BLM: ʼn Nuwe godsdiens vir ʼn nuwe wêreld

BLM: ʼn Nuwe godsdiens vir ʼn nuwe wêreld

Dalk is jy ook al teen hierdie tyd net so keelvol soos ek om van Black Lives Matter (BLM) te hoor. Met elke plaasaanval en -moord word die weersin ook net groter. Hoe kan net sekere lewens saak maak? Hoe kan ʼn advertensie vir shampoe meer reaksie ontlok as gesinne wat uitgewis word?

Politieke korrektes het baie vinnig begin om BLM hul eie slagspreuk te maak en by openbare byeenkomste die knie as simboliese en rituele vereenselwiging daarmee te buig. Hierdie artikel wil egter nie op die BLM-beweging reageer omdat dit ʼn rasgefokusde, sosialistiese beweging is nie, maar juis omdat dit ʼn godsdienstige beweging is wat vanuit hulle aanbidding die kultuur en politiek van die hele wêreld wil verander. Danksy die media se beriggewing oor die opstande en aggressie waarmee dit gepaard gaan, is baie mense bewus van ʼn aantal kulturele en politieke droombeelde van die beweging.  Tog weet bitter min blykbaar van die godsdienstige basis wat as die vertrekpunt daarvan dien. Die feit is dat BLM oor baie meer as ʼn slagspreuk gaan. Dit is ʼn radikale kultus wat verskeie omstrede geloofstandpunte huldig; standpunte wat glad nie deur Christene ondersteun kan word nie.

ʼn Nuwe godsdiens

Onkunde oor hierdie standpunte behoort eintlik nie te bestaan nie, aangesien die drie vrouens wat BLM in 2013 begin het (Opal Tometi[1], Patrisse Cullors en Alicia Garza) almal al in die openbaar verklaar het dat dit nie net oor hardhandige polisieoptrede gaan nie. Dit was veral Cullors se onderhoud met dr. Melina Abdullah wat die sluier oor die geestelike sy van die beweging gelig het.[2]

Voor elke byeenkoms is daar ʼn ritueel waar die vermoorde “slagoffers” in wie se naam hulle byeenkom, se gees opgeroep word. Cullors het gesê: “… it is literally almost resurrecting a spirit so they can work through us to get the work that we need to get done.” Sy reken dat daar sodoende ʼn politieke en ook geestelike verbintenis tussen die betogers en die “slagoffer” se gees bewerkstellig word. Dit is ʼn gebruik wat vanuit die Afrikagodsdienste se aanroeping van die voorvadergeeste spruit. Die oorledenes se geeste word nou opgeroep om vir hulself geregtigheid te bewerk.

Dr. Abdullah is die organiseerder van BLM in Los Angeles en het self al tydens so ’n seremonie die leiding geneem.[3] Hulle het blomme in ʼn sirkel gepak om daarmee ʼn “heilige spasie” te skep en die deelnemers het na die allerheiligste middel van die sirkel verwys as die “kerk”. Binne die sirkel was slagspreuke met veelkleurige kryte geskryf. Roubeklaers betree die sirkel dan as ʼn heiligdom. Hulle word stil in bepeinsing. Hulle kniel. Hulle huil. Hulle is stille roubeklaers. Die plek waarop ʼn swart persoon deur die polisie gedood is, word as ʼn altaar beskou, ʼn heilige plek waar daar oor die dood gerou kan word. As deel van die ritueel hou almal hande vas en word slagoffers se name oor-en-oor herhaal, terwyl ʼn vloeistof as drankoffer op die grond uitgegooi word in navolging van die Ifa-geloof uit Wes-Afrika. Dr. Abdullah verduidelik dat hierdie ritueel ʼn vorm van aanbidding is.

Vanuit die BLM het ʼn netwerk van organisasies ontstaan wat toe die Movement for Black Lives (M4BL) gevorm het om ʼn verenigde front vir hulle eise te skep. Die groeiende lys eise kan op hulle webblad gelees word.[4] Hul stry nie slegs vir rassekwessies nie, maar die beweging sien hulself as die verpersoonliking van ʼn geesgedrewe sosiale geregtigheid. Hulle het ʼn verering van “vryheidsvegters” soortgelyk aan die verering van heiliges. ʼn Leraar wat dit ondersteun, stel dit ook gelyk met die Roomse verering van heiliges.[5] Die beweging is ʼn kookpot waarin talle bestanddele met mekaar vermeng word: geestelike praktyke en gebruike van Afrikagodsdienste, voorvaderaanbidding, danse, mantras, oproep van geeste, alternatiewe genesingspraktyke soos akupunktuur, reiki, terapeutiese massering en toordokters se tradisionele genesing.

Cullors is van mening dat tradisionele geloof mense onderdruk en pleit vir ʼn spiritualiteit wat die radikale vermoë het om mense se menswees te genees. Daarom noem prof. Hebah Farrag van die Universiteit van California BLM tereg ʼn “ander en nuwe geloof.”

Danksy die optrede van Marxiste soos die EFF en BLF dink ons baie keer dat hulle net daarop fokus om dit wat bestaan, af te breek. Daar word heeltemal te min gevra na dit wat hulle in die plek van die heersende orde tot stand wil bring. BLM se geskoolde Marxiste help ons hiermee deur die beleid wat hulle geformuleer en op hulle webblad gepubliseer het.

ʼn Nuwe kultuur en politieke bestel

Vanuit hul spiritualistiese wortels wil hulle die kultuur en politiek van die hele wêreld wil verander. Die ganse bestaande orde word beskou as ʼn stelsel van onderdrukking, veral die Westerse kultuur en daarom moet bestaande gemeenskappe, gesinne, geslagtelikheid, gevangenisse en godsdienstige praktyke met nuwe alternatiewe vervang word.

In die aftakeling van die bestaande orde is dit nie vreemd dat die gesin as bousteen daarvan in BLM se visier is nie. Hulle oogmerk is om die Westerse voorskrif van ʼn gesonde familiestruktuur te ontwrig en dit met uitgebreide ondersteuningstrukture waar die gemeenskap die kind opvoed, te vervang. Openbare skole moet van leersentrums na welsynsdienspunte verander word waar multikulturele programme en gratis aborsies vir minderjariges aangebied word, terwyl alternatiewe seksuele keuses beskerming sal geniet. LGBTQ en feministiese leiers tree baie sterk op die voorgrond binne die beweging. Hul beywer hulle vir die wettiging van prostitusie en is ook ten gunste van die wettige besit van en handel in dwelms.

Die voorgestelde wysigings toon baie duidelik aan uit watter omstandighede daar hieroor gedink is. Ons sal egter moet vra of dit enige verbetering aan daardie omstandighede gaan bring. Die feit is dat kinders uit vaderlose huise meer geneig is tot verslawing, armoede, misdaad en tronkstraf as diegene wat binne ʼn tradisionele gesin opgevoed word. Liefdevolle gesinne is die basis vir ʼn gesonde gemeenskap. BLM probeer egter gemeenskappe bou deur met gesinne weg te doen. In hulle verwerping van die Bybelse rol van die vaderfiguur, verswak hulle die gemeenskap net nog verder. Dit is so ironies dat ʼn beweging wat so teen sistemiese probleme uitvaar, die opvoeding van kinders deel van die staat se verantwoordelikheid wil maak.

Hulle wil verder ʼn sosialistiese kultuur van welvaartsverdeling skep waar amper alles gratis moet wees: gesondheid, skole, kos, eiendom, geslagsveranderings, ensovoorts. Verder moet daar duidelike belastingvoordele vir gekleurdes ingestel word, terwyl ryk blankes meer sal moet opdok.

BLM beywer hulle nie slegs vir die dekriminalisering van prostitusie en die dwelmbedryf nie, maar eis ook terugwerkende skadevergoeding aan en die vrylating van almal wat daarvoor in hegtenis geneem is. Dit vorm deel van die nuwe kultuur van welvaartverdeling wat geskep moet word en het selfs internasionale oogmerke. Hulle dring byvoorbeeld aan op skadevergoeding aan enige land, nasie of gemeenskap wat deur Amerikaanse oorloë benadeel is.

Hul politieke doelwitte is om ʼn wêreldwye bevrydingsbeweging te wees wat ʼn einde aan die vervlegte stelsels van blanke oorheersing, imperialisme, kapitalisme en patriargie bring. Daarom smee hulle bande met “bevrydingsbewegings” regoor die wêreld.

ʼn Gelowige reaksie

Hierdie is glad nie ʼn omvattende uiteensetting van alles wat die BLM-beweging wil bereik nie, maar dit gee tog ʼn eerlike weergawe van waarna hulle streef. Die BLM-utopia is ʼn plek wat heeltemal die teenoorgestelde is van God se koninkryk wat besig is om te kom. Wanneer ons daarop reageer, moet dit altyd met die evangelie van Jesus Christus wees. Die grootste probleem waarmee die mensdom worstel, is nie ʼn vervlegting van blanke oorheersing, imperialisme, kapitalisme en patriargie nie, maar die feit dat die in-sonde-gevalle-mens teen God in opstand gekom het. BLM is maar net ʼn nuwe uitdrukking daarvan. Die oplossing vir die probleem is glad nie daarin om jou knie te buig as teken dat jy darem nie ʼn rassis is nie. Dit is om jou toevlug tot Jesus Christus te neem wanneer die Heilige Gees jou van jou sonde oortuig het. Dit is om jou sonde voor God te bely en gehoorsame toewyding aan die Here te leef, terwyl die Heilige Gees jou daagliks heiliger maak.

Teenoor die droomwêreld van die BLM-utopia staan die werklikheid van samelewings wat gekersten en tot eer van God ingerig word soos wat die mense, gesinne en geslagte die ware God aanbid, vanuit geloof leef en ʼn Christelike kultuur bou.

 

[1] https://bit.ly/2DI9GgD  

[2] https://bit.ly/3h9HJMd  

[3] https://bit.ly/3h6mLhm

[4] https://bit.ly/2ZfpoY7  

[5] https://bit.ly/3ip0rkg

Wanneer geregtigheid uit die Regverdige se hande geneem word

Wanneer geregtigheid uit die Regverdige se hande geneem word

In die tyd waarin ons leef, het die uitdrukking “sosiale geregtigheid” ’n politieke gonswoord geword. Ongelukkig weergalm dit ook deesdae in baie kerke en in baie Christene se lewens as ’n nuwe soort standaard waarna gestreef moet word as teken van post-moderne heiligmaking. ’n Vraag wat by ’n mens ontstaan, is waarom mense dit deesdae nodig ag om ’n begrip soos “geregtigheid” deur ’n byvoeglike naamwoord te laat bepaal? Wanneer het mense anders begin dink en wat het dit veroorsaak? Die antwoorde op hierdie vrae sal ons help om die deformasie (verval) binne ons samelewing te identifiseer sodat ons reformerend daarop kan reageer. 

Christelike Weste

In die inleiding tot sy boek Politics after Christendom, skryf David VanDrunen dat die Weste gedurende die tydperk vanaf die Middeleeue tot diep in die moderne era, deur ’n hoofsaaklik Christelike samelewingstruktuur gekenmerk is. Hoewel kerk, staat en ander gemeenskapsinstellings gedurende hierdie tyd tegnies van mekaar onderskei kon word, is hulle aan mekaar verbind deur hul toewyding om ’n samelewing te skep wat deur ’n gemeenskaplike Christelike kultuur gekenmerk is. Hoewel die Reformasie in die sestiende eeu die karakter van die Christendom wesenlik verander het, het dit nie ’n einde aan Christelike samelewings gebring nie. 

Die wyse waarop die stad Genève gedurende die sestiende eeu onder leiding van Calvyn gereformeer is, is ’n goeie voorbeeld van so ’n Christelike samelewing. In 1538 word Calvyn en Farel uit die stad verban omdat die stadsvaders nie gehou het van die hervormings wat Calvyn voorgestel het nie – onder meer die instelling van die kerklike tug. Twee jaar later (1540) versoek hulle Calvyn egter om terug te keer omdat hulle ’n oplossing vir die onsedelikheid en losbandigheid in die stad gesoek het. Toe Calvyn in 1541 terugkeer, het hy hom toegespits op die implementering van Christelike beginsels en die kerklike tug om sodoende die stad na ’n heilige stad, in ooreenstemming met God se wil te verander. 

Tydens die AP Akademie se teologiese dag van 2014, wys ds. Johan Schütte daarop dat Genève aan die hand hiervan ’n voorbeeld van ’n Christelike samelewing geword het. God se reg en sy geregtigheid het in so ’n mate gegeld dat Bernardino Ochino, ’n Italiaanse vlugteling, soos volg oor die stad getuig: “Vloek en skel, onreinheid, owerspel, onrein lewens soos wat ek op al die plekke waar ek al gewoon het teengekom het, bestaan nie hier nie. Hier is nie bordele of prostitute nie. Niemand bly op die sypaadjies nie en almal is betaamlik geklee. Die mense gee soveel vir mekaar om dat niemand nodig het om te bedel nie. Die mense vermaan mekaar broederlik soos wat Christus dit voorgeskryf het. Mense het nie regsake met mekaar nie, daar is geen simonie, moord of partyskappe nie, maar net vrede en welwillendheid.” 

Opkoms van die liberalisme

Met die aanbreek van die sogenaamde moderne era, het dinge egter begin verander. Met die opkoms van die Verligting en die ontwaking van liberalisme, is tradisionele teologiese sienings uitgedaag. Dit is veral die invloed van die kerk op die samelewing wat onder verdenking begin kom het. VanDrunen wys daarop dat die Christelike samelewing nie onmiddellik verdwyn het nie, maar dat die gebruike, veronderstellings en strukture van die Christendom stadig maar seker weggekalwe is. 

Die verleidende woorde van Satan in die tuin van Eden, “julle sal soos God wees” (vgl. Gén. 3:5), kan as ’t ware as die slagspreuk van en dryfkrag agter die liberalisme bestempel word. Die mens, met sy natuurlike (sondige) behoeftes en begeertes, is al meer op die voorgrond geplaas en het God uit die sentrum begin verdryf. 

Dit het ook ’n invloed gehad op die boodskap van die kerk. Dr. RC Sproul wys daarop dat liberalisme gepoog het om die Christelike geloof van sy bonatuurlike karakter te stroop. Die gevolg was dat die waarde van die Christelike geloof verskraal is tot etiese aspekte met betrekking tot die (hoofsaaklik) materiële behoeftes van die mens. ’n Begrip soos “geregtigheid” se fokus het gevolglik ook begin verskuif weg van ’n regte verhouding met God (wat ook ons samesyn raak), na ’n eensydige beklemtoning van die regte en behoeftes van die samelewing. Die Switserse teoloog, Emil Brunner, het nie verniet na hierdie liberale teologie as “ongeloof” verwys nie.

Post-Christelike samelewing

Die dorings en distels wat deur ’n liberale teelaarde soos dié voortgebring word, is die post-Christelike samelewing waarin ons ons tans bevind. Volgens VanDrunen is dit ’n samelewing wat gekenmerk word deur die opkoms van gewelddadige ideologieë, wêreldwye oorloë en die omverwerping van morele standaarde. Waar die mens in die sentrum staan en sy begeertes en natuurlike drange die hoogste maatstaf word, is dit te verwagte.

In ’n post-Christelike, sekulêre samelewing is Christelike begrippe soos geregtigheid steeds in omloop, maar dit kry nuwe betekenis. Dit word geherdefinieer en moet dus nou deur ’n byvoeglike naamwoord soos “sosiale”, bepaal word. Gelykheid word die nuwe reg en die samelewing word die nuwe regter.

Geregtigheid in die hande van die gemeenskap

Ons word dikwels so meegesleur deur die optrede van sosiale geregtigheid-aktiviste, dat ons die kwessie soms verskraal tot die blote praktiese aspekte wat te doen het met die “regverdige behandeling” van die samelewing. Met ander woorde, ons fokus dikwels so op geregtigheid vir die gemeenskap, dat ons nie raaksien dat die basiese vertrekpunt hiervan uiteindelik ook geregtigheid deur die gemeenskap is nie. Waar God se plek in die samelewing deur die mens ingeneem word, moet sy geregtigheid noodwendig ook plek maak vir ’n nuwe soort geregtigheid.

Geregtigheid word dus in die hande van die gemeenskap geplaas wat impliseer dat die gemeenskap ook die norm bepaal vir wat reg en regverdig is. Daardie gemeenskap is dikwels ’n ongeduldige en oproerige gemeenskap wat alles in hul pad meesleur en uit die weg vee. Dit is waarom groepe soos Black Lives Matter en die EFF, wat hulself as sogenaamde stryders vir sosiale geregtigheid beskou, kan doen wat hulle wil en daarmee wegkom. Aangesien daar nie meer ’n objektiewe beginsel vir geregtigheid is nie (self in die howe hoor jy die heersende sosiale retoriek), bepaal hulle self wat gangbaar is en wat nie. Hulle eien hulself die reg toe om te plunder en te vernietig, terwyl die liberale media dikwels hul optrede as “geregverdig” aanprys.

Hoewel dit die idee van vryheid skep (die gemeenskap besluit self), raak dit die teelaarde vir tirannie en ’n nuwe, wreder soort onderdrukking. Die een groep se “reg” is die ander groep se “verkeerd”. Uiteindelik raak dit ’n magstryd waarin die sterkste groep die toon aangee. Boendoe-geregtigheid seëvier. Onderdrukking van ander groepe deur middel van ’n beleid soos swart ekonomiese bemagtiging, raak ’n geregverdigde beginsel in diens van die groter groep se eiesoortige geregtigheidstrewes.

Terug in die hande van die Regverdige

So ’n post-Christelike gemeenskap roep natuurlik om reformasie. As gelowiges kan ons nie apaties staan en dit as blote politiek afmaak nie. Politiek spruit immers voort uit wat jy bely en is daarom uitvloeisel van wie of wat jy aanbid. Grondige hervorming vereis meer as om een groep in die samelewing met ’n ander groep te vervang, want uiteindelik gaan dit dieselfde noodlottige gevolge hê. In sy referaat, Teologika vir die derde Afrikaner (2020), sit prof. Alwyn Swanepoel van die AP Akademie ’n beter alternatief tot grondige verset (reformasie) uiteen: Verander die aanbidding van die samelewing en sy kultuur en politiek sal volg.

Hierdie alternatief behels dat die reg weer in die hande van die Regverdige geplaas sal word. Dit vra weer geloof in die bonatuurlike en vereis knie-buig voor die Almagtige wat as Regter oor elkeen sal oordeel. Dit vereis die afbreek van die humanistiese hoogtes en sosiale altare, maar vereis ook iets in die plek daarvan. Soos in die dae van koning Josía vra dit dat die sentrums van ons aanbidding herstel sal word sodat die Wetboek daarin voorgelees en die samelewing aan die hand daarvan hervorm kan word (vgl. 2 Kon. 22).

Ek hóórt hier!

Ek hóórt hier!

“Suid-Afrika behoort aan almal wat daarin woon”, so word dit in die aanhef tot die Grondwet gestel. My ervaring is egter dat ek ʼn tweederangse burger van hierdie land is, bloot op grond van my afkoms en die veronderstelde historiese optrede van my voorouers. Ek word beskou as iemand wat ʼn geskiedenis van onregverdige bevoordeling gehad het en daarom moet ek nou aan die ontvangkant van “geregverdigde” benadeling wees. Die gevolg is dat my vriende en familie hul vaderland verlaat het om iewers anders burgers te gaan word. Daar is so baie van hulle dat as ek ʼn paar dae by elkeen gaan kuier, ek langer in die buiteland gaan wees as wat enige visum toelaat. Ek verkwalik hulle ook nie. Ek verstaan hulle redes, omdat daar ook al in die middel van die nag ʼn pistool teen my kop gedruk is. Ek lees hulle verhale, hulle redes waarmee hulle besluite regverdig word en dit resoneer met my. En tog, in ʼn stryd tussen my hart en my verstand, het ek besluit om te bly.

Op een of ander manier het die Afrika-grond en my bloed met mekaar gemeng en hier is ek tuis. Ja, mens kan seker oral aanpas en inpas, maar om tuis te wees gaan oor iets anders. Sien, my probleem is nie met die plek nie. Dit is nie met daardie deeltjie op die wêreldkaart aan die onderste punt van Afrika wat Suid-Afrika genoem word nie. My probleem is met hoe ander wil hê hierdie deeltjie moet lyk. Dit is juis my lojaliteit aan hierdie deeltjie van die aarde, wat die Here aan my as rentmeester toevertrou het, wat maak dat ek opstandig word oor wat ander besig is om daarmee te doen. Die redes waarom hierdie stukkie van die aarde vir my kosbaar is, oortref my vermoë om my lojaliteit te beskryf of te verduidelik. Dit gaan oor gedeelde stories, hoop en liefde. Dit gaan oor gebruike en gewoontes, emosionele oomblikke, gedeelde seer en vreugde. Dit gaan oor God se voorsienigheid gedurende eeue van stryd. Wonderbaarlike uitkoms en onbeskryflike genade. Om uit die as te kon opstaan, was kenmerkend van my voorouers en dit bruis ook in my are.

Daar is sekere plekke en gebeure wat vir my met spesiale betekenis gelaai is. Natuurlik nie vir ander nie, daarom dat hulle dit wil afbreek en vernietig. Die feit is dat ek hier op hierdie deeltjie van die aarde tuis is al word daar baie hard probeer om my ontuis te laat voel. Om tuis te wees, is om te wees waar dinge bekend is. Daar waar ons geken en herken word. Dit is vir my kosbaar en onvervangbaar. Hier is rykdom en potensiaal vir almal wat hier woon en bereid is om te werk, maar dit word bedreig deur ʼn valse idee van wat hierdie deeltjie van die aarde is.

Die Nuwe Suid-Afrika is in ons keelgate afgedruk, maar in werklikheid is dit die Valse Suid-Afrika. Die mislukte oorblyfsel van kolonialisering. Dit wat aan ons voorgehou word as die hoogtepunt van ons historiese ontwikkeling, beteken eintlik dat jou tuiste onteien word. Dié Valse Suid-Afrika met sy eensydige oordrywing en skeeftrekking van vroeëre deugde, is blind vir sy eie sonde en tekortkominge. Dié Valse Suid-Afrika eien homself die alleenreg toe-eien om ʼn karikatuur van die verlede op ʼn eensydige manier en met selfvoldaanheid te propageer.

In dié Valse Suid-Afrika word daar ʼn skuldgevoel by die tweederangse burgers geskep sodat hulle maar daarmee gelief neem om eerder weeskinders sonder ʼn tuiste te wees, as om trots op hulle geskiedenis te wees. Dié Valse Suid-Afrika roem daarop om ʼn gemeenskap te wees wat verenig is ten spyte van ons verskeidenheid, maar in werklikheid is daar geen gemeenskap, geen eenheid en geen verskeidenheid nie. Met multi-kulturele is daar toe al die tyd ʼn mono-kulturele toekoms bedoel. In plaas van verskeidenheid word daar eerder gestreef na eenvormigheid – en ek pas nie in die vorm nie! Die Valse Suid-Afrika is ʼn groter bedreiging vir ons toekoms as enige virus of tuimelende ekonomie.

Die voorstanders van die Valse Suid-Afrika is betower deur die bygeloof van onvermydelike vooruitgang. Hul sien hulself as die hoogtepunt van evolusionêre ontwikkeling. Hulle veronderstel dat die geskiedenis aan hulle kant is. Hul het hulself reeds as die uiteindelike oorwinnaars gekroon. Hierdie valse geloof maak hulle arrogant en veragtelik. Hulle toon geen begrip vir die gebreke in die volklose en kultuurlose “gemeenskap” wat hulle wil bou nie.

Verder ignoreer hulle die ware bronne van mede-menslikheid wat hulle, net soos ek, roem om te waardeer. Hulle ignoreer en weerspreek selfs die Christelike wortels wat daarvoor nodig is. Maar hulle is tog so versigtig om nie die Moslems te ontstel nie en om ag te slaan op ISIS se dreigemente, so asof ISIS hulle sekulêre en mono-kulturele oortuigings goedsmoeds sal aanvaar.

Die Valse Suid-Afrika is bedwelm deur onkunde en bygeloof wat aangeblaas is deur ʼn selfbevredigende utopiese droom wat glad nie met die geskape werklikheid rekening hou nie. Uiteindelik is die Valse Suid-Afrika ʼn tirannieke droomwêreld wat daarvan hou om met die woorde “vryheid en verdraagsaamheid” te speel, nadat hulle van enige betekenis gestroop is.

Hierdie Valse Suid-Afrika is in ʼn doodloopstraat. Tans is die grootste bedreiging vir ons toekoms nie die onbevoegde ANC, die Chinese of die Moslems nie. Ons word bedreig deur die versmorende greep waarmee die Valse Suid-Afrika ons verbeelding en toekomsdrome aan bande lê. Ons is die getuies van een van die grootste volksmoorde in die geskiedenis waar daar tans gepoog word om al die volke hier aan die Suidpunt van Afrika te vernietig. Ons volke en elkeen se kultuur word vervang met ʼn illusie van wat Suid-Afrika is en moet wees.

Word wakker. Hou op om die knie te buig en staan vir ʼn slag op teen hierdie bedreiging van ons toekoms. Dit is tyd om die Ware Suid-Afrika te verdedig, te ondersteun en te bevorder. ʼn Suid-Afrika wat behoort aan almal wat werklik hier hoort. Ja, anders as wat die aanhef tot die Grondwet sê. Ek woon nie net hier nie. Ek hoort hier!

’n Goue kalf in reënboogkleure?

’n Goue kalf in reënboogkleure?

Vir jare al gebeur daar iets onder ons neuse, sonder dat baie mense dit regtig bewustelik besef het. Ek het groot geword in die jare wat die NG Kerk die hoofstroom van Suid-Afrikaanse kerkwees en godsdiens verteenwoordig het. Deesdae is daar egter ʼn nuwe godsdiens wat as klein stroompie begin het, maar uiteindelik die hoofstroom geword het wat soos ʼn vloedgolf oor alles en almal spoel. Sommige word deur die stroom meegesleur, ander kies om op sy golwe te ry. Een ding is vir seker en dit is dat hierdie stroom sy merk op die landskap sal laat. Mense gaan nog vir jare die letsels bestudeer om te ontleed wat het regtig fout gegaan. Hoekom het mense in hierdie nuwe godsdiens ingekoop? Waarom is dit wat oor eeue opgebou is, sommer net prysgegee? Kinders gaan vir hulle ouers vra: Maar Pa, wat het jy gedoen om dit te keer? Hoe kon jy dit nie sien nie? Hoekom het jy nie meer vrae gevra nie?

Dalk is dit een van ons hedendaagse probleme, ons vra te min vrae oor dit wat rondom ons besig is om te gebeur. Deels seker omdat jy as regse geëtiketteer word indien jy vrae sou hê. Sou dit gebeur dat ʼn swart persoon dieselfde vrae stel, word hy weer ʼn “coconut” of verraaier genoem. Eerder as om vrae te stel, voer die meeste mense maar net ʼn oorlewingstryd en verdring mekaar so om by die drinkwater uit te kom, dat niemand besef die bron daarvan is vergiftig nie. Staan egter nou net so paar treë terug en kyk mooi na die groter prentjie van wat besig is om te gebeur. Dalk sien jy die godsdiens van die Nuwe Suid-Afrika se rook-skaduwee wat oor al die puinhope hang.

Hierdie godsdiens het ʼn hele rits heilige dae wat jou deurlopend herinner aan die “verlossing” wat vir jou gebring is. Gedurende herfs is dit Menseregtedag, Vryheidsdag en Werkersdag. In die winter is dit Jeugdag en Vrouedag. In die lente is dit Erfenisdag. In die somer is dit Versoeningsdag. Hierdie godsdiens het selfs sy eie martelare waarvan sommige selfs heiliges geword het. Strate word na hulle vernoem. Monumente en gedenktekens word vir hulle opgerig sodat pelgrims daarheen kan reis om dit aan te raak en ʼn foto langs dit te neem. Daar is seremonies en sakramentele voetwassingsrituele. Die heilige teks van die Vryheidsmanifes en die belydenisskrif van die Nasionaal Demokratiese Revolusie word getrou nagevolg, terwyl predikers die boodskap daaruit van elke platform af uitbasuin.

Daar was ʼn soeke na waarheid en versoening gewees, waar mense kon bieg en hul skuld bely. Dit is egter nie ʼn eenmalige belydenis nie, jy moet dit voortdurend herhaal en telkens vir jou verlede om verskoning vra. Jy moet skaam wees oor jou vorige lewe van veronderstelde bevoorregting en moet die werklikheid van lewenslange boetedoening aanvaar. Ten spyte hiervan word ʼn kleurvolle toekoms as eskatologiese hoop in die gees van Ubuntu aangebied waar jy gereinig sal staan wanneer daar met die onregte van die verlede en die erfsonde van etnisiteit afgereken sal wees.

Dit is ʼn wedloop waar jy sonder inspanning saam met die ander deelnemers gelyk by die wenpaal sal aankom en ware gelykheid sal ervaar. Vir diegene wat struikel en langs die pad seerkry, is daar barmhartigheidsdienste met sosiale toelae, kospakkies en t-hemde.

Diegene wat hulle nie tot hierdie nuwe godsdiens bekeer nie, moet in vrees lewe vir ʼn dag van afrekening en oordeel. Intussen moet hulle baie dankbaar wees dat hierdie oordeelsdag telkens uitgestel word, want dit gee aan hul geleentheid om hul rassisme, etnisiteit en bevoorregting volmaak te oorwin. Om dit reg te kry, word selfkastyding aanbeveel, sodat jy al bloeiend op elkeen van die Uniegebou se trappe moet besef dat al die probleme in die land deur Jan van Riebeeck se koms veroorsaak is. Die kastyding sal jou help om ʼn permanente skuldgevoel te ontwikkel, wat jou dan daartoe sal bring om jou wit bevoorregting te bely in ʼn poging om die las wat op jou druk ligter en sagter te maak.

Om teen hierdie nuwe godsdiens te praat is godslasterlik. Jy kan selfs in die howe vervolg word vir jou meerderwaardige witheid om almal daaraan te herinner dat ons nog nie in die beloofde land aangekom het nie. Dit sal elke keer gebeur as iemand nie saam in die koor van die hoofstroom media, sosiale media, skolestelsel, alle sport en vermaaklikheid sing nie. Oral moet die mantras van die nuwe normaal klakkeloos saam met die politieke partye nagepraat word. Doen dit nie en jou foto word saam met Vicki Momberg en Adolf Hitler oral opgeplak.

Baie Christene se gehoor word gestreel deur hierdie nuwe godsdiens wat ʼn paar gesange se melodie behou het, maar ʼn heeltemal nuwe inhoud aan die woorde gegee het met die doel om jou hart en verstand met slawerny te bekoor. Nuwe waardes moet aangeleer word. Is jy teen aborsie, dan is jy ʼn chauvinistiese sekspes wat teen vroueregte is. Handhaaf jy die huwelik as ʼn Goddelike instelling tussen een man en een vrou, dan is jy ʼn fascisitiese onderdrukker. Christene moet besef húlle is deesdae die skynheiliges, die godloënaars en ketters – die hedendaagse skuldiges wat op brandstapels behoort te sterf.

As Christen staan ek reglynig teenoor hierdie nuwe godsdiens en sy afgedwonge politieke korrektheid, wat eintlik ʼn gedwonge verkeerdheid is. Juis omdat ek ʼn Christen is, is ek teen magvergrype en die uitbuiting van enige mens. Ook die van hierdie nuwe godsdiens, want daar is geen ander Verlosser as Jesus Christus nie. Enige ander “oplossings” is maar net nuwe vyeblare waaragter ou probleme verdoesel word en dit gaan geen blywende verbetering in hierdie land bring nie. Christelike waardes wat van Christus losgemaak word, verloor hul eintlike waarde. Daar is inderdaad niks verkeerd met regverdige hantering van almal nie. Reg en geregtigheid moet nagestreef word. Skuldbelydenis en vergifnis moet deel wees van ons leefwyse. Die uitbuiting van armes en weerloses moet veroordeel word. Magsvergrype is nie blote oor-entoesiasme van die polisie se kant nie. Daar skort baie met die polisiediens, soos dit blyk uit die opkoms van die privaat sekuriteitsbedryf.

Ons moet vra hoekom die moord op ʼn swart man in Amerika en sy begrafnis die hoofnuus in Suid-Afrika is, terwyl daar geen haan kraai oor al die plaasaanvalle en –moorde hier plaaslik nie? Al is die hoofstroom hoe onwillig om dit te erken, ons grootste stryd is nie etnisiteit nie, maar die natuurlike boosheid van alle mense. As jy wil praat van ware gelykheid onder mense, hier het jy dit. Dit ontbreek álmal aan die heerlikheid van God.

Die ooreenkoms met die goue kalf-episode uit Israel se geskiedenis, is treffend. Die nuwe godsdiens is inderwaarheid ʼn valse godsdiens verpak in Christelike kleure terwyl die godsdienstige leiers daarna wys en soos Aäron uitroep: “Dit is jou gode, o Israel, wat jou uit Egipte laat optrek het” (Ex. 32:4). Dit is juis die ou bedeling se Christenskap wat totaal onaanvaarbaar is. Die stryd is toe al die tyd nie teen onreg en diskriminasie nie. Dit is in werklikheid ʼn stryd teen God wat dit gedurf waag het om die mensdom in verskillende volke te laat ontwikkel. Wat by Babel teen God verloor is, moet nou teruggewen word, want sien, hierdie nuwe godsdiens is nie ʼn Suid-Afrikaanse uitvindsel nie, dit is ʼn wêreldgodsdiens met ʼn Suid-Afrikaanse aksent.

Mag ons genade ontvang om, soos Daniël en sy vriende in Babilonië, steeds getrou die Here alleen te aanbid en net voor Hom die knie buig.

Ds. Johan Theron deel hulle COVID-19-ervaringe

Ds. Johan Theron deel hulle COVID-19-ervaringe

Die Covid-19-virus is nie die ergste nie, maar wel die vrees waarmee dit die mens beetgepak het. Dit het ons lewe heel interessant gemaak. 

My en Meisie se lewens was vir twee maande intens geraak. Soos elke jaar die afgelope vyf jaar, het ons verlede jaar betyds ons vlugkaartjies by SAL gekoop; die goedkoopste en ’n direkte vlug na Perth, Australië. Ons het toé al die tyd spanningsvol afgewag, want SAL was in die weegskaal. Die nuwe jaar breek aan en die lugdiens hou nog – 16 Maart kom al nader. Met die nuwe jaar saam kom daar ook ’n nuwe virus wat baie gou die hele wêreld op hol het, veral toe die media Italië se gevalle met vreesaanjaendheid die wêreld instuur.

Met ’n gewik en ’n geweeg is ons 16 Maart 2020 op die lughawe. Om van ons kant te kanselleer sou meebring dat ons al die geld verloor. Rondom ons is dit mense met maskers en handskoene en botteltjies met ontsmettingsmiddels. Op daardie stadium het ons nog geen telefoniese kennisgewing gekry dat die vlug afgestel is nie. So stoom ons voort tussen gemaskerde mense en kontrolepunte deur totdat ons uiteindelik op ons sitplekke sit (nadat die vlug twee ure laat was).

Nege ure later land ons op Perth lughawe. Ons het dit gemaak. Nie sonder ’n verrassing nie. In Afrikaans word ons twee toe deur die vlieënier in Australië verwelkom (ons skoonseun was op daardie stadium in die beheertoring). Daar tref ons dieselfde voorsorgmaatreëls aan, maar met minder vreesagtigheid. Die vereiste is dat ons vir twee weke by die kinders in huis-isolasie is sonder dat dit hul bewegings inperk. Ná die twee weke kon ons vry in die openbaar beweeg.

Ons sou 14 April weer terugvlieg, maar intussen het daar baie gebeur. Suid Afrika het in grendelstatus gegaan; alle vlugte is gekanselleer en SAL is windaf. Daarmee saam ook ons retoerkaartjies. Alle verbinding met die reisagentskap en die lugdiens was verbreek. Die enigste wat ons kon doen, was om die ambassade te kontak en ons name as gestrandes op te gee. Die kinders wou nie hê ons moes terugkom nie; die berigte vanuit Suid-Afrika rakende die repatriasievlugte en kwarantyntyd was nie bemoedigend nie. Intussen het die tyd aangestap sonder enige nuus van iewers en vier weke word toe ses weke.

Skielik een oggend kry ons die tyding dat daar op 30 April ’n vlug Suid-Afrika toe is vir vasgekeerdes in Australië. Wil ons of wil ons nie? Ons het twee dae om te besluit; die geld moet inbetaal wees die vorige dag vóór vyfuur die middag. Ten spyte van ons retoerkaartjies moet ons toe nog R17,000 inbetaal. Ons wag. Die kinders sê, nee en ons twee is in groot twyfel. Vyf minute voor die tyd betaal ons in.

Dit was ’n terugvlug van groot onsekerheid oor wat om te verwag. Waar en hoe gaan die kwarantynplek wees? Dit leef in al die passasiers se gemoedere. Ons kom om tienuur Donderdagaand in Johannesburg aan. Ons word aangesê om in die vliegtuig te bly totdat ons koors geneem en ons hande gereinig is. Dit word warm en bedompig en die tyd stap aan. Die leviete word ons voorgelees en ons wag. Ons sal uitgaan en na die paspoortkontrolepunt geneem word terwyl ons bagasie vir ons buite, langs die vliegtuig, op die teerblad, neergesit sal word. Onder goeie bewaking word ons op ons tog begelei. Uiteindelik was ons voor die uitgang na buite, aan die agterkant van die lughawe. Ons word in groepe van nege deurgelaat na ’n plaat van minibus-taxi’s wat gereed staan; sewentien van hulle. Uitgelaat, moes ons die bagasie kry en na ons taxi neem. Vir die eerste keer in my lewe ry ek in ’n “taxi” met die vraag in my gemoed of dit gereinig is. Dit was iets om te aanskou. Sewentien of meer taxi’s wat met polisiebegeleiding met flitsende ligte deur die strate van Johannesburg ry. Waarheen? bly ons wonder.

Eers verdwaal die touleiers. Die heel pad volg ek die naamborde en kom agter ons is later op die westelike ompad in die rigting van Soweto. Gelukkig word daar by Sandton afgedraai na Fourways. Nog later sien ek die naambord van die Indaba hotel. Wat ’n massiewe terrein! In die nag lyk dit nog erger met so n klomp voertuie. Toe was dit reeds halftwee die oggend. Weer wag ons. Die passasiers word taxi vir taxi ingeboek en ons was van die laastes. Later besef hulle dit gaan tot ligdag duur en ons word na ons kamers geneem om die volgende oggend alle papierwerk af te handel. Halfdrie was ons in ons kamer. Heel verlig besef ons dit is ’n gerieflike kamer met privaat badkamer en stortgeriewe. Ook ’n ketel met koffie en tee; – so welkom daardie tyd van die oggend ná baie lang ure.

Ek slaap tot laat die oggend in die bed met sagte matras en heerlike beddegoed, net soos dit in ’n ordentlike hotel kan wees. Wat ’n dankbare gevoel binne my ná ’n spanningsvolle tyd.

Darem nie té laat nie. Net voor agt is daar ’n klop aan die deur, tyd vir koors meet. Maskers aan, asseblief. Tien minute later weer ’n klop aan die deur. Ontbyt word in polistireenbakkies in ’n plastiese sak toegebind, voor die deur neergesit en die afleweraars is reeds weg toe ons dit kry. Nie te sleg nie. Wors, eiers, bone, koeldrank, ensovoorts Middagete was burgers, aartappels, vrugtesappe, ensovoorts. Aandete was vleis, groente, terte as nagereg en baie vrugte soos appels en pere. Die eerste Saterdagaand het ons selfs braaivleis gekry – heerlike skaaptjops en ’n biefstuk. Elke agtermiddag is ons koors weer gemeet.

Ek was later moeg gelees – die geskiedenis van die profete en konings van Israel. Ná ’n week was ek deurgeëet. Gelukkig het ons ná ’n paar dae begin rondbeweeg op die terrein; natuurlik met wagte wat ons gekeer het as ons te ver weg beweeg het. Ons het baie vriende gemaak. Van so ver as Durban, Port Elizabeth en Kaapstad. Almal met kinders in Australië. Sommige het so naby as  ’n paar kilometer van die hotel af gebly. Vir hulle was dit baie swaar.

Ná ses dae is ons getoets vir die virus. Dit was aardig. Met ’n lang ding word daar agter in jou keel gekrap en baie van ons was baie na aan naar word. Tot vandag toe het ons nog nie die uitslae gekry nie. Die laboratoriums was tien dae agter. Op die veertiende dag kon ons huis toe gaan; magtigingsvorms in die hand. Skielik het ek die gevoel gekry dat dit nie veilig was om die strate aan te pak nie. Padblokkades met onverdraagsame beamptes was nie aanloklik nie.

Ons motor was by my broer in Randfontein. Vir hom is gesê hy moet by die landdroskantoor ’n permit gaan kry om ons te kom haal, ten spyte van ons magtiging wat geldig was. Daar gekom was die een wat moes teken, in n vergadering. Dit was eers elfuur toe hy by ons opdaag.

Uiteindelik was ons veilig by die huis, Vrydag, 15 Mei. ’n Volle twee maande nadat ons hier weg is. Die Here was vir ons goed en het ons baie bederf.

Ds. Johan Theron (Bothaville).

Bill Gates, die Covid-19 entstof en die merk van die dier.

Bill Gates, die Covid-19 entstof en die merk van die dier.

Samesweringsteorieë word tans met hernude ywer versprei. ’n Mens kan dit seker verstaan, want ons is onseker en soek antwoorde. As Christene soek ons daardie antwoorde in die Bybel.

Die hele Bybel

Ons moet versigtig wees om nie net ’n versie of twee buite konteks te gebruik nie. Openbaring 22:18-19 waarsku ons duidelik.

… iemand by hierdie dinge byvoeg, dan sal God oor hom die plae byvoeg waarvan in hierdie boek geskrywe is. En as iemand iets van die woorde van die boek van hierdie profesie wegneem, dan sal God sy deel wegneem uit die boek van die lewe en uit die heilige stad en uit die dinge waarvan in hierdie boek geskrywe is.

Die hele Bybel, en dit sluit Openbaring in, het een doel: om God aan ons te openbaar. Kolossense 2:9 sê: Want in Hom woon al die volheid van die Godheid liggaamlik …, m.a.w. Jesus Christus is die duidelikste openbaring van God. Die boek Openbaring praat nie uit ‘n ander mond as die res van die Bybel nie.[1]

Samesweringsteorieë

Dit bring ons by samesweringsteorieë in die algemeen. Hoor asseblief duidelik die waarskuwing van Jesaja 8:12-13.

Julle mag nie alles ’n sameswering noem wat hierdie volk ’n sameswering noem nie, en julle mag nie bevrees wees vir wat hulle vrees, of verskrik wees nie. Die HERE van die leërskare—Hom moet julle heilig, en laat Hy julle vrees en Hy julle verskrikking wees!

As ons nie ons hemelse Vader se soewereiniteit erken nie, sal ons noodwendig al hoe angstiger en kwater word in tye van beproewing.

As Christene mag ons nie saam met almal rondom ons spekuleer en alles ’n sameswering teen ons noem nie. Ons mag nie bang wees vir dit waarvoor ongelowiges bang is nie. Ons moet die Here vrees. Ons mag nie maak asof die duiwel magtiger as God is nie. Dit is lasterlik.

Die merk van die dier en die merk van God se kinders.

Een teorie wat tans groot vrees inboesem, is op Openbaring 13:16-17 gebaseer.

En hy maak dat aan almal, klein en groot, en die rykes en die armes, en die vrymense en die slawe ’n merk op hulle regterhand en op hulle voorhoofde gegee word; sodat niemand kan koop of verkoop nie, behalwe hy wat die merk of die naam van die dier of die getal van sy naam het.

Daar word tans beweer dat Bill Gates ’n mikroskyfie in die Covid-19 entstof gaan plaas. Hierdie skyfie word dan met die merk van die dier (Openb. 13:16-17) geassosieer. Na bewering gaan jy nie sonder hierdie skyfie kan koop of verkoop nie. Die groot vrees is dat ons deur hierdie tegnologie verlei gaan word om die antichris te aanbid.

Sulke samesweringsteorie verduister die waarheid van die Bybel. Dit mislei mense en trek ons aandag van Jesus Christus af.

Die merk van die dier is nie die enigste merk waarvan die Bybel praat nie.  As ons na Deuteronómium 6:8 kyk, word daar van nog ’n merk vertel wat op die hand en op die voorhoof aangebring moet word. Dit is die merk van God se kinders.

LASKI-RING MIRIAM. Gebed met Tefillin. Geteken ’M. Laski’ gedateer Mei 1956.

Judaïsme glo dat hierdie letterlike merke moet wees. Daarom bind hulle die wet met leerbande styf om hulle voorarms en voorkop vas (kyk die foto).

Christene moet dadelik vra: Is dit wat God in sy Woord eis? Miga 6:8, Spreuke 21:3 en Deuteronómium 6:1-6 leer ons dat ons dade en gedagtes deur God se wet beheer moet word. Ons dade en gedagtes moet soos ’n merk wees wat wys dat ons aan Hom behoort – met ander woorde hierdie is nie ’n uiterlike merkteken nie.

Nou moet ons konsekwent wees. Indien God se merk in die Ou Testament simbolies interpreteer moet word, moet die merk van die dier in Openbaring ook simbolies geïnterpreteer kan word. Deur die twee merke te kontrasteer, word ’n verskriklike realiteit duidelik: Die wat die merk van die dier het se gedagtes en dade word deur hom beheer! Efésiërs 4:8 bevestig hierdie interpretasie:

… mense wat verduisterd is in die verstand en vervreemd van die lewe van God deur die onkunde wat in hulle is vanweë die verharding van hulle hart …

Wanneer ons sê dat die dier se merk op ’n bepaalde  denkrigting en spesifieke dade dui, beteken die res van Openbaring 13:16-17 dat ons nie sal kan koop of verkoop as ons nie ook so dink en so optree nie en as jy uit vrees gehoor gee, dien jy onkundig die Satan.

  • As jy nie bereid is om vir ’n gay-paartjie ’n troukoek te bak nie, word jy voor die hof gedaag, want jy diskrimineer en kan selfs jou besigheid verloor.
  • Dieselfde geld vir dokters wat nie aborsies wil uitvoer nie.
  • As jou kinders nie bereid is om op skool die antwoord te skryf wat die departement soek nie, slaag hulle nie ’n vak nie en kan hulle uiteindelik nie matriek slaag nie. Almal weet dat jy sonder ’n matrieksertifikaat nie veel kan doen nie.

Die eerste Thessalonicense brief maak dit baie persoonlik. Paulus verduidelik dat wanneer die duiwel ons versoek, hy ons geloof, hoop en liefde lamlê en uiteindelik dooddruk. Ek dra dus die dier se merk wanneer ek liefdeloos is. 1 Johannes 4:8 sê: Hy wat nie liefhet nie, het God nie geken nie want God is liefde. Suid-Afrika se hoë egskeidingsyfer bevestig dalk ons grondliggende geneigdheid om liefdeloos te wees waar dit die meeste saak maak.

Dieselfde geld vir ons Christelike hoop. ’n Christen het altyd hoop, selfs al moet hy op ’n brandstapel sterf. Hy het ’n lewende hoop op die ewige lewe. Ons moet versigtig wees dat ons nie dalk met ons konstante moedeloosheid kies om dalk die merk van die dier te vertoon nie.

Op dieselfde wyse kan ons oor geloof redeneer. Geloof is wanneer ek God ken en gevolglik my vertroue in Hom stel. Tog vergaan ons as gevolg van ’n gebrek aan kennis (Hos. 4:6; Hebr. 5:11-14). Bitter min van ons ken God regtig (toets maar jou eie kennis van die Bybel). As ons God nie ken nie, kan ons nie eers van vertroue op Hom praat nie. Wys die feit dat ons kies om onkundig oor God te bly nie dalk hoeveel mense onwetend die merk van die dier dra nie?

Kan jy met eerlikheid sê dat jy nie die duiwel se kloumerke in baie kerke raaksien nie? Om die merk van die dier te beperk tot ’n stukkie tegnologie, is baie kortsigtig!

Al hoe ons nie vanself die merk van die dier dra nie, is wanneer ons deur God se genade werklik tot bekering kom. Dit beteken dat ons nie meer dinge sal doen soos wat óns dit wil doen nie, maar eerder begin vra: Here wat wil U hê moet ek doen? Hoe wil U hê moet ek u liefde uitstraal in al my verhoudings? Hoe wil U hê moet my geloof lyk? Watse hoop wil U hê moet in binneste lewe?

Dan sal die “vrug van die Gees” die merk wees dat ek aan my getroue Saligmaker, Jesus Christus, toebehoort, wat met sy dierbare bloed vir al my sondes ten volle betaal en my uit alle heerskappy van die duiwel verlos het …(HK v/a 1)

Slotsom

Kom ons hou op om die duiwel daar ver te soek terwyl hy miskien reeds in my eie huis en hart ’n vashouplek het. Gee die duiwel wat hom toekom – kom ons onderskat hom nie.

Terselfdertyd moet ons nie maak asof die duiwel almagtig is nie. Hoor weer wat God in sy Woord sê:

…Wees nie bevrees nie, want Ek het jou verlos; Ek het jou by jou naam geroep; jy is myne! (Jes. 43:1)

Hou ook Jesaja 8:12-13 se waarskuwing in jou gedagtes en laat ons gaan doen soos wat Hebreërs 12:1 ons leer:

Daarom dan, terwyl ons so ’n groot wolk van getuies rondom ons het, laat ons ook elke las aflê en die sonde wat ons so maklik omring, en met volharding die wedloop loop wat voor ons lê …  


[1] “How to Read the Bible: 7 Ways to Meet With God,” Bible Study Tools, accessed April 6, 2020, https://www.biblestudytools.com/bible-study/topical-studies/7-ways-to-read-your-bible-to-meet-god.html.

Social media & sharing icons powered by UltimatelySocial