Sy geregtigheid, my geregtigheid

… sodat ons kan word geregtigheid van God in Hom (2 Kor. 5:21); [HK So. 5 V/A 18].

Paulus is besig om die kern van sy boodskap aan die Korinthiërs weer te gee: versoening met God. Hy verduidelik hoe hy in diens staan van die boodskap van ’n herstelde verhouding met God (v. 11-15) en dan gee hy ook die kern daarvan weer (v. 16-19). Die ini­sia­tief vir hier­die her­stelde verhouding het van God uitgegaan wat ons met Homself ver­soen het (v. 18). Hoe het Hy dit gedoen? Deur sy Seun, Jesus Chris­tus. Die Kategismus sê dat Hy deur God aan ons geskenk is tot regverdig­heid (V/A 18).

Die noodsaaklikheid om met God versoen te word impliseer dat daar iewers ’n breuk in die mens se verhouding met God gekom het. Tydens die sondeval het hierdie verhouding van vriendskap na vyandskap ver­ander. Hierdie sondigheid het na alle mense deurgedring (Rom. 5:12) sodat elke mens volgens God se reg die doodstraf vir hulle sonde verdien (Rom. 6:23). Om hierdie rede was dit nodig dat Christus moes sterf – sodat daar aan God se geregtigheid voldoen kan word. Daarom sê Paulus dat ons deur Christus weer met God versoen kan word.

Daar is geen ander manier waardeur aan God se geregtigheid voldoen kan word anders as dat “een vir almal” sterf nie. Sy betaling vir ons sondes, sy geregtigheid, is voldoende om weer die verhouding tussen ons en God te herstel. Die nagmaalsformulier verduidelik pragtig hoe Christus se geregtigheid ons toegereken word: “Hierdeur (die nagmaal) waarborg Hy sy soenverdienste vir ons só volledig asof ons sélf voor God gestaan het, sélf die straf vir die sonde gedra het, sélf daarvoor gesterf en opgestaan het en self ons geregtigheid voor God verwerf het.”

Bykomende Skrifgedeelte: Filip. 3:7-16

Gebed: Vader, dankie dat U na my kyk deur u Seun, Jesus Christus. Amen.

Heiligheid. Dit is darem seker die een aspek van ons geestelike lewe waar ons self ’n bydrae kan lewer, nie waar nie? Ons kan onsself nie regverdig maak voor God nie, maar ons kan tog seker ons lewens heilig en inrig volgens sy gebod – so reken ons. Selfs dít is egter vir die mens onmoontlik, want ons heiligste optrede is steeds deurspek met onreinheid (Jes. 64:6). Daarom gee God sy Seun om ook ons heiligmaking te wees (V/A 18).

In sy hoëpriesterlike gebed bid Christus vir sy kerk. Hy weet dat God vol­kome heiligheid van sy kinders eis (Lev. 11:44), maar Hy ken ook die be­perkinge van ons sondige natuur. Daarom bid Hy dat die Vader sy kinders vir Hom in hierdie wêreld sal afsonder (heilig) sodat hulle tot sy eer kan leef deur in die wêreld te wees, maar nie van die wêreld nie. Heilig hulle in u waarheid, vra Hy. Die rede waarom Christus dit kan vra, is omdat Hy Homself vir ons geheilig het. Hy het Homself afgesonder vir ons verlossing sodat ons deur sy bloed geheilig kon word. Heiligheid is eerstens ’n gawe, ’n nuwe status wat aan ons toegeken word en wat aan ons nuwe kwaliteite gee. Op grond van hierdie nuwe status kan God nou ook heiligheid van ons eis.

Toewyding en gehoorsaamheid is die gevolg van Christus se heiligmakende werk. Christus woon in ons (v. 23) en sy heiligheid word nou in ons werke sigbaar. Sonder My kan julle niks doen nie (Joh. 15:5). Wie dus bely dat Christus in Hom woon, se lewe behoort te getuig van dieselfde heiligheid as die van Jesus Christus. Gelowiges behoort dus (nederig) gemaklik daarmee te wees om “heiliges” genoem te word.

Bykomende Skrifgedeelte: Joh. 15:1-27

Gebed: O God, help my om daagliks te groei in heiligheid. Amen.