Hoe kan Ek jou oorgee, o Efraim, jou prysgee, o Israel … (Hos. 11:8).

Kan die liefde van ’n ouer vir sy kind verdwyn, selfs al draai die kind in ongehoorsaamheid sy rug op sy ouers? In hierdie hoofstuk hoor ons die smart van die Hemelvaderhart oor sy opstandige en eiewillige kind: Ek het jou uit Egipte gaan haal, Ek het jou leer loop, Ek het jou in my arms geneem, met bande van liefde het Ek jou nadergetrek. Hoe kan Ek jou prysgee?! Maar jy wou nie hoor nie, jy het agter ander gode aangeloop, jy wou nie erken dat Ek jou genees en vir jou gesorg het nie. Hoe groot is sy genade oor ons; hoe oneindig sy geduld – ook oor u en my, sy kerk; oor hierdie volk aan die suidpunt van Afrika wat Hy self hier laat plant het om die lig van sy Woord te laat skyn. Maar ons is ongehoorsaam soos stout kinders met kerke wat leegloop, die lewende God wat gelykgestel word aan afgode; ons volk wat dwing om van God afvallig te word!

Ons hoor die liefde van die Vader vir sy kind: Hy moet die straf vol­trek, maar Hy sal hulle nie verder vernietig en nie verder met woede oor hulle kom nie. Sy heilige toorn sal nou op sy eie Seun neerkom. Ons hoor hierdie liefde weerklink op Gólgota: Vader, reken hulle die sonde nie toe nie!

Reeds hier in Hoséa galm die woorde van Johannes 3:16: … so lief het God die wêreld gehad, dat Hy sy eniggebore Seun gegee het …

Hieraan ken ons die liefde: Groter liefde het niemand … die Here Jesus het sy lewe vir u en vir my afgelê!

en hoop gedurigdeur op jou God (Hos. 12:7).

Hoe duidelik kom dit in hierdie gedeelte na vore: Die Godsvolk wat op twee stoele wil sit: enersyds hou hulle voor dat hulle die Godsvolk is deur die Verbond aan Hom verbind, andersyds leef hulle ver van Hom af. Hulle bid, maar wanneer hulle bid, is dit vol leuens en bedrog. Die Here is nie meer hulle krag nie, die volk maak op hulleself staat. Israel is besig om homself te vernietig – terwyl hy met die een volk ’n verbond sluit, dryf hy handel met ’n ander. Van Jakobsdae af oneerlik en vol bedrog.

Ten spyte hiervan bly God aan sy verbond gebind: Hy laat sy volk nie aan hulleself oor nie: God bly met hulle in ’n regspraak oor hul sonde; Hy is steeds hulle God van Egipteland af en Hy sal Israel weer in tente laat woon soos in die woestyn – deur swaarkry sal Hy die volk na Hom terugbring.

Lyk God se geloofsvolk vandag anders?

Hy het sy volk deur ’n profeet (Moses) laat lei en oppas. Vers 14 sing van ’n ander Profeet wat God uit hulle midde verwek het: ons Here Jesus Christus – Hoof van sy geloofsvolk, sy kerk; steeds met u en my in ’n regspraak oor ons sonde en redding. Hy is die groot Herder wat gelowiges lei na die onverwelklike kroon wat vir ons wag wanneer ons die wenpaal bereik. Maar ook die Regter wat sal oordeel wanneer ons in die ewigheid voor sy troon sal staan.

Hy roep ons vandag in die woorde van vers 7: Keer terug tot God, beoefen liefde en reg, plaas jou volle vertroue op Hom alleen.

(Hos. 7:7).

Die hele volk is siek, sê Jesaja oor die volk. En die diagnose? Hulle het die Verbond van God verbreek. Hulle ongehoorsaamheid het op alle terreine van hulle lewe ’n invloed gehad: Biddeloosheid, bedrog en boewery was aan die orde van die dag, onsedelikheid, drankmisbruik tot in die hoogste raadsale, moord en opstand, wraakgierigheid, bitterheid – onderling en in buitelandse betrekkinge.

Die ergste is: Wanneer hulle bid, lieg hulle vir die Here, soos die hei­denvolke. God is vir hulle soos ’n afgod – hulle dink God sal hulle hoor as hulle hulleself stukkend kerf. Hulle is teen Hom in opstand. Drie maal lees ons dieselfde gedagte: Daar is niemand wat My aanroep nie (v. 7, 10, 14). Hulle soek hulp by Assur en Egipte, nie by die Here nie. Dit alles terwyl die Here besig is om sy volk te genees; Hy sterk hulle arms. Maar hulle dink: Die Here sien nie waarmee ons besig is nie. Nou moet hulle maar die gevolge dra: Die Here gaan hulle straf soos Hy gesê het!

Is dit nie maar ook hoe ons is nie? Daarom die toestand waarin ons verkeer! Ons leef asof daar nie ’n oordeelsdag is nie – ook geen wederkoms nie! Ons leef asof God nie bestaan nie, maar ons roem dat ons die Geloftevolk is.

Dit is soos ’n trein sonder ’n lokomotief; daar is geen drywer nie; die waens het ontspoor, want ons wil nie onder God se leiding staan nie. Daar is net een antwoord: In terugkeer en stilwees lê ons redding. Soek die Here terwyl Hy nog te vinde is. Nou is nog genadetyd. Die Here Jesus moet weer die stuur oorneem en ons moet Hom navolg.

Psalm 119:105 leer: U woord is ’n lamp vir my voet en ’n lig vir my pad. Deuteronómium 4:6 leer: Onderhou dit en doen dit; want dit is julle wysheid en julle verstand voor die oë van die volke. Dit het die volk vergeet. Hulle het hulle godsdiens bedryf op hulle manier, sonder die Here. Aan die een kant het hulle daarop geroem dat hulle God se verbondsvolk is. Andersyds doen hulle net wat hulle wil: Afgode word gedien, offervleis het hulle sommer self geëet, vertroue op hul eie krag gestel eerder as op die Here; God se wil is nie meer gesoek nie.

Kan ons ’n vinger wys? Ons roem: Ons het ’n Bybel; ons gaan kerk toe en ons hoor God se Woord; ons kinders woon verbondsonderrig by; ons noem onsself die Geloftevolk; ’n kerk van die Reformasie; ons is ’n Christenvolk. Maar Sondag word ’n dag van inkopies, die lotto is vir ons belangriker as dat ek op God vertrou om vir my te sorg, Sondagsport en televisie word belangriker as om in God se teenwoordigheid te verkeer; egskeiding, drankmisbruik, moord, bedrog, diefstal is aan die orde van die dag. Soos vir Israel het God se wet ook vir ons iets vreemds geword!

Is ons daders van die Woord of hoorders wat onsself bedrieg: Want as iemand ’n hoorder van die woord is en nie ’n dader nie … (Jak. 1:23). Ons kan nie God én die wêreld dien nie. Geloof sonder werke en werke sonder Christus is dood. Laat Jesus Christus weer Koning wees in jou hart. Doen wat Hy vra. Hy is die lewende Woord van God.