In hierdie artikel sal sodanige invloed hoofsaaklik tot voor 1877 in oënskou geneem word. Reeds in 1795, tydens die eerste Britse besetting van die Kaap, was hierdie negatiewe gesindheid al waarneembaar.
Goewerneur Lord Macartney het John Barrow by Frans Bresler, wat twee jaar tevore deur generaal Craig as landdros van Graaff-Reinet aangestel is, gevoeg. ’n Swakker keuse kon kwalik bedink word, aangesien hy mettertyd as sogenaamde “kenner” van Oosgrensaangeleenthede ’n boek, Travels into the interior of Southern Africa, geskryf het waarin die blanke Oosgrensboere in ’n baie swak lig gestel is. Hierdie en soortgelyke geskrifte, wat later die lig gesien het, het ongetwyfeld groot invloed op die Kaapse goewerneurs en die Britse regering gehad, wat altyd die blaam vir enige iets negatief voor die deur van die “takhaarboere” gelê het.
Tydens die tweede Britse besetting van die Kaap in 1806, het die sendelinge van die Londense Sendinggenootskap – Read, Van der Kemp en later ook dr. John Philip – ’n voortdurende stroom verslae na onder meer die Britse Minister van Kolonies gestuur, waarin die koloniste in ’n swak lig gestel en hulle karakters beswadder is. Die Xhosas en Hottentotte is daarenteen altyd van alle blaam onthef. Dit was hierdie minister wat die Kaapse goewerneurs in hulle poste aangestel het. Die goewerneurs het derhalwe reeds bevooroordeeld na die Kaap gekom. In sy boek Researches in South Africa, het Philip dan ook as kampvegter vir die Xhosas en Hottentotte opgetree. Soos in Barrow se boek, het dit gewemel van onwaarhede en oordrywings. Hierdie optrede het die verhouding tussen swart en blank verder vertroebel en het byvoorbeeld aanleiding gegee tot die Swarte Ommegang van 1812, waartydens die blankes die aangeklaagdes was en die Slagtersnekrebellie van 1815, waarin die Oosgrensboere weer aan die kortste end was.
Talle Oosgrensboere het mettertyd besluit dat hulle nie langer onder ’n regering wat so teen hulle diskrimineer, kon bly nie. Tussen 6 000 en 10 000 burgers het tydens die Groot Trek van 1835-1838 vir goed die Kaapkolonie verlaat. In sy Manifes van 22 Februarie 1837 beskryf Pieter Retief al die euwels waaraan die Oosgrensboere onderwerp was en dit blyk dan ook vanselfsprekend dat dit te wyte was aan die swak Engelse bestuur.
Die Engelse het ook hierdie poging van die Voortrekkers om onder die swak en onderdrukkende regeringstelsel uit te kom en vryheid te verwerf, probeer verongeluk deur in 1836 die Cape of Good Hope Punishment Act uit te vaardig waardeur die hele Suid-Afrika tot by die 25° suiderbreedte, ongeveer tot by die huidige Pienaarsrivier, onder Britse gesag sou wees. Dit was egter ’n dooie wet wat op geen manier toegepas kon word nie en die Voortrekkers het hulle ook nie daaraan gesteur nie. Daarop het die Engelse dit vir die Voortrekkers moeilik probeer maak deur verdrae met swart stamme te sluit onder wie se gesag die Voortrekkers dan kwansuis sou wees. Dit was ook nie geslaagd nie, maar het weldra wrange vrugte gedra, soos uit die geskiedenis van die Republiek Natalia sou blyk. Om hulle uit te lewer aan die barbare, is daar ook ’n verbod op die verkoop van wapens en ammunisie aan hulle, ingestel.
Die gesindheid van die Britse Minister van Kolonies (Koloniale Sekretaris) teenoor ons voorouers, blyk duidelik uit die volgende mededeling enkele jare later aan kaptein Smith (die latere sir Harry Smith):
I would advise you to enter in friendly relations with those chiefs (dié met wie die blankes in die Trans-Oranje moeilikheid gehad het); tell them the British Government will help them. If they choose, the Governor of the Cape will send them an officer to reside amongst them, and aid them by his advice and directions. His first step is to induce the chiefs to establish a confederacy against the Boers.
Ná die onderwerping van die Zoeloes het die Voortrekkers op grond van die militêre oorwinning en die traktaat van grondafstand, die Republiek Natalia in 1838 gestig. Maar helaas, die vreugde oor die vryheid om oor hulleself te regeer, was van korte duur. Vyf jaar later het die Engelse Natal geannekseer, nadat daar (soos gewoonlik) sogenaamd in belang van swartes (in hierdie geval die Bacas en Pondo’s) ingegryp is. Die Pondo’s het dan ook op aandrang van sendelinge beskerming van die Kaapse goewerneur gevra, waaraan gehoor gegee is.
Ná die Britse anneksasie was die toestand as gevolg van die swak bestuur weldra maar weer soos dit aan die Oosgrens was. Talle Voortrekkers het dadelik hulle goed gevat en getrek, maar sommige het tot 1848 uitgehou en toe ook die gebied verlaat. Nogeens het die Engelse kom oes waar hulle nie gesaai het nie.
Sommige wat Natal verlaat het, het hulle in die latere Oranje-Vrystaat gevestig en ander in die Transvaal. Nie te lank nie of die Voortrekkers in die Trans-Oranje het moeilikheid met die Griekwas en Basoeto’s gehad en dit het tot gewapende botsings aanleiding gegee. Ook hier het die Engelse op vermetele wyse ingemeng in ’n gebied waar hulle geen seggenskap gehad het nie. Verdragstate is met die nie-blankes gesluit, wat die blankes onder hulle gesag geplaas het. Adam Kok van die Griekwas het hom op die Kaapse goewerneur beroep, wat positief reageer het en selfs troepe gestuur het. In ’n geveg by Swartkoppies het die Griekwas met dié hulp die Trekboere (nie Voortrekkers nie) verslaan. Verdere inmenging het gevolg toe ’n Britse verteenwoordiger in 1846 in Bloemfontein aangestel is en dit is gevolg deur die Britse anneksasie van die gebied tussen die Oranje- en Vaalrivier twee jaar later.
Vanweë probleme wat die Britte met swart stamme ondervind het, het hulle in 1852 met die sluiting van die Sandrivierkonvensie die eerste keer erken dat ’n deel van die Voortrekkers vry is. Toe sake vir hulle verbeter, het hulle dit, met die verstrek van onwaar en skynredes, ongedaan gemaak met die anneksasie van Transvaal (ZAR) op 12 April 1877. Die Transvaalse burgers sou egter nie bly berus in die omstandighede nie, maar het hulle enkele jare later weer vrygeveg. Op onderduims-laakbare wyse het die Engelse probeer om die ZAR op elke denkbare wyse te ondermyn en uiteindelik ook daarin geslaag om ’n oorlog te bewerkstellig, waarin gruwels soos die verwoesting van die Republieke deur die verskroeide-aardebeleid en die moorde op derduisende vrouens en kinders in die konsentrasiekampe, plaasgevind het.