O, arme bloedjie!

… want die Here tugtig hom wat Hy liefhet, en Hy kasty elke seun wat Hy aanneem (Hebr. 12:6); [HK So. 4 V/A 11].

As God dan regverdig is in sy straf op die sonde van die mens en dat hierdie straf ’n werklikheid is, dan behoort God tog in sy barmhartigheid iets vir die mens te voel en hom jammer te kry en te laat gaan, nie waar nie? Die volgende stap in die mens se verontskuldigingspro­ses gaan uit van die standpunt dat die barmhartigheid van God straf op sonde behoort uit te sluit.

Ons kry onsself verskriklik jammer! Besef ons dan nie wat werklik die doel van God se straf op sonde is nie? Juis deur sy straf betuig God sy genade! As God die sonde ongestraf sou laat, sou dit die sondaar daartoe dring om hom van sy sondige weë weg te draai? In die woorde van Paulus: stellig nie! Lees ons dan nie juis in Spreuke dat wie sy roe­de terughou, haat sy seun; maar hy wat hom liefhet, besoek hom met tugtiging (Spr. 13:24) nie? In sy straf vir die sonde maak God Homself ook as die barmhartige bekend. God laat nie toe dat sonde oor jou bly heers nie. Daarom straf Hy die sonde. Mense wat nie aan Jesus Christus behoort en Hom volg nie, word gestraf. Vir mense wat glo dat Hy God is wat in ons plek die straf op ons sonde aan die kruis gedra het, en daarom hul lewe aan Hom wy, verander die straf in tug. Die Here tug hulle om hulle tereg te wys as hulle afdwaal. Hy tug hom wat Hy liefhet, en straf elkeen wat Hy as kind aanneem (Spr. 3:11, 12).

Die dood is nie meer ’n straf op ons sonde nie, maar die weg na die ewige lewe.

Bykomende Skrifgedeelte: Rom. 1:16-2:10

Gebed: Here, help my om daagliks u grootheid en geregtigheid in die regte lig te sien. Amen.

En die Woord het vlees geword en het onder ons gewoon … vol van genade en waarheid (Joh. 1:14); [HK So. 4 V/A 11].

God se straf en genade is soos vinkel en koljander, baie dieselfde, maar tog onderskeibaar. Net soos die wese van God.

Telkemale leer die Woord van God ons dat daar waar die mens gesondig het en God se straf op hulle gerus het, het sy genade gevolg soos beloof: In Hom het ons die verlossing deur sy bloed, die vergifnis van die misdade na die rykdom van sy genade, wat Hy oorvloedig aan ons bewys het … (Efés. 1:7). God het vir sy beelddraers gesê dat hulle van die boom van kennis van goed en kwaad nie mag eet nie. Die dag as hulle daarvan eet, sal hulle sekerlik sterf (Gén. 2:17). Nadat Adam en Eva in ’n poging om soos God te word daarvan geëet het, het God in sy genade die mens nog ’n tyd gegee om te lewe voordat hulle sterf. Binne hierdie genadetyd gee Hy die moederbelofte.

Die Here straf Kain om ’n swerwer te word nadat hy Abel vermoor het, maar uit sy genade gee die Here ’n teken aan Kain sodat niemand hom sal doodmaak nie (Gén. 4:10-15). Toe die Here sien hoe god­de­loos die mense geword het en boosheid hulle bestaan kenmerk, het dit Hom berou en het Hy Homself voorgeneem om alles te verdelg, maar Noag het genade gevind in die oë van die Here (Gén. 6:8). En so kan vele voorbeelde aangehaal word.

Die hoogtepunt is egter Jesus Christus se kruisdood waar God se geregtigheid en genade in balans kom toe Hy ons straf gedra het en ons terselfdertyd sy genade ontvang het.

Bykomende Skrifgedeelte: Ps. 32:1-11

Gebed: Laat u goedertierenheid voortduur vir die wat U ken, en u geregtigheid vir die opregtes van hart (Ps. 36:11). Amen.