling van God se belofte, sélf probeer om die belofte waar te maak. Sy het Abraham versoek om ’n kind by haar slavin, Hagar, vir haar te verwek (Gén. 16:1-3), wat op ’n soort surrogaatmoederskap neergekom het. Uit die spanning wat dié plan meegebring het, soos in die vervolg van die verhaal aangedui word, is dit duidelik dat haar optrede nie God se goedkeuring weggedra het nie. Sara moes leer om haar by God se plan vir haar lewe neer te lê.

 

Die rol van gebed

In die geval van Rebekka val dit ons op hoe Isak sy vrou bygestaan en ondersteun het. Hy het die beste ding gedoen wat ’n man kán doen: Hy het met die Here oor sy vrou se situasie gepraat (Gén. 25:21). Sy gebed is verhoor en sy vrou het swanger geword. Ook in Hanna se geval het gebed ’n belangrike rol gespeel (1 Sam. 1:10). Hanna het selfs verder gegaan en ’n gelofte gedoen. As die Here haar gebed verhoor, het sy beloof om die kind vir diens aan die Here af te staan (1 Sam. 1:11). Dit is die voorreg van gelowiges dat hulle met die Here oor hulle diepste gevoelens en grootste wense kan praat. Elke gebed moet uiteindelik gedra word deur die gesindheid van onderworpenheid aan die wil van die Here.

 

Pasop vir afgodery!

In Ragel se geval het ons met ’n bittere protes teen die Goddelike wil te doen. Haar verwyt teenoor Jakob dui daarop dat haar begeerte na eie kinders haar tot op die afgrond van afgodery gedryf het: Gee vir my kinders of anders sterf ek (Gén. 30:1). Haar man moes haar daarop wys dat dit net God is wat die moederskoot oop- of toesluit. Ragel het egter steeds nie die Goddelike wil aanvaar nie en het, soos Jakob se ouma Sara, ’n nageslag deur haar slavin probeer bou. Dit was die begin van ’n bittere vrugbaarheidsoorlog tussen die twee susters. Om kinders te hê, is belangrik, maar mag nooit bo ’n persoonlike verhouding met die Here en ’n gelowige aanvaarding van sy Goddelike beskikking gestel word nie. ’n Mens kan van kinders ook ’n afgod maak.

 

Die belangrikheid van die huweliksverhouding

Die geskiedenis van Élkana en Hanna leer ons dat die verhouding tussen man en vrou ’n prioriteit moet wees in ’n kinderlose situasie. Élkana het aan Hanna ’n dubbele deel van die offervleis gegee, want hy het Hanna liefgehad ten spyte van die feit dat sy nie vir hom kinders gegee het nie (1 Sam. 1:5). Sy vraag aan haar in reaksie op haar hartseer oor haar kinderloosheid en die treitering van Peninna, bevestig hoe belangrik die huweliksverhouding vir ’n kinderlose egpaar moet wees: Is ek vir jou nie beter as tien seuns nie? (1 Sam. 1:8).

 

God het ’n plan, ook met jou kinderloosheid

Die één boodskap wat soos ’n goue draad deur al die verhale loop, is dat God ’n plan met elke kinderlose egpaar gehad het en ’n besondere pad met elkeen geloop het om sý doel met hulle te bereik. Hoewel Hy in elkeen van die gevalle ’n kind of kinders gegee het, neem dit nie die feit weg dat hulle aanvanklike kinderloosheid ’n integrale deel van hulle verhale uitgemaak en in die groot skema van God se verlossingsplan ’n belangrike rol gespeel het nie. Vertrou Hom!

Geroep tot kinderloosheid

Alta1* kan haar nie so ver kry om in die stootwaentjie in te kyk nie. Daarbinne lê ’n wonderwerk van hierdie skepping, maar iets wat háár nie beskore is nie. Sy is kinderloos. Sy wens hierdie doopdag wil verbygaan, want elke lag wat tussen die familie uitkreet, is ’n herinnering aan iets wat haar nie beskore is nie. Vandag worstel Alta weer. Sy is jaloers. Sy is hartseer. Sy wil saam bly wees, maar haar trane stoot uit en die jare se liters word voller. Sy stap badkamer toe. Kry haar skaflik. Stap uit en poseer saam vir die familiefoto’s.

Elders sit Rian* alleen buite in die tuin. Hy kan nie meer so aangaan nie. “Ek was aanvanklik ondersteunend teenoor my vrou se kinderloosheid; ek het immers saam met haar hierdie nuus gekry, ervaar en beleef. Maar dit kan nie meer nie. Sy is obsessief. Dit is asof ék nie meer bestaan nie. Alles gaan vir haar oor dit wat sy nie het nie.” Die volgende môre doen Rian ’n internetsoektog vir prokureursfirmas naby hom.

Maritha* se laaste ginekoloogafspraak kon maar net sowel haar doodstraf gewees het. Die dokter was simpatiek, maar hoe simpatiek kan jy wees as hy aanbeveel dat ek so gou as moontlik ’n histerektomie moet kry? Maritha kan nie kinders kry nie. Nié omdat sy nie wil nie, maar omdat, glo sy, God besluit het om haar baarmoeder uit te ruk. “Die mediese wonder van narkose en die kilheid van ’n vlymskerp skalpel het my laat twyfel aan ’n genadige God.” Hierdie is die verhale van smart en pyn in die harte van egpare; verhale wat nie sommer maar net eenvoudig verstaan kan word nie. Wie sal die smart kan indink van ouers wat beskore was om ’n eersteling te kon hê, maar nadat hy dood (stil) gebore is, nooit weer kon kinders kry nie?

 

Die rimpeleffek

Kinderloosheid is nie net ’n enkelvoudige traumatiese gebeurtenis nie, maar gee dikwels aanleiding tot ’n rimpeleffek van uitkringende pyn en seer. Hierdie seer word soms ’n sweer wat kan uitbars in depressie, sosiale onttrekking, egskeiding of ernstige geloofskrisisse. Hierdie rimpeleffek staan egter nie bó of buite die begrip van God nie, want die Skrif beskryf juis hierdie uitmergelende pyn: Die bloedsuier het twee dogters: Gee, gee! Drie is dit wat nie versadig word nie; vier sê nooit: Genoeg nie! — die doderyk en die toegesluite moederskoot, die aarde wat nie genoeg water kry en die vuur wat nooit sê: Genoeg nie! (Spr. 30:15-16). Iets van die smart word ook in Génesis 30:1 verwoord as Ragel haar geliefde Jakob toeroep: Gee vir my kinders of anders sterf ek.

 

Wees vrugbaar en vermeerder?

Midde-in die worsteling van soveel vroue (en mans), word dikwels ook die boodskap verkondig dat dit die wil van die Here is dat die mens vrugbaar moet wees en vermeerder. Inderdaad is dit die wil van God, maar is dit die enigste wil van God? God is ’n “God van oneindige verrassings”, skryf Karen Swallow Prior in ’n artikel2, en toon daarmee aan dat ons roeping op aarde wél anders kan wees as die “wees vrugbaar en vermeerder”-narratief.

Bloot om die bekende teks van die apostel in 1 Korinthiërs 7 te hoor, sê vir ons dat ons binne bepaalde tye of kontekste tot iets buite die “normale” geroep kan word: En ek wil hê dat julle onbesorg moet wees. Die ongetroude is besorg oor die dinge van die Here, hoe hy die Here sal behaag, maar die getroude is besorg oor die dinge van die wêreld, hoe hy die vrou sal behaag (7:32, 33). Later skryf Paulus in dieselfde hoofstuk: Daarom, ook hy wat in die huwelik uitgee, doen goed; maar hy wat in die huwelik nie uitgee nie, doen beter.

Die kerk as vertrooster, en die kinderlose as lyer, word in die hantering en belewing van kinderloosheid ook opgeroep tot ’n opregte soeke na God se wil en om versigtig te wees om dit bloot as ’n simplistiese ja of nee voor te stel.

 

’n Valse aanname: Vrouwees is eers vervul in moederskap

In die soeke na God se wil, is dit ook baie belangrik om verskeie vooropgestelde idees te ondersoek en aan God se Woord te toets. Een van hierdie idees is natuurlik die gedagte dat vrouwees eers werklik tot volheid kom wanneer ’n vrou ’n kind van haar eie kan hê. Uit die aard van die saak is daar iets natuurlik in hierdie siening. Sandra* se belewenis verwoord iets van hierdie verwagting. Sy was ’n suksesvolle rekenmeester en wou nooit kinders hê nie, want sy het nie ruimte vir hulle in haar beroep gesien nie. Ná ’n roetine-ondersoek by die ginekoloog het sy heelnag gehuil. Daar was ’n moontlikheid dat sy nie kon kinders kry nie. Om hierdie aanname uit te daag, sou ons moet antwoord op die vraag: Is ons hoogste roeping op aarde werklik om kinders te kry? Inderdaad nie. Ons is immers in die eerste plek geroep tot redding in Jesus Christus, waaruit dan die roeping tot gehoorsaamheid aan die wil van God vloei. As bevestiging van hierdie waarheid kan ons iets leer uit die ontmande se belewenis op die pad tussen Jerusalem en Gasa (Hand. 8). Sy geloof in Jesus Christus en sy doop was sy grootste opwinding en hy het sy reis met blydskap voortgesit (v. 39). En tog het hy die ontmande gebly …

 

En dan?

Die opskrif van hierdie artikel is Geroep tot kinderloosheid en hiermee wil ons die “hantering” van kinderloosheid plaas in die bane van Goddelike roeping. Ons wil egter onmiddellik byvoeg dat ons nie ’n towerstaffie-oplossing veronderstel nie. Wie al met hierdie snoeiskêr van God gesnoei is (Joh. 15:2), weet dat dit intens-pynlik kan wees. Mag God egter elke kinderlose seën tot vrugdraende loot van die koninkryk van God. Wie egter die roeping van God wil hoor, het nooit klaar gehoor nie, maar is steeds die horende; wie die wil van God soek, het nooit klaar gesoek nie, maar bly die altyd-soekende. Dit is in die luister en soek wat elke kinderlose moeder of vader eindelik ook die troos en hoop kan vind.

 

Troos en hoop

Daar is groot troos in die wete dat God ’n plan het met elkeen van ons. Hoe vertroostend is dit nie om te weet dat selfs die kinderlose in God se plan ingesluit is nie? Hierdie waarheid word heerlik ontsluit in Efésiërs 1:11- 12 (Direkte Vertaling): In Hom is ons ook as erfgename uitverkies, voorbestem volgens die voorneme van die Een wat alles volgens sy raad en wil laat gebeur, sodat ons wat van die begin af ons hoop op Christus gevestig het, kan leef tot lof van sy heerlikheid! Soveel troos! God het ons van die begin af in Christus as sy eie gekies. Ons hoor die eggo’s van die Heidelbergse Kategismus … my enigste troos, dat ek met liggaam en siel, in lewe en sterwe, nie aan myself behoort nie … (v/a 1). Verder troos Efésiërs ons in die wete dat my lewe in die veilige kamp van God se raad en wil afspeel. My hele lewe is getroetel in die vertroosting dat God my lewe veilig in sy hande het, ook my kinderloosheid. Daarom kan ook die kinderlose met hoop leef – ’n hoop gevestig op Christus – sodat ons kan leef tot lof van sy heerlikheid! God se belofte is dít: Iewers sal ook hierdie kinderloosheid diensbaar wees in God se plan en lof bring tot die heerlikheid van Christus. Dit is wat Carla* bely het nadat haar suster skielik in ’n motorongeluk oorlede is. Sy moes voluit inspring om twee laerskoolkinders te help versorg, skool toe neem en sorg dat die buitemuurse aktiwiteite normaal aangaan. Iewers langs die pad kon sy bely: Vandag verstaan ek hoekom die Here nie vir my my eie kinders gegee het nie.

 

’n Praktiese oordenking

Omdat antwoorde en berusting nie eensklaps en klaar verpak uit die hemel val nie, is dit goed om ook te groei in die “rol” wat God vir my as kinderlose gegee het. ’n Goeie vraag om te vra, sou wees: Waar kan ek diensbaar wees (bv. in die kerk, skool, gemeenskap) wat nie moontlik sou wees as ek kinders gehad het nie? Uiteindelik sal die antwoord wees wat elke gelowige moet antwoord: Here, wat wil U hê moet ek doen? (Hand. 9:6).

1 Fiktiewe karakters. 2 Called to childnessness: The surprising ways of God.

Spore van vreugde en pyn! Kinderloosheid ná die dood van 'n kind

“Dominee, hoeveel kinders het jy?” Die woorde sny deur my hart. Wat antwoord ek? Twee of vier. Ek dink voor ek antwoord en sê dan: “Vier, maar twee is reeds in die hemel.” 

Skielik verstaan ek hoe mense moet voel as hulle onnadenkend gevra word: “Nou wanneer is die pienkvoet daar?” Ek is self soms hieraan skuldig. Ek ken die stryd en die begeerte om ’n kind te hê. Besoeke aan die fertiliteitskliniek, bloedtoetse, ensovoorts. Ook die geloof- en gebedstryd wat daarmee saamgaan.

 Rick Warren skryf dat “pyn en vreugde saamloop deur die lewe – soos die twee stawe van ’n treinspoor”. Hierdie aanhaling is van toepassing op elke ouerpaar wat kinderloos is ná die dood van ’n kind. In die oomblikke van pyn is daar klein vreugdes. In die grootste vreugdes, is daar altyd ’n onderlagie pyn.

In die storie van my lewe is daar twee stasies van pyn wat my uitkyk op die lewe en my verhouding met God heeltemal verander het.

Ek en Marthie is in 1988 getroud en ná meer as twee jaar se probeer en ’n brief van die fertiliteitskliniek kon ons vir aanneming aansoek doen. Ná drie maande het ons gehoor dat daar ’n baba op pad is. Twee weke later hou ons die tweeling, Kobus en Karlien, in ons arms vas. Dit is die wonderlikste gevoel wat daar in die lewe bestaan. Onbeskryflik. Jy droom drome en bou lugkastele. Jy beloof God dat die twee kinders koninkrykskinders gaan wees.

Ná ’n maand kry ons nog nuus: Marthie is swanger. Werner word gebore. Nog vreugde en skielik is ons vyf in die gesin.

Twee datums op ons lewensreis veroorsaak ongeneeslike pyn in ons lewens. Op 15 Augustus 1988 brand die pastorie op Barkly-Wes af. Werner sterf in die brand. Ewe skielik gryp Totius se Pyn-gedagte ons harte wreed en krampagtig vas: O Die pyn-gedagte: My kind is dood! … dit brand soos ’n pyl in my. Die mense sien daar niks nie van, en die Here alleen die weet wat ek ly.

Die dae kom en die nagte gaan die skadu’s word lank en weer kort; die drywerstem van my werk weerklink, en ek gaan op my kruisweg voort.

Maar daar skiet aldeur ’n pyn in my hart, só, dat my lewe se glans verdwyn: Jou kind is dood met ’n vreeslike dood! en – ek gryp my bors van die pyn.

Op my reis het ’n sielkundige vir my gesê: “Op die reis sal jy vir God ontdek en in jou verhouding met Hom groei.”

Die volgende datum is 5 Julie 2015. My blondekop meisiekind, derdejaar-onderwysstudent in Potchefstroom met provinsiale kleure in swem en tweekamp, skiet haarself buite op ’n plaas in die Lichtenburg-distrik.

Tussen die twee datums is daar weer vreugde wanneer Marthie in 2007 swanger word en geboorte skenk aan Hanno. Wat baie mense nie besef nie, is dat elke kind uniek is en dat geen kind deur ’n ander vervang kan word nie. Daarom sal Hanno nooit Werner se plaasvervanger wees nie. In ons lewe sal daar altyd twee leë stoele aan tafel wees.

Gedurende hierdie wipplank-reis van vreugde en pyn, het ek met ’n klomp vrae oor God, myself en my verhouding met God geworstel. JULIE/AUGUSTUS 2019 11

 

Het ek gesondig of iets verkeerd gedoen?

In dié tyd was die “Maak my huis skoon”-DVD’s in omloop en ek het dit bestudeer en selfs Rebekka Brown se boeke gelees. Ek het besef dat daar wel ’n geesteswêreld bestaan soos in Efésiërs 6 beskryf word en dat ’n mens wel deur jou betrokkenheid deure kan oopmaak. Die gevaar is dat jy die goed uit verband ruk en die duiwel agter elke bos soek.

 

Almag en liefde van God

Mense sê vir my dat dit die duiwel was wat kom steel en verwoes het. Ek skop daarteen vas, want ek dien ’n almagtige God en as dit die duiwel was, dan is hy magtiger as God. Ek vra: “God, as U die mag het om die waters van die see te begrens, waarom het U nie my kind uit die brandende huis gered nie?”

Ten spyte van al die selfondersoek en huis-skoonmaak, het ek bly vasgryp aan die dorings. Elke keer wat ek gehoor het dat ’n paartjie swanger is, of wanneer ek ’n kind moes doop, was ek kwaad. Ek het geweet ek is selfsugtig, want ek het steeds twee kinders gehad. Tog was daar ’n onverklaarbare drang om dit wat ek verloor het, terug te hê. Ek kon nie vrede maak met die Godsbesluit nie.

Bo al u donker bome, o Heer, groei my ’n enk’le reusboom uit dit is die wag-’n-bietjie-bos van u besluit. Van ver so skoon, so groen, so blink … maar hoe verward wanneer ek dieper kyk en dink as wat ’n sondaar pas. En steek ek dan my hande uit na u besluit, dan gryp ek in die dorings vas. (Uit Die Godsbesluit van Totius)

Wyle dr. Kobus Bezuidenhout het ’n gemeentekamp kom aanbied met die tema: “Lag oor die dag wat kom.” Hy praat oor die soewereiniteit van God en die feit dat God vrymagtig is (Hy kan doen wat Hy wil).

Wee hom wat met sy Formeerder twis – ’n potskerf by erdepotskerwe! Sal dan die klei sê aan die wat dit vorm: Wat maak jy? Of jou werk sê: Hy het geen hande nie! (Jes. 45:9).

Maande daarna besef ek ek is maar klei in God se hande. Ek het soveel keer gesing: “Doen slegs u wil Heer, u wil met my” en “Vorm my en maak my tot u eer”. Ek het nie die reg om met God te baklei nie. Ek moet dankbaar wees, want daar is so baie mense wat nooit kinders gehad het nie. Ek het Werner vir 18 maande gehad.

Ek verstaan skielik hoe lief God my het. As dit vir my so moeilik is om Werner aan die dood af te staan, hoe moeilik moes dit nie vir Hom gewees het om sy Seun na die wêreld te stuur om vir my sonde te sterf nie? Ek buig voor die lewende God en sê: Here gebruik my vreugde en pyn tot u eer!

Wat die selfmoord betref – worstel ek met God se wil en die keuses van die mens

Ek glo absoluut in die soewereiniteit van God. Hy bepaal jou geboortedag en sterfdag. Ek glo egter dat Karlien ’n verkeerde keuse gemaak het. God het dit in sy raadsplan toegelaat. Ek glo ook dat God haar vergewe het vir haar verkeerde keuse net soos wat hy my vergewe vir al my verkeerde keuses in die lewe.

Daar is baie dinge wat ek anders kon doen en waaroor ek myself verwyt het. ’n Aangenome kind dra dikwels die saad van verwerping en daarvoor moet professionele hulp gekry word.

Niks kan die verlies omkeer nie. Ek moes myself vergewe. Ek moes haar vergewe. Ek moes almal vergewe het wat ek as sondebokke kon identifiseer. In die reis van vreugde en pyn het ek Romeine 8 ontdek en ek weet dat ek seker kan wees dat niks vir Werner en Karlien – nie eers die brand of die dood – van die liefde van God kon skei nie. Verder weet ek dat God, vir ons vier wat oorgebly het, alles ten goede sal laat meewerk.

 

Slaggate op die pad:

  1. Moenie jou emosies en gevoelens onderdruk nie. Die Here Jesus het self gehuil. Wees eerlik, ook oor die feit dat julle nie kinders kan hê nie. As jy wil help – blaai saam deur foto-albums en lok gesprek oor die verlies uit.
  2. Moenie jou verlies probeer vervang nie. Die gevaar is dat jy skielik baie harder werk. Jy kan dalk in die slaggat trap om jou pyn te probeer weg drink, weg eet of weg koop. Dit bied geen oplossing vir die seer nie.
  3. Huil saam met jou gesin. Nie almal treur op dieselfde manier nie. Praat met mekaar. Pas jou huwelik op. Verlies of die trauma van kinderloosheid kan afstand tussen man en vrou bring. Daar is soveel huwelike wat in die skeihof beland omdat huweliksmaats nie saam getreur het nie. Jy kan help deur te keer dat mense uit die gemeenskap en uit die kerk onttrek.
  4. Troos ander sodat jy getroos kan word.
  5. Vergifnis bring vrede. Vergewe jouself, want God het jou lankal vergewe. Vergewe die sondebok sodat jy genees kan word. Aanvaar die soewereiniteit van God en dat Hy die beste weet anders gaan jy verstrengel raak in die dorings van die Godsbesluit.
  6. God gaan vir jou vriende stuur om die seer ligter te maak. Moet nie jou rug op hulle draai nie. Ek dank God vir ouers wat ons bygestaan het; vir AP Kerk Amajuba wat ons die ruimte gegee het om ons seer te verwerk en vir vriende met wie ons nog steeds ons pyn kan deel.
Smagtend na moederskap

Deur Chelsea Patterson Sobolik2

Kinderloosheid het al baie mense se harte gebreek. Menige paartjie het al hierdie moeilike paadjie gestap. Die worsteling hiermee, is so oud soos die wêreld self.

Onvrugbaarheid raak ongeveer 12% van die Amerikaanse bevolking – meer as een uit tien paartjies worstel daarmee. Dit sluit nie paartjies in wat kinders verloor het, miskrame gehad het, of enkellopende vroue wat begeer om moeders te wees nie.

Kinderloosheid is een van dié eensaamste worstelinge wat enige vrou kan beleef. Dit is ’n worsteling wat niemand sien nie. Tensy jy iemand vertel, weet niemand dat jy nie kinders kan hê, of dat jy sukkel nie. Min mense, indien enige, ken die hartseer in jou hart, of hoe swaar en moeilik die situasie kan wees. Dit is nie oop en bloot vir die wêreld om te sien nie. ’n Sigbare worsteling – hoewel steeds moeilik – maak dit makliker vir mense om te sien dat jy swaarkry en hulp nodig het. Kinderloosheid val nie in hierdie kategorie nie.

 

Stille stryd

Ek het persoonlike ervaring met hierdie worstelstryd. Daar is baie bemoedigende dinge wat ek vir jou kan fluister, maar hierdie drie het vir my persoonlik die meeste beteken:

  1. Moenie bang wees om te rou nie

Die reis van onvrugbaarheid, of miskrame, is ’n reis van trane. Een van die belangrikste dinge om te onthou wanneer jy hierdie paadjie stap, is dat dit natuurlik is om te rou. Dit is normaal om oor die vernietiging van ’n droom te huil en om daarna te begin aanvaar hoe ’n onvervulde wens onder die sambreel van God se soewereiniteit inpas.

Moenie bang wees vir trane of vir die gevoel van die pyn nie. Dit kan makliker wees om die pyn te onderdruk, eerder as om jouself toe te laat om dit te voel en daaroor te rou. Gee jouself ruimte om die smart te ervaar; rou, kla, skree, roep uit tot God. Huil in sy arms en worstel in gebed.

  1. Weet dat Jesus weet

In vele van die mees treffende Psalms in die Bybel, roep Dawid na God met ’n opmerklike eerlikheid. Hy het smart en lyding goed geken. Hy het self ’n kind verloor. Hy het verlate gevoel, was swak en hulpeloos. Uit sy pen het van die aangrypendste woorde in die Skrif gevloei. Wat ’n kosbare skat het God nie vir ons gegee toe hy voorbeelde van smart en lyding in sy heilige Woord laat opteken het nie.

Hoe lank, Here, sal U my altyddeur vergeet? (Ps. 13:2)

Ek is moeg van my gesug; elke nag laat ek my bed swem; ek deurweek my bed met trane. My oog het dof geword van verdriet; dit het swak geword vanweë al my teëstanders (Ps. 6:7-8).

My God, my God, waarom het U my verlaat, ver van my hulp, van die woorde van my gebrul? My God, ek roep bedags, maar U antwoord nie; en snags, en ek kan nie swyg nie (Ps. 22:2-3).

Só bekend as wat Dawid met smart, verlies en pyn was, só ken ons hemelse Vader die diepte van ons smarte beter as enige iemand anders. Ons Verlosser was bekend met smarte en Hy simpatiseer aktief met ons hartseer. Hy is “naby die wat gebroke is van hart” (Ps. 34:19). Die troos wat in sy Woord gevind kan word, oortref alle ander troos.

  1. Kinderloosheid definieer jou nie

Christen, jou identiteit word nie bepaal deur jou vermoë om kinders te hê nie. Baie paartjies is geneig om minderwaardig te voel omdat hulle met kinderloosheid worstel. Die duiwel se lekkerste speletjie is om die fondamente van jou identiteit te skud en jou oë van die Here Jesus af te trek en jou sodoende op jouself te laat fokus.

Jy is geskape na die beeld van God. Jou siel is geskape om God te ken. As gevolg van hierdie wonderlike waarheid is alle menslike lewe van groot waarde. Jou identiteit be hoort nie gekoppel te wees aan jou vermoë om kin ders te kry nie; dit behoort diep genestel te wees in die feit dat jy aan God behoort. Jy is sy oogappel (Sag. 2:8). Hierdie worstelstryd is tydelik, jou identiteit in Hom is vir ewig.

Selfs al is jou skoot vir altyd leeg, kan jou hart vol wees. In jou donkerste uur kan jy jou hoop op God plaas, in die wete dat Hy jou pyn ken en dat Hy belowe dat Hy jou nooit sal begewe of verlaat nie.

Oorspronklike artikel: https://www.desiringgod.org/articles/longing-formotherhood.

Vertaling: Marica du Preez.

2 Skrywer van die boek Longing for Motherhood.

Social media & sharing icons powered by UltimatelySocial