Arbeid wat Christus se heerskappy bely

… Dryf handel daarmee totdat ek kom (Lk. 19:13).

In antwoord op hulle wat gereken het dat die koninkryk van Christus onmiddellik sou wees, vertel die Here Jesus hierdie gelykenis (v. 11). Dit is duidelik dat Hy Homself vergelyk met die man wat wegge­gaan het na ’n ver land om ’n koningskap te ontvang. Met sy hemelvaart is Christus se koningskap bevestig toe Hy sy ereposisie aan die regter­hand van die Vader ingeneem het. Vandaar regeer Hy en sal Hy weer kom om elkeen na sy dade te oordeel.

Die Here Jesus verduidelik nou hoedat die dinge waarmee mense tot en met sy wederkoms besig sal wees, hulle ware kleure sal ontbloot. Daar is dié wat sy koningskap openlik sal weerstaan (v. 27); dié wat Hom waarlik sal volg en dié wat sal voorgee om Hom te volg.

Soos die man, vertrou Christus ook sy eiendom aan sy volgelinge toe. Ons is geneig om die ponde/talente tot ons Godgegewe gawes te beperk. Hoewel ons ook hier­die gawes tot uitbreiding van sy konink­ryk behoort te gebruik/be­stuur, verwys die ponde na baie meer. Hy vertrou baie meer aan ons toe. Hy vertrou byvoorbeeld sy kudde aan herders toe; Hy vertrou kinders aan hulle ouers toe; Hy vertrou die aarde aan ons sorg toe en so kan ons aangaan. Uiteindelik gaan die manier waarop ons met hierdie dinge besig is, wys of ons Christus se heerskappy oor ons lewens erken of nie.

Hulle wat sy heerskappy erken, sal met eerbiedige verantwoordelikheid omgaan met wat aan hulle toevertrou is. Dié wat onverantwoordelik met die eiendom van hulle heer omgaan, is niks beter as hulle wat openlik sy koningskap verwerp het nie. Doen ’n bietjie weer voorraadopname: Waaroor het die Here jou as rentmeester aangestel? Hoe gaan jy daarmee om? Getuig jou arbeid dat jy Christus se heerskappy oor jou lewe bely?

Die morele verval onder ons volksgenote is kommerwekkend. Ons kan hierin met Hábakuk se klagte oor die morele verval onder sy eie volksgenote assosieer. Hy kla by die Here oor al die geweld en on­reg. Hy is bekommerd oor die stryd en twis en die feit dat reg en geregtigheid nie meer geskied nie (v. 2-4). Hy roep tot God om hulp, maar voel asof God nie luister na sy dringende versoek nie (v. 2).

God antwoord vir Hábakuk deur te sê dat Hy iets ongeloofliks gaan doen. Hy gaan die magtige Babiloniërs teen sy volk opwek (v. 6); hulle wat alles en almal in hulle pad vernietig; wat geweld pleeg; gevangenes versamel en selfs met konings spot (v. 9-10). Hábakuk het verstaan waarom God dit doen. Die volk van die Here was sondig en sonde roep altyd om die strafoordeel van God, want wanneer sonde nie gestraf word nie, is ware inkeer nie moontlik nie. Daarom wek Hy Babilonië op om sy oordeel te voltrek.

Soos Hábakuk vra ons ook dikwels dat God die onreg onder ons moet beëindig. Die probleem is egter dat ons reken God se oplossing van so aard moet wees dat hierdie dinge net ewe skielik “verdwyn”. Dit is egter nie hoe God met onreg en sonde omgaan nie. Sonde en onreg roep dus om God se oordeel (vgl. Rom. 6:23). Om hierdie rede stuur God uiteindelik sy Seun om die oordeel vir ons sondes te dra sodat ons nie vernietig word nie. Sonde en onreg “verdwyn” nie net nie. Dit moet gestraf word. As Iemand nie vir jou die straf gedra het nie, sal jy dit eendag self moet dra, want dit is hoe God met sonde omgaan.